Nog ééntje in 2010 - drup drup drup

Dag lieve allemaal,

Nog één dag te gaan en ééntje achter de rug. En wat voor een. Om half elf komt het bericht uit de keuken dat we 'droog' staan. Da's niet leuk in een centrum met gasten. Geen ene druppel komt uit de kraan. Navraag bij de waterleiding gedaan en wat blijkt... een paar km verderop is een leiding stuk getrokken. De hele buurt zit zonder water. We moeten geduld hebben, want er moeten een paar onderdelen uit Kampala komen en dat duurt even. We mogen goede hoop hebben dat er aan het eind van de middag weer water is.


Niet dus.


We hebben de verzekering gekregen dat er met man en macht gewerkt wordt aan een oplossing en dat de mensen hun werkplek niet zullen verlaten totdat het probleem opgelost is.


Met de Nijl voor de deur hebben wij natuurlijk niets te klagen. Morgenochtend loop ik gewoon in m'n badpak het water in. Zeepje mee en sjoepen maar. Makkelijk zat. Ietsje moeilijker zal het water voor de koffie te vinden zijn, maar na 17 maanden Oeganda ben ik niet meer voor één gat te vangen. Het water is geregeld, de ketel zit al vol. En verder... natuurlijk zijn we druk bezig goeie oplossingen te vinden voor onze gasten. Iedereen heeft een jerrycan met 20 liter water gekregen. De mensen in de keuken moeten creatief zijn met afspoel- en afwaswater. Ik ben allang blij dat we in de tuin nog een grote ondergrondse tank hebben met regenwater én dat het de afgelopen weken regelmatig gehoosd heeft, waardoor de tank lekker vol zit.


Ik zou er niet aan moeten denken dat ik een jerrycan met 20 liter water uit de Nijl naar boven zou moeten sjouwen. En dan te bedenken dat dat voor vele gezinnen hier in de buurt, ook voor onze stafleden, een dagelijks terugkerende realiteit is.





Water, Lévend water. Wat me brengt bij de betekenis van Mto Moyoni, rivier uit het hart. Uit m'n NIV-vertaling: John 7:39 "Whoever believes in me, as the Scripture has said, streams of living water will flow from within him."

Weg mogen geven wat je eerst zelf hebt ontvangen: Zijn liefde, Zijn zorg, Zijn trouw, want Hij laat niet los!

Een hele goeie ouwejaarsdag toegewenst!

Vaya con Dios,
Yvonne

Dag 2010!

Zonsopgang in Bukaya

Met nog twee dagen in 2010 voor de boeg bekruipt me (net als het NOS journaal) de behoefte om terug te kijken. Ik kan alleen maar vol verbazing kijken naar een jaar wat niet te vergelijken is met enig ander jaar uit mijn leven. Soms hangt mijn mond open over wat ik allemaal beleefd, gedaan of nagelaten heb.


Wat heb ik hier veel geleerd: o.a. hoe onmogelijk het is om de Oegandese en de Nederlandse cultuur met elkaar te vergelijken. Hoe volslagen anders zoveel gebruiken en dingen hier zijn. Als ik denk aan mijn rijangst van vier jaar geleden, wie had ooit kunnen bedenken dat ik dansend over en door potholes aan de verkeerde kant van de weg zou rijden in 4wd Toyota met automaat. Ik niet!


Wat ben ik enorm blij met de kans die ik gekregen heb om hier anderhalf jaar te mogen werken met een team mensen die zo toegewijd en trouw is. Wat heb ik veel van Ingrid en Winette geleerd, wat heb ik nieuwe dingen aan mezelf ontdekt. Zo enorm!


Er is zoveel om dankbaar voor te zijn: mijn lieve familie en vrienden, al die mensen die regelmatig een mailtje of een kaartje gestuurd hebben, die me met gebed of met financiën gesteund hebben. Wat heb ik hier gelachen en gehuild. Wat heb ik soms gestunteld of me onbegrepen gevoeld vanwege culturele verschillen of taalbarrières. Wat zal ik mensen voor hun hoofd gestoten hebben door op z'n typisch horkerige Nederlandse manier te reageren. En wat ben ik blij met al die mensen die ik heb mogen leren kennen. Om stil van te worden!


Wat ben ik diep diep onder de indruk van de schoonheid van de natuur in dit land en de gebrokenheid van vele mensen. Maar wat ben ik bovenal vol eerbied en diep respect dankbaar aan mijn Hemelse Vader, die mij door dit hele jaar gedragen heeft. Over hoge bergen en diepe dalen, langs snel stromende rivieren en kabbelende beekjes.



Oh lieve allemaal. Nóg een oud-en-nieuw op Mto Moyoni, waar om twaalf uur 's nachts aan de overkant van de Nijl vuurwerk afgestoken gaat worden. Waar ik in gedachten verbonden met mijn familie het glas zal heffen op het nieuwe jaar, wat als een onbeschreven blad klaar ligt om gevuld te worden.


