Ik ben erg blij dat de directeur van Jenga, Robby Keen,
tegen me zei: “You need rest!” en wat heb ik me daaraan gehouden. In de
eerste twee weken (tot 5 januari) heb ik uitgerust van die hele intensieve
laatste weken en maanden in Stiens.
Nu ben ik de beschrijvingen van alle projecten van Jenga aan
het lezen. Waar gaat mijn hart sneller van kloppen? Een voorbeeld: Jenga is partner
van de kinderafdeling van het grootste streekziekenhuis in Mbale, waar
ondervoede kinderen behandeld worden. Samen met geschoolde verzorgers en
verpleegkundigen werkt Jenga aan de verbetering van de acute gezondheidstoestand
en het langetermijn welzijn van ondervoede kinderen en hun zorggevers door
hoogwaardige voeding te verstrekken. Dit project raakt me erg. Maar er is
zoveel meer waarbij Jenga betrokken is: schoon water voor kleine
gemeenschappen, straatkinderenprojecten, bijbelclubs, Alpha, landbouwprojecten,
microkredieten, etc. Pastor Sam van één van de kerken in Namatale, genaamd “Het
Mosterdzaadje” kwam een Jenga-auto terugbrengen en vroeg me of ik ’s mee wilde
gaan naar de gevangenis om een praatje te houden met de vrouwen die daar
vastzitten. Ook iets om goed over na te denken. Durf ik dat? Kan ik dat?
Ik ben erg blij dat ik drie weken de tijd krijg om met
mensen van alle projecten mee te gaan en te kijken waar ik mijn hart aan mag
verliezen.
Met de staf van Jenga, ongeveer dertig mensen, wordt het
contact steeds beter. We hebben begin januari een “Day with the Lord” gehad. Van
half tien tot half vier hebben we met elkaar gezongen, gebeden, elkaar
gezegend; we hebben bij God neergelegd wat minder goed ging en we hebben
uitgesproken welke vier wensen we dit jaar werkelijkheid zouden willen zien worden.
Mooi om zo met elkaar het nieuwe jaar in te gaan.
En dan is Endiro Coffee Mbale er ook nog. Voor mij de
uitdaging om de staf van 20 mensen te helpen waar nodig te groeien in hun
functie. Sommigen hebben al verteld dat ze heel graag barista willen worden,
anderen denken nog na. Ze hebben allemaal een uitdaging van me gekregen: stel
je voor dat je één week de baas van Endiro Coffee Mbale zou zijn en je mag één
ding veranderen. Wat zou dat zijn?
In de komende week ga ik de antwoorden bij ze ophalen. Hoe
kijken ze naar Endiro? Wat zouden ze willen veranderen en hoe ver durven te
daarin te gaan?
Met elkaar willen we ook nadenken hoe we meer mensen onze
heerlijke koffies en eten kunnen laten proeven. Het bouwen van een trouwe groep
klanten die iedere keer nieuwe mensen mee gaat nemen. Oh, wat een uitdagingen
liggen hier. En ja, ook valkuilen, door te veel in te korte tijd te willen
oppakken en uitvoeren. Twee woorden zijn hier van belang: prioriteit en plannen,
met nog een derde eraan toegevoegd: cultureel respect.
Wat ik erg leuk vind, is dat ik de tomatensoep die ik ooit
van mijn oma heb geleerd te maken, nu hier ga aanleren aan twee koks. Klein
sesambroodje en een salade erbij en smullen maar. Ook heb ik hier, dankzij een
lieve vriendin, de beschikking gekregen over een poffertjespan. Vandaag heb ik
poffertjes gebakken voor de mensen die in het vrijwilligershuis werken.
Allemaal vonden ze het heerlijk. Dus ook dat gaan we proberen in Endiro.
Hollandse invloeden op de menukaart.
Het is kwart voor acht op vrijdagavond. Het is alweer donker
en ik heb alle horren goed dicht gedaan tegen de malariamuggen en andere
prikbeesten. Ik zit heerlijk te luisteren naar een prachtig liedje van Matt
Redman als ineens de disk jockey van de nachtclub 500 meter verderop bruut z’n
geluidsschuiven openzet. Weg mooie muziek. Ik dein mee op de base-drum. Er is
geen ontkomen aan: het is weekend, feest! Ook dat is Oeganda: erg luide muziek
en dan bedoel ik ook ERG LUIDE MUZIEK.
Af en toe bekruipt me een gevoel van heimwee… alhoewel, nee,
dat is niet het goede woord. Ik zou mijn familie en vrienden willen oppakken en
meenemen, hiernaar toe. Om iedereen te kunnen laten zien hoe Oeganda “werkt”
(of niet…). Hoe Endiro eruit ziet of mijn huis. Ook al hoor ik van mijn zus of
vrienden uit Stiens dat ik gemist wordt, lieve lezers, er is zoveel nieuw hier,
zoveel te ontdekken, te leren, dat ik geen tijd heb voor heimwee. En ik geloof
dat dat goed is. Maar missen… dat wel.
Wees gezegend en wees een zegen!
Yvonne van Meeuwen
