"All I have needed..."

“Great is Thy faithfulness” (Groot is Uw trouw O Heer) klonk het op zondagmorgen door de kerkzaal van de First Baptist Church in Mbale. En de derde zin van het refrein luidt: “All I have needed Thy hand has provided” (Al wat ik nodig had hebt Gij gegeven). Bij het zingen van het refrein kreeg ik kippenvel. Hoe waar zijn deze woorden. Want terugkijkend naar het laatste half jaar en me realiserend wat er allemaal nodig was en moest gebeuren om mijn gaan naar Oeganda mogelijk te maken, kan ik alleen maar vol ontzag zeggen: “All I have needed Thy hand has provided”. Dit is geen mensenwerk, maar het samenspel van vele mensen tot eer van Zijn naam.

Ik ben erg blij dat de directeur van Jenga, Robby Keen, tegen me zei: “You need rest!” en wat heb ik me daaraan gehouden. In de eerste twee weken (tot 5 januari) heb ik uitgerust van die hele intensieve laatste weken en maanden in Stiens.

Nu ben ik de beschrijvingen van alle projecten van Jenga aan het lezen. Waar gaat mijn hart sneller van kloppen? Een voorbeeld: Jenga is partner van de kinderafdeling van het grootste streekziekenhuis in Mbale, waar ondervoede kinderen behandeld worden. Samen met geschoolde verzorgers en verpleegkundigen werkt Jenga aan de verbetering van de acute gezondheidstoestand en het langetermijn welzijn van ondervoede kinderen en hun zorggevers door hoogwaardige voeding te verstrekken. Dit project raakt me erg. Maar er is zoveel meer waarbij Jenga betrokken is: schoon water voor kleine gemeenschappen, straatkinderenprojecten, bijbelclubs, Alpha, landbouwprojecten, microkredieten, etc. Pastor Sam van één van de kerken in Namatale, genaamd “Het Mosterdzaadje” kwam een Jenga-auto terugbrengen en vroeg me of ik ’s mee wilde gaan naar de gevangenis om een praatje te houden met de vrouwen die daar vastzitten. Ook iets om goed over na te denken. Durf ik dat? Kan ik dat?

Ik ben erg blij dat ik drie weken de tijd krijg om met mensen van alle projecten mee te gaan en te kijken waar ik mijn hart aan mag verliezen.

Met de staf van Jenga, ongeveer dertig mensen, wordt het contact steeds beter. We hebben begin januari een “Day with the Lord” gehad. Van half tien tot half vier hebben we met elkaar gezongen, gebeden, elkaar gezegend; we hebben bij God neergelegd wat minder goed ging en we hebben uitgesproken welke vier wensen we dit jaar werkelijkheid zouden willen zien worden. Mooi om zo met elkaar het nieuwe jaar in te gaan.

En dan is Endiro Coffee Mbale er ook nog. Voor mij de uitdaging om de staf van 20 mensen te helpen waar nodig te groeien in hun functie. Sommigen hebben al verteld dat ze heel graag barista willen worden, anderen denken nog na. Ze hebben allemaal een uitdaging van me gekregen: stel je voor dat je één week de baas van Endiro Coffee Mbale zou zijn en je mag één ding veranderen. Wat zou dat zijn?

In de komende week ga ik de antwoorden bij ze ophalen. Hoe kijken ze naar Endiro? Wat zouden ze willen veranderen en hoe ver durven te daarin te gaan?

Met elkaar willen we ook nadenken hoe we meer mensen onze heerlijke koffies en eten kunnen