Ik wens jullie vrede, gezondheid, liefde, zegen toe.
Vaya con Dios, ga met God!
Met zoveel liefs en een hele dikke knuffel!
Yvonne
51

Stil, maar niet rustig

Dag lieve allemaal,

Het is een tijdje stil geweest. Ik heb even wat tijd voor mezelf genomen nadat ik teruggekomen ben uit Nederland. Het was wel stil, maar niet rustig. Tijdens de afwezigheid van Ingrid en Winette hebben we hard doorgewerkt om het centrum weer helemaal voor te bereiden voor de programma's. Momenteel zijn 19 jongeren uit Soroti bij ons te gast. Een nieuwe groep komt op 25 november. Elke deelnemer is betrokken geweest bij het oorlogsgeweld in het noorden. Het zijn kwetsbare jongeren met een moeilijk verleden. Het verlangen van de organisatie, die dit voor ze organiseert heeft, is dat de kids een begin kunnen maken aan emotionele genezing. Het is de bedoeling dat we al deze kids terug gaan zien in een langer programma. Bidt dat ze gedurende deze dagen open harten zullen gaan krijgen en dat ze door Gods aanwezigheid belangstelling zullen hebben om dieper te gaan. Willen jullie meebidden dat het op het moment van aanvang duidelijk zal zijn voor deze jeugd dat het God de Vader is die ze roept...

De staf is sinds 3 november weer op volle sterkte. Nicole is begonnen als housekeeper en ze past goed in het team. Trainingsmateriaal die ik heb ontwikkeld gebruik ik om Nicole bekend te maken met de Mto Moyoni-way of doing things. Ik vertel de theorie en daarna neemt een collega-staflid het over om de praktijk te laten zien. Erg leuk!

We maken ook spannende dingen mee. Na een enorme wolkbreuk zijn we met Winette's auto door een modderstroom een diepe geul naast de weg ingegleden. Zachtjes, maar onafwendbaar glibberde de auto naar de zijkant, om in een onmogelijke hoek tot stilstand te komen.

Gelukkig is de schade erg beperkt gebleven, alleen is deze moeilijk te repareren. We hopen op de vaardigheid en kundige handen van onze mechanic Lenny.

Waar we op Mto weer volop van genieten is onze nieuwste aanwinst op het gebied van waakhond. Ze heet Yoffii en is een geweldig lief klein hondje met ergens in de generatielijn herderbloed. Ze is dapper en heeft een eigen willetje. Ze houdt erg veel van spelen en uitdagen en vindt het prachtig om haar grotere zus Doerak achterna te zitten. Ook Snif en Droppie zijn regelmatig het doelwit van haar speelsigheden. Als ze wat groter is gaat ze met Doerak waakhond worden op het nieuwe land. Maar voorlopig blijven we nog heerlijk van allebei genieten, want ze zijn ZO ONTZETTEND LEUK!!!!!

Met zoveel liefs!

Yvonne

Zo dierbaar

Dag lieve allemaal,

Tijdens mijn verblijf in Oeganda schrijf ik weinig tot niet over mijn familie in Nederland. Zij blijven op de achtergrond en ik wil hun privacy respecteren. Maar... nu die éne uitzondering, omdat dat wat gebeurd is, zoveel impact heeft.

Met groot verdriet en diep gevoel van liefde, bewondering en respect heb ik mijn broer moedig afscheid zien nemen van alles wat in het leven zo belangrijk voor hem was.
Wat vond ik het fijn dat ik halverwege augustus nog samen met hem op zijn geliefde volkstuin heb gewerkt.

God zij dank zat ik niet in Oeganda maar in Engeland, toen het telefoontje kwam dat hij ernstig achteruit gegaan was. Binnen zes uur stond ik weer op Schiphol. Gelukkig was ik op tijd om hem nog één keer zijn karakteristieke “hééé” te horen zeggen. Hij keek me aan en we hadden even contact.

Tijdens een indrukwekkende plechtigheid hebben we afscheid van hem genomen. Ieder op zijn of haar eigen wijze sprak woorden van liefde, respect, eer en diepe bewondering voor de mens die hij geweest is.

Afgelopen donderdag ben ik weer teruggevlogen naar Oeganda, om daar net als mijn familie in Nederland, de draad weer op te pakken en aan het werk te gaan.

Denk aan, duim of bid voor ons,

doe wat het beste bij je past.

In liefde verbonden,

Yvonne

Jip Joffee & Doerak

Daar zit ik dan, 8 juli jl. met drie kleine hoopjes hond van ongeveer twee weken oud op schoot. Iedere drie tot vier uur geven we ze te eten, Jacinta zorgt 's nachts voor ze en iedere morgen hopen we dat vooral de donkere pup de nacht overleeft. En dat doet ze. Al gauw noemen we haar een Doerak, omdat ze ondernemend, ondeugend en dapper is. Halverwege de tweede week op Mto begint Jip wat te kwakkelen. Ze heeft 'n mangomuginfectie (erg vervelend, daar weet ik álles van) en wordt beurtelings door Doerak en Joffee schoongelikt. Zo lief om dat te zien, ook al ben je een puppy van drie weken oud, dat je zusjes voor je zorgen. Iedere dag zeggen we wel een paar keer tegen elkaar: Oh wat zijn ze leuk!!!





