Oh joepie

Wat heb ik een bijzonder jaar achter de rug. Over ziek zijn en beter worden heb ik uitgebreid geschreven en dat proces gaat nog steeds door. Waar ik weinig over geschreven heb is mijn werk. Uitzendkracht bij FrieslandCampina. Ik ben een van de velen in Leeuwarden én ik had het voorrecht in het team te zitten wat alle festiviteiten rondom het 100-jarig bestaan mocht organiseren.
We "denderden" van feest naar feest en wat hebben we een lol gehad, hard gewerkt, geleerd van experts en van elkaar. De Harmonie in Leeuwarden heeft bol gestaan op 21 september van reünisten en feestvierders. Wat een plezier en saamhorigheid. Om nou te zeggen dat het één grote familie is gaat wat ver, maar we komen een heel eind met elkaar.
De dag nadat we de Harmonie ontdaan hadden van onze FrieslandCampina-spullen zaten we alweer rond de tafel voor de volgende happening: het inrichten van een expositieruimte op de Leeuwarder locatie. Geen van allen hadden we ooit zoiets "bij de poot" gehad, dus zijn er vele uren gebrainstormt, gegoogled en overlegd om een zo mooi mogelijk resultaat te krijgen. Een klein voorbeeld. Een van de muren bevat 83 vertalingen van het woord "melk". Op prachtige manier vorm gegeven, met ruimte voor misschien ooit nog meer. Want in de zoektocht naar vertalingen kwam ik erachter dat in de wereld meer dan 6900 talen/dialecten gesproken worden. Zoals gezegd: er is ruimte voor meer, want we staan nog maar aan het begin...
Gelukkig hadden we bij het ontwikkelen en opbouwen van de expositieruimte assistentie van geweldige experts. Ook hier te merken dat samenwerken in een team lijkt op de tandjes van een rits. Iedereen moet op het juiste moment op de juiste plaats zitten als de rits dichtgetrokken wordt. Onze rits ging dicht op 15 november jl. Een keiharde deadline met in die week 55 gewerkte uren en een supermooi resultaat. Wat een teamwork!
17 November zaten we als groepje nog even bijelkaar. Misschien ken je het gevoel wel: "the morning after the night before"... Er moest nog veel afgerond en weggewerkt worden, maar het resultaat was zo bijzonder mooi en de reacties van de bezoekers vol lof. Geweldig.
Nog steeds loop ik door de gangen en ondersteun ik collega's van FrieslandCampina. Maar er komt een eind aan.

Ieder eind heeft hoe dan ook daarna een nieuw begin. Het gaat altijd door, altijd verder. Voor mij betekent dat ik mijn koffers weer mag gaan pakken, omdat ik de naam van mijn weblog "Yvonne goes Uganda" eer ga aandoen. Hoe joepie! Ik zeg het nog een keertje: HOE JOEPIE!!!
Want wat heb ik hiernaar uitgekeken: YVONNE GOES UGANDA!!!
Toen in februari bleek dat ik nierkanker had, was een van mijn vragen aan de specialist: Mag/kan ik terug naar Oeganda? Geen enkel probleem!!! Hoe blij was ik daarmee. En nu, halverwege januari ga ik toch écht weer terug. Ik weet niet hoe vaak ik in gedachten van Kampala naar Jinja gereden ben, en nu gaat de tocht verder. Want na een weekje uitrusten van een bewogen jaar ga ik naar een vriendin in Tororo en ook hoop ik een andere kennis op te zoeken in Mbarara. Tussendoor ben ik natuurlijk ook op Mto Moyoni te vinden. Oh de voorpret om al mijn vrienden en ex-collega's weer te zien, met Gabi, mijn huisbazin cappucino bij Flavours te gaan drinken en de jongens van de parkeerkaartjes te begroeten.
Alleen zal ik het zonder de begroeting van Snif moeten doen: Snif, een hele bijzondere hond, die in oktober is overleden. Geen pootjes meer, geen orengekriebel, geen kop op m'n knie...

En nu? Het is zaterdagmorgen, 28 december, half elf. Het zonnetje schijnt en ik ga naar buiten! De tuin in en even lekker werken. Bamboe snijden, hortensia-koppen uitknippen en genieten van het goede. Ik heb tot mijn schande geen enkele kerstkaart geschreven. Ik ga nog wel iets doen voor nieuwjaar, want de postzegels heb ik wel gekocht. Maar nu niet. Nu eerst zon happen.

Wat een jaar is dit geweest. Wat heb ik het niet zonder jullie kunnen doen! Maar helemaal heb ik het niet zonder Hem kunnen doen.

Folle lok, seine en soenens foar 2014!
Upwards and onwards!

Dikke tut!
Yvonne
UtB1