Vanmiddag reed ik terug naar Bukaya. Ik had de ergste potholes gehad (er zijn gaten van meer dan twee meter breed en (gevoelsmatig) een halve meter diep) en was, na de spoorwegovergang, aan het laatste stukje van anderhalve kilometer bezig... ineens een grote klap en vreemd gebobbel aan de linkervoorkant van de auto. Ik laat de auto voorzichtig uitrijden en stap uit: 'n u-vormige scheur van ongeveer vijf centimeter, dus zo plat als 'n dubbeltje. Oh boy, wat nu. Ik open de kofferbak en bedenk dat ik ongeveer 33 jaar geleden les gehad heb in het verwisselen van banden. Ik zoek m'n krik, maar kan 'm niet vinden. Gevarendriehoek... hahaha... Alleen een reserveband en een dopsleutel, maar zover ben ik nog niet, eerst de krik...
In de verte komt een auto aanrijden met drie jonge jongens. Als ze dichterbij komen, minderen ze gelukkig vaart en vragen wat het probleem is. Ik wijs op de voorband en zeg: as plet as plet can be".
Ze stappen uit, openen hun kofferbak en beginnen prompt de auto op te krikken, de wieldop te verwijderen en werken zich daarbij in het zweet... Eentje loopt nog terug om wat ontbrekende andere onderdelen te halen, maar helaas, de dopsleutels die we hebben passen niet om de moeren van de band. Na twintig minuten assistentie nemen de mannen afscheid. Ze kunnen me niet verder helpen, maar wat hartstikke aardig! We nemen afscheid van elkaar.
Ondertussen heb ik mijn vaste automonteur gebeld en die belooft met spoed te komen. Nog meer hulp meldt zich in de vorm van Paddy, Peace en Julius, drie mannen die bij mijn huisbazin over de vloer komen. Zij komen met een krik, de juiste dopsleutel en genoeg spierkracht. Na tien minuten rijd ik de laatste kilometer naar huis. Uiteraard heb ik mijn monteur afgebeld...
Wat een hartverwarmende hulp. En zo zijn al mijn ervaringen met de mensen hier. Hartelijk, vriendelijk, hulpvaardig.
Om een voorbeeld aan te nemen!
Met zoveel liefs!
Yvonne
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
5 opmerkingen:
Zo zie je maar dat we toch een hulpeloos stelletje vrouwen zijn...;-)
Gelukkig dat de mannen zo goed geholpen hebben. We kunnen blijkbaar toch niet helemaal zonder hen!!
Mijn auto heeft het momenteel weer wat rustiger, want sinds deze week fiets ik weer! Het weer knapt eindelijk een beetje op, hoewel het nog wel behoorlijk frisjes is. Maar het wordt toch eindelijk lente: de vogeltjes zingen weer zo mooi, de bloemetjes beginnen weer te bloeien en... het zonnetje schijnt weer. Heerlijk!
Groetjes en een dikke knuffel,
Roel en Jantsje
Goh Yvonne, ik besef me dat je al weer meer dan een half jaar Uganda zit.... wat gaat de tijs snel hè?
Je hebr het daar zo te lezen helemaal naar de zin.
Wat zal dat wennen zijn als je weer in Friesland bent, Stiens.. 3 minuuten lopen van winkels en dokters... etc wat een rijkdom hebben wij hier.
Maar wat een "rijkdom"is ook daar, waar mensen elkaar helpen. Zonder daar iets voor terug te verwachten.
Ik vind het altijd weer fijn te lezen wat je schrijft, soms hele mooie dingen, maar ook de nare kanten van alles. Maar al met al, geniet je volgens mij met volle teugen van wat je daar mag doen.
We kijken toch allemaal waar we ook zijn op deze wereld naar de zelfde zon, de zelfde wolken en boven al naar dezelfde God.
We denken aan je.
Groetjes Akke, Ide, Treja en Vanshita
Hoi Yvonne,
Toen ik begon te lezen dacht ik nog even 'hoe loopt dit af'....
Zo zie je maar hoe moeilijk het is om de situatie goed in te schatten. Leuk deze verhalen te lezen.
Tot horens,
Klaas
Al tijdje niks gelezen. Hoegatie? Keek nog even op je profiel en zag dat je van Brian Doerksen houdt. Wist je dat hij op 25 april in de Salvator is? Wat is dit toch een fantastische gemeente! Ik hoop dat het met jou even goed gaat als met mij. Ik zoveel lekkerder in mijn vel dan een jaar of 3 geleden...
Zo ver weg en toch dichtbij...
Ik kreeg telefoon van de Politie Leeuwarden met het verzoek of ik mijn auto even weg wilde halen. Hij stond in de weg. In de weg????? Ik zat op de Hemrik en mijn auto, lees het goed, mijn auto staat in het fietsenhok. Dus ik begreep niet helemaal waar ze het over hadden. Zegt die mevrouw van de Politie, maar ik spreek toch met Yvonne van Meeuwen. Nee hoor, u spreekt met Hinke Kuiper. O, nou dan wilde ze graag met Yvonne spreken. Nou mevrouw dat gaat wat moeilijk, want die zit in Oeganda. O.... stilte! Maar hoe komt die auto daar dan? Ja Sherly Holmes.... los dat zelf maar op hoor.
Ik moest er later ook wel om lachen. Er was een stratenmaker die last van JOUW auto had en via via waren ze achter het mobiele nummer van het werk gekomen. Kleine wereld! Alles verder OK. Heb al een hele tijd niks gehoord van je. Hier loopt het door, druk bezig om De Hemrik leeg te krijgen. En er is een mannetje van Campina bij ons gekomen. Verder druk met sluitingen, nieuwe website etc.
Hoor je wel weer eens.
Groetjes van ons hier.... Hinke
Een reactie posten