Ze slapen in een opslagruimte en we maken een stuk terrein puppyproof. Hier kunnen ze naar hartelust lopen en spelen en pl.. en po.. Ook nu is Jacinta de trouwe verzorgster 's nachts en overdag zorgen Ingrid, Winette en ik voor ze. Ze zijn ZO LEUK. Ik weet niet hoe vaak we dat tegen elkaar zeggen. Het is de volle waarheid, want ze zijn ook zo ontzettend leuk, grappig en voor puppies van ondertussen een week of 5-6 doen ze het hartstikke goed. De eerste wormenkuur is gegeven en binnenkort komt Herbert, de dierenarts, voor de eerste vaccinaties.






Eerlijk is eerlijk, voor Droppie en Snif was het even helemaal niet leuk. Concurrentie???!!! Er moeten in hun ogen veel te veel kleine pootjes en staartjes geweest zijn die aandacht van ons kregen. Langzamerhand begint daar verandering in te komen. Na de eerste, aarzelende contacten (grommen en blafjes over en weer), beginnen ze nu een beetje te spelen. En oh... WAT ZIJN ZE LEUK!!!! Alle vijf!
Ze ontdekken ineens grote staarten, waar je maar wat leuk in kunt bijten. En je kan ook erg leuk onder zo'n grote zus doorlopen.



Ze zijn zo enorm leuk... vanmiddag zat ik op een mat te spelen met de kleintjes, toen Droppie en Snif aan kwamen lopen en mee wilden doen. Dan wordt het spel ietsje ruwer, té ruw voor kleine Jip, die zich verschool onder mijn opgetrokken knieeën. Doerak ging door met het uitdagen van Droppie om, als Droppie reageerde, ook gauw dekking te zoeken onder mijn knieën (ik bied keuzemogelijkheden voor de trema op de ë)... En weer zeiden we tegen elkaar: WAT ZIJN ZE TOCH LEUK...

Ja, wat zijn ze toch leuk en hoe enorm moeilijk is het om je voor te stellen dat deze pups aan de kant van de weg zijn neergelegd met twee opties: opgepakt te worden door iemand of dood gaan. Het is soms zo moeilijk om te zien hoe klakkeloos hier met dieren wordt omgesprongen. Als ik uitleg dat we in Nederland een politieke partij hebben die voor het belang van dieren opkomt, dan kijken ze me met grote ogen aan en valt hun mond open. Dieren zijn hier een gebruiksvoorwerp zonder enkel recht. Als je zelf geslagen wordt, wie houdt je dan tegen een hond (koe, varken, geit) te slaan of te schoppen? Als je zelf geen eten krijgt, waarom zou je je hond dan eten geven? Waarom zou je een kip niet boven op het dak van een taxibusje vastbinden als je 'm toch moet vervoeren en er binnen geen plek voor is?


Op Mto proberen we iedereen uit te leggen dat je vooral met huisdieren oogst wat je gezaaid hebt. Als jij een hond met liefde opvoedt en hem goed verzorgt, dan zal dat dier je liefde teruggeven en je beschermen als dat nodig is. Als je een hond slaat of schopt, dan zal het dier proberen te ontsnappen en je nooit beschermen. Er schijnt een Oegandese wet te zijn tegen dierenmishandeling. En er schijnen forse geldboetes gegeven te kunnen worden... maar...





Doerak, Jip en Joffee hebben alledrie een goed tehuis op zich wachten. Doerak en Joffee blijven vlak bij ons wonen en Jip verhuist naar Entebbe. Aan mij de eer om haar naar haar nieuwe eigenaren te brengen. Uiteraard moeten ze wel oud en sterk genoeg zijn, dus blijven ze lekker nog drie weken op Mto Moyoni wonen. Kunnen we nog heerlijk drie weken lang tegen elkaar zeggen: WAT ZIJN ZE TOCH ONTZETTEND LEUK!!!!

Met heel veel liefs,
Yvonne

P.S.: Macavity blijft mijn meest geweldige grote rooie jeweetwelkater, de allerliefste, slimste kat van het noordelijk halfrond.

Gotcha!!!!

Maak kennis met mijn kleine herriemaakster. Elke nacht rond de klok van vier wordt ze wakker en begint ze herrie te maken. In de prullemand, in m'n kruidenrekje, knabbelend aan van alles en nog wat. Soms gooit ze het zout naar beneden en dan weer (en dat is echt erg) eet ze de verpakking van mijn chocoladehagelslag aan flarden.
Maar... daar is een eind aan gekomen. Gisteravond tijdens het koken zat ze oververhit naast het gasfornuis uit te hijgen. Waar ze precies vandaan kwam? Geen idee. Ze klom heeeeeel voorzichtig langs de paraplu naar beneden om te vluchten, althans... toen heb ik ingegrepen en haar met plu en al op mijn balkon neergezet. Ik heb haar gevraagd te wachten met weglopen totdat ik haar gefotografeerd had. Ziehier het resultaat. Mijn eerst, "zelf" gevangen muisje, die nu lekker ergens buiten loopt. Want doodslaan... nee, dat kan ik niet.


Dit is het zwembad bij de Mabira RAINforest Ecologde. Wat een heerlijk middagje bij de pool had moeten worden, werd schuilen onder een afdakje met een snelle aftocht naar het restaurant. Het werd een goeie middag met leuke gesprekken, maar... de lange, luie ligbanken zagen er zo lekker uit...
Een volgende keer beter.

Wie van jullie had er ook 'n zwaar hoofd in? Nederland-Brazilië? Wie sprak net als ik loyale woorden, waar je diep in je hart misschien niet in geloofde? Ik durf niet te zeggen "WE" hebben gewonnen, want ik geloofde niet in winst; ik vreesde verlenging en strafschoppen. En als ik wat weblogjes lees, was ik niet de enige. Hoe zou dat zijn voor de leeuwen van Oranje? Zelf ergens hartstochtelijk in geloven, terwijl misschien een deel van je achterhoede thuis twijfels heeft? Wat doet dat met een team? Als de belangen zó groot zijn?
Wat doet het met een mens als er getwijfeld wordt aan z'n talent, inzet, inzicht, of wat dan ook?
Uruguay wordt de nieuwe tegenstander. Wat zijn "onze" kansen? Gaan "we" voor de finale? Voor 100% achter de Oranje leeuwen staand? Of met enige reserve?
Ik ga in ieder geval vanavond naar Kingfisher, een safari lodge met een Duitse eigenaar. Groot scherm, bratwurst und sauerkraut, en juichen voor??? Ja, voor wie? Voor de beste? Voor de meest sportieve? Voor het mooiste voetbal?
Stel je voor dat we zouden kunnen stemmen, net als bij het songfestival, niet alleen een vakjury, maar dat ook de stem van het volk gehoord zou kunnen worden. Wat zouden we dan lang op de uitslag moeten wachten. Nee, geen goed idee.

Heel veel plezier, genieten van het mooie weer, van het resultaat van "onze" leeuwen.
En met liefs uit Bukaya,
Yvonne

Het is gelukt

Ja ja, het is gelukt. Eindelijk. Na zes pogingen... Links is Lou, een shorttermer uit Engeland, met wie ik samen de cross cultural training in Nottingham, vorig jaar juli heb gedaan. Zij vliegt over twee weken terug naar Engeland. Dat zitten haar 10 maanden erop.

En rechts ben ik, maar dat wisten jullie wel.

Liefs!

Yvonne

Jummie

Gisteren was ik in Kampala. Ik kon met Gabi, mijn huisbazin, meerijden. Dat is gezellig, scheelt in de kosten, stress en ergernis. Nadat Kato, de chauffeur, Gabi had afgezet, heeft hij me naar het kantoor van AIM gereden. Na wat bekenden begroet te hebben; dat gaat hier met een omhelzing, "hug" genaamd, heb ik met Karen de verlenging van mijn workpermit besproken.
Daarna ben ik naar Garden City gebracht. Een vurrukkulluk winkelcentrum met enorme supermarkten met allemaal jummie dingen die we hier in Jinja niet hebben: écht lekker volkoren brood, lekkere macaronisauzen, linzen in blik. Een boekwinkel... oh daar heb ik me heerlijk uitgeleefd op de bakken met mooie kaarten, en allerlei andere enige hebbedingen waar ik hier absoluut niet zonder kan...
Om half vijf belde Gabi dat ze eraan kwam. Een uur later had ze de drie km tussen ons overbrugd en reden we naar Lugogo, waar nog twee supergrote supermarkten zijn. Daar heb ik hondebrokken voor Drop en Snif gekocht en om kwart voor zes stapten we in de auto voor de anderhalf uur naar Jinja... Anderhalf uur later waren we nog niet eens in Mukono en tweeeneenhalf uur later waren we bijna op de helft. Wat was de reden voor het oponthoud: een roadblock, een wegversperring op beide rijstroken door de Oegandese politie. Heerlijk toch? Om kwart voor tien reed ik het terrein van Mto weer op. Drop en Snif waren helemaal blij me te zien en ik was zo blij om weer veilig thuis te zijn.

Verlenging
Het heeft éventjes geduurd totdat de toestemming er was, maar het is nu zeker: ik mag blijven tot eind januari 2011. Hiep hiep hoera. Natuurlijk niet alleen "hoera"-stemming, maar ook gedachten aan familie en vrienden die het nog een half jaar langer zonder mij en mijn sprankelende aanwezigheid moeten stellen. Dat zal niet altijd makkelijk zijn. ;-) Het geldt net zo goed voor mij. Ook ik moet het af en toe zonder de stimulerende opmerkingen en aanwezigheid van mijn familie en vrienden doen. Best wel lastig. Maar gelukkig is er mail, áls het werkt en tante pos... (hint hint, ook errug leuk!!!)
Ik vind het erg fijn dat ik hier mijn werk kan afmaken en uit te zoeken wat ik hierna wil gaan doen. Waar mijn volgende plek zal zijn. Stiens? Ergens anders? Binnen-Mongolië? Na zoveel jaar op 'n bureaustoel met wieltjes ... is ... iets anders verfrissend en hard nodig. Maar wat?


Dit is het resultaat van mijn kookinspanningen van vandaag: linzensoep. Met bloemkool, wortel, aardappel, ui, sperziebonen, linzen, bouillonblokjes, water én rookworst. Mijn laatste kleine rookworst van Unox. Och wat is dat toch lekker. Drop, Snif en Tijger zijn tijdens het eten niet bij me weg te slaan, want ook zij zijn er gek op.

Ik vind het nog steeds erg leuk om te koken. Hutspot, tomatensoep, tonijnsalade, kerrie/aardappelpuree. Jummie. Ik had graag een recente foto van mezelf hier laten zien, maar na vijf mislukte pogingen omdat internet niet werkt (weer niet, proef je de ergernis????) houd ik het voor gezien. Ik heb nog een erg mooie lezing van Mark op m'n iPod staan. Da's veel beter dan mezelf ergeren.

Morgen zondag. Ik wens jullie allemaal een zonnige dag, een mooie dag toe!

Ga met God,
Liefs,
Yvonne
52

She's out of my life...

Zo eindigt een liedje van Michael Jackson. Met een brok in z'n keel bezingt hij een 'lost love'. Vandaag had ik ook zo'n korte ontmoeting die me even tot in m'n diepste roerde. Die me terug deed denken aan ongeveer drie jaar geleden, toen ik nog de allerliefste, grote, dikke, rooie jeweetwel kater van het noordelijk halfrond had, Macavity, mijn geweldige huisdier. En even, ongeveer anderhalf uur, had ik weer een poezebeest in armen. Nog naamloos, gered van de crafts market in Kampala, onderweg naar Soroti en voor de lunch stoppend op Mto Moyoni, was ze éven in mijn leven. Met het vertrek van de bus... she's out of my life. Ik heb serieus overwogen of het de moeite waard zou zijn om ook hier een poezebeest te nemen. Er zijn er genoeg, denk ik, maar momenteel woon ik zo weinig in Bukaya. Als Ingrid en Winette in Oeganda op reis zijn, of op verlof in Nederland, woon ik op Mto Moyoni. En ik weet zeker dat als ik mijn huisdier hier mee naar toe zou nemen, ze binnen de korste keren ... Om het diertje daar te laten is ook geen optie, want ook daar zijn veel loslopende waakhonden die allemaal veel te weinig te eten krijgen.

Dát is iets wat hier niet gebeurt. In de komende vier weken dat ik voor Snif en Droppie zorg krijgen ze heerlijk te eten: botjes, visjes, brokjes en van die heerlijke stokjes. Ook vier weken lang duurt het maar 45 seconden om op m'n werk te komen. Geen reiskosten, zwembad voor de deur, wat wil n mens nog meer.

Ik vind het reuzeleuk om nu verantwoordelijk te zijn voor de dagelijkse gang van zaken op Mto. Ik probeer de dagen voor mezelf én de stafleden zo efficient mogelijk te plannen, maar af en toe is het een beetje een rommeltje. Ik heb een hele lijst met klussen voor de huishoudelijke dienst, de keuken en de tuin-/onderhoudsmannen en mijn eigen lijst ligt ook iedere dag naar me te lachen. Me soms uit te lachen, want het lijkt net alsof de dagen nu maar vier uur werktijd hebben in plaats van acht. Maar ik mag wennen van mezelf.

Het weer is nog steeds briljant warm. Och, wat vind ik het sneu voor al die mensen in Nederland die weer met 16 graden, sokken en lange mouwen dragen. Gelukkig waren de Pinksterdagen mooi, goed voor de fietsers van de Elfstedentocht en de kampeerders bij Opwekking. Dát heb ik gemist. Mijn Pinksterweekend kamperen in Biddinghuizen. Met lieve vrienden kamperen in het Leeuwarder Straatje op het B-veld. Avondmaal vieren met 10.000, God loven en prijzen en danken voor het sturen van Zijn Trooster, de Heilige Geest.

Met het typen van B-veld moet ik terugdenken aan de B-school in Kenia. Dat is ook alweer ruim drie weken geleden. De benaming blijf ik krom vinden, en vele mensen met mij, maar het gaat om het ervaren van God's liefde en liefdevolle armen tijdens de eerste week, de A-school, die ik ruim twee jaar geleden in Helvoirt heb gevolgd en nu, wat een grandioze kans, de B-school, die gaat over het uitdelen van Zijn liefde. Het is een ware openbaring geweest, waar ik iedere dag nog blij mee ben. En waar ik nog veel meer van wil ervaren. Dit is heart-knowledge, geen head-knowledge. Het is moeilijk uit te leggen via een toetsenbord. Daarom hoop ik later dit jaar misschien "face-to-face" meer te kunnen vertellen hierover.

Krijg je 'm nog niet, maar vind je het leuk om ook mijn nieuwsbrief te lezen? Stuur een mailtje naar yvonnevanmeeuwen@hotmail.com. En vanaf het aanstaande mei-nummer kan je meegenieten van meer belevenissen in Oeganda.

Met de allerhartelijkste groeten uit een geweldig mooi land!

Een hele dikke knuffel!

Denk aan, bid of duim voor me. Doe wat het beste bij je past!

Yvonne

52

Home is where the heart is

Dag lieve allemaal,

Voor het laatst gepubliceerd op 24 februari, tjonge, dat is bijna zes weken geleden. Niet te geloven hoe snel de tijd gaat. Daarom vanavond even vlug een korte terugblik en één zin over de toekomst.

Een van de hoogtepunten was een bezoek aan familie en vrienden in Nederland. Wat heerlijk dat iemand dat mogelijk maakte. High tea in Leeuwarden met lieve vriendinnen, met andere vrienden gezellig koffie gedronken en gegeten, zalig in het zonnetje oranje koek gegeten. Vooral in Stiens was het soms een met afspraken volgepropte dag en wat heb ik van alle ontmoetingen genoten. De mogelijkheid om na de kerkdienst in de Hege Stins te kunnen vertellen over het Mto Moyoni Jeugdcentrum, geweldig. De tweede week van mijn verblijf zat ik bij mijn familie. Intense, goeie dagen gehad. Gezellig met elkaar gegeten, zo belangrijk, zo dierbaar en zo goed om op terug te kijken.

Terug in Oeganda ben ik zelf (ja ja!) dwars door Kampala teruggereden naar huis. De dag erna ben ik meteen weer aan de slag gegaan, want er kwamen 36 gasten uit Ruanda, Tanzania, Kenia en Oeganda voor een Vaderhart A-school. Meer hierover in mijn volgende blog. Vijf van de gasten hebben in het nieuwe Jeugdcentrum geslapen! Dit is een kijkje in een van de dorms, de slaapzalen voor 8 mensen. Het ziet er zo warm en welkom uit. Ik hoop dat hier heel veel jongeren zich hier thuis zullen voelen.

Thuis... waar ben ik thuis? Dat is een vraag die ik in Nederland wel gehoord heb. Is thuis daar of hier? En waar is hier als ik daar ben? Ha ha ha. Ik heb twee thuizen in Oeganda. Natuurlijk het huis waar ik woon, in Bukaya. Want ondanks mijn klein levend vee, heb ik het allermooiste plekje op aarde om 's avonds naar terug te gaan. En zodra Ingrid en Winette op reis zijn, is Mto Moyoni mijn thuis, een stuk paradijs op aarde. Zo ongelofelijk mooi, temidden van een best ingewikkelde cultuur en natuur vol spannende dieren zoals bijtmieren, harige duizendpoten, springspinnen, etc.).

Maar thuis is natuurlijk ook Stiens. Een mooie Engelse uitspraak is: home is where the heart is. In de afgelopen week hebben de 36 cursisten op Mto Moyoni gehoord over het Vaderhart van God. Zonder al te veel hierop vooruit te lopen, zou ik ook kunnen zeggen dat mijn home overal op de wereld kan zijn, zolang ik maar weet dat ik in Zijn Hart ben, dat mijn naam in Zijn handpalm geschreven staat, dat ik Zijn geliefde dochter ben!

Van 18 tot 24 april wordt de Vaderhart B-school in Nairobi gehouden en guess what: ik ga naar Nairobi, naar Thika om precies te zijn en ik ga meedoen aan deze school. Zoals beloofd, meer hierover in mijn eerstvolgende blog.

Met zoveel liefs!

Bid voor, denk aan of duim voor me.

Doe wat het beste bij je past.

Ga met God!

Liefs,

Yvonne

75

Voor nu

Help is on the way!

Vanmiddag reed ik terug naar Bukaya. Ik had de ergste potholes gehad (er zijn gaten van meer dan twee meter breed en (gevoelsmatig) een halve meter diep) en was, na de spoorwegovergang, aan het laatste stukje van anderhalve kilometer bezig... ineens een grote klap en vreemd gebobbel aan de linkervoorkant van de auto. Ik laat de auto voorzichtig uitrijden en stap uit: 'n u-vormige scheur van ongeveer vijf centimeter, dus zo plat als 'n dubbeltje. Oh boy, wat nu. Ik open de kofferbak en bedenk dat ik ongeveer 33 jaar geleden les gehad heb in het verwisselen van banden. Ik zoek m'n krik, maar kan 'm niet vinden. Gevarendriehoek... hahaha... Alleen een reserveband en een dopsleutel, maar zover ben ik nog niet, eerst de krik...
In de verte komt een auto aanrijden met drie jonge jongens. Als ze dichterbij komen, minderen ze gelukkig vaart en vragen wat het probleem is. Ik wijs op de voorband en zeg: as plet as plet can be".
Ze stappen uit, openen hun kofferbak en beginnen prompt de auto op te krikken, de wieldop te verwijderen en werken zich daarbij in het zweet... Eentje loopt nog terug om wat ontbrekende andere onderdelen te halen, maar helaas, de dopsleutels die we hebben passen niet om de moeren van de band. Na twintig minuten assistentie nemen de mannen afscheid. Ze kunnen me niet verder helpen, maar wat hartstikke aardig! We nemen afscheid van elkaar.
Ondertussen heb ik mijn vaste automonteur gebeld en die belooft met spoed te komen. Nog meer hulp meldt zich in de vorm van Paddy, Peace en Julius, drie mannen die bij mijn huisbazin over de vloer komen. Zij komen met een krik, de juiste dopsleutel en genoeg spierkracht. Na tien minuten rijd ik de laatste kilometer naar huis. Uiteraard heb ik mijn monteur afgebeld...

Wat een hartverwarmende hulp. En zo zijn al mijn ervaringen met de mensen hier. Hartelijk, vriendelijk, hulpvaardig.
Om een voorbeeld aan te nemen!

Met zoveel liefs!
Yvonne

Verdriet

Op 24 januari jl is Ritah overleden. Een ernstige infectie werd haar te veel. Onpeilbaar verdriet voor haar kinderen, Mercy (14 jaar) en Ronald (12 jaar) en voor Ritah's familie, moeder, broer en zus die in Mbale wonen.
Het verdriet is ook groot op Mto Moyoni, voor Ingrid en Winette en de staf. Ritah was iemand die veel betekende voor ons allemaal. Ze was een van de cateraars en zat daarnaast in het nazorg/gebedsteam van Mto Moyoni. Haar Hemelse Vader heeft veel kunnen herstellen in haar leven. Nu is ze voor eeuwig bij Hem, waar ziekte, angst en alle andere dingen haar niets meer kunnen doen.

We hebben haar dinsdag 26 januari jl. in haar geboortedorp, bij haar clan, begraven. De tocht ernaar toe was magnifiek mooi. De omgeving waarin ze woonde ronduit schitterend. Alleen de weg ernaartoe werd steeds belabberder tot we bij een bruggetje kwamen waar we niet verder konden. We moesten lopen, ongeveer tien minuten tot een kwartier. En ieder van ons groepje, we waren met de hele staf en nog wat vrienden in een taxibusje, realiseerde zich dat zondagmiddag Ritah over hetzelfde pad naar haar laatste rustplaats is gedragen. In het dorpje aangekomen, werden we ontvangen door Lazarus, de man die Ritah in het ziekenhuis verzorgd heeft. Dag en nacht heeft hij aan haar bed gezeten.
In het huisje dat ze zelf had gebouwd, lag ze opgebaard. Toen we binnenkwamen en mijn collega's begonnen te huilen en te weeklagen, greep me dat erg aan. Het verdriet wordt 'uitbundig' geuit, dat is hier de gewoonte. Is het bij Nederlandse begrafenissen vaak een stille, ingetogen gebeurtenis, hier zijn trommels en koorzang te horen, afgewisseld door stilte, die af en toe doorbroken wordt door iemand die erg veel verdriet heeft. Nadat we onze tranen gedroogd hadden, zijn we bij elkaar op het dorps-grasveld gaan zitten wachten op Ingrid, Winette, Damalie en Dorothy.

Kan alles in Oeganda later beginnen, begrafenissen beginnen stipt op tijd. Dus om kwart voor twee nam Tom, de neef van Ritah het woord. Vele sprekers volgden. Ze spraken bijna allemaal over "the late" als ze het over Ritah hadden. Helemaal niet Ritah bij haar naam noemend. Een van de aanwezige pastors uit Ritahs geboortedorp benadrukte hoe de kinderen van Ritah, Ronald en Mercy nu wezen geworden waren, omdat de man van Ritah al lang geleden overleden is. Ook iemand van Mto mocht het woord voeren. Winette heeft dit namens ons allen gedaan. Ze heeft verteld hoe Ritah bij Mto een baan en een huisje heeft gevonden, wat een fijne vrouw, goede moeder en vooral ook goeie collega ze was, wijs en behulpzaam, bemoedigend. En dat de kinderen geen wezen waren, omdat ze de perfecte Vader hebben. Het was een heel aangrijpend moment toen Winette daarover sprak en het uitlegde aan de aanwezigen. Dit is waarom Mto Moyoni er is. Om in een enorm vaderloze samenleving God als "Father of the fatherless" bekend te maken. Na alle bijdragen (van zelfs afgevaardigden van de catering school die ze 6 jaar geleden gevolgd had) geweest waren, volgde een preek van ongeveer 30 minuten. Hierna werd Ritah's lichaam aan de aarde toevertrouwd. Het was hartverscheurend om te zien hoe Ronald hielp met het op de plek leggen van de grote kiezelstenen die het graf van zijn moeder bedekten. Mercy, een prachtig mooi meisje van 14 stond letterlijk moederziel alleen toe te kijken. Ingrid is bij haar gaan staan.
Woensdagmorgen tijdens het ochtendgebed hebben we allemaal goeie herinneringen aan Ritah gedeeld en hebben we gedankt voor het voorrecht dat we haar hebben gekend en voor de diepe indruk die ze in ons leven achterlaat.

Nu moeten we verder. Zonder Ritah. Zonder haar prachtige lach, haar bemoedigende woorden en zoveel meer.
Ik weet dat God's liefdevolle armen sterker zijn dan wij ons ooit kunnen voorstellen. Zijn genade is groter, zijn liefde dieper en in die liefde wil ik Ritah neerleggen. Dat zij ruste in vrede.

Bid en of denk aan ons allemaal hier op Mto!
Met zoveel liefs,
Yvonne

Ik zag een muis... rat... eekhoorn... vleermuis... sl..

Zegen voor het nieuwe jaar!!!!

Van 6 tot 10 januari heb ik meegedaan aan de jaarlijkse conferentie van AIM Central Region. Ik bofte erg, want de conferentie werd in mijn achtertuin gehouden. 98 long en short term missionairies uit de meest uiteenlopende landen, werkend in Central Africa Republic, Soedan, Tsjaad, Uganda en Ruanda deden aan deze conferentie mee. Natuurlijk heb ik niet met iedereen kunnen kennismaken, daar was geen tijd voor. Ik heb zwemles gegeven aan MK's Missionary Kids, de jongste was 15 maanden en de oudste ongeveer 12. Ik had van die leuke noodles (tubes) in Kampala gekocht en daar hebben we heel veel plezier mee gemaakt. Tijdens de voorbereiding voor dit jaar in Oeganda, heb ik in Nottingham (UK) een cross cultural training van AIM gevolgd. Twee mensen die ik daar heb leren kennen, waren nu ook bij deze conferentie. Zo leuk om even bij te praten en we hebben plannen gemaakt om elkaar later dit jaar op te zoeken. Op bovenstaande foto zijn we bezig marshmellows te roosteren tijdens het kampvuur. Lekker, kleverig en gezellig werkje.

In mijn nieuwsbrief zal ik wat meer over de inhoud van de conferentie vertellen. Op de bonte avond heb ik samen met nog een Nederlandse de groep "hoofd-schouders-knie-en-teen" aangeleerd. Daverend succes natuurlijk.

Zonsopgang in Bukaya. Gistermorgen (9 januari) zag het er zo uit. Het begon hartstikke mistig en vochtig. De zon moest echt haar best doen om van de grijze vochtigklamme grauwheid te winnen. Maar even later liep ik 'zongekust' naar mijn huisje.

Ik zou wel willen dat ik cartoon of strips kon tekenen. Mensen die mijn weblog volgen, weten dat ik regelmatig klein kruipende vertegenwoordigers van het dierenrijk voor kortere of langere tijd op bezoek heb.

Ik zou mijn kamer tekenen en plaatje na plaatje een nieuw dier toevoegen. Hangend in mijn klamboe of toekijkend vanuit mijn kast of stiekem in een hoekje zittend op mijn zoldertje. Sinds vrijdag kan ik er een nieuw dier bij tekenen. Lang, slang(k)..., zwart aan de bovenkant en zwart/oranjegelig aan de onderkant... Hoe hij binnenkwam? Ik weet het niet. Ik zag hem voor het eerst in de douche. Ik heb meteen de telefoon gepakt en mijn huisbazin gebeld met een beschrijving van de slang en de vraag of hij giftig was of niet.

Omdat zij geen antwoord had, vroeg ze of ik bij haar in "the main house" wilde komen slapen. Ja graag...

Gistermorgen hebben de tuinmannen hebben zich over het vangen en verwijderen van het dier gebogen.

Graag had ik een andere oplossing gezocht dan het dier dood te maken, maar die hebben de kenners me niet aan de hand kunnen doen.

Nog veel liever zou ik in het volgende plaatje van mijn cartoonreeks alle dieren die niet in een huis thuis horen, maar er wel zitten, willen toespreken dat ze naar hun éigen woonomgeving kunnen, omdat ze daar veilig kunnen leven. Dat het veilig genoeg voor een lammetje om naast een leeuw te liggen en dat een buizerd het muisje beneden in het gras rustig laat spelen. Maar zover is het nog niet. Nog niet.

Lieve allemaal, afgezien van mijn entrenoetje met snakey gaat het goed hier in Oeganda. Ik hoor van alle sneeuw, gladheid, verkeersalarm(en/s). Wees voorzichtig als je de weg opmoet. Rij met je verstand én met je hart, niet te hard.

Take care!

Met zoveel liefs uit Mto Moyoni!

Yvonne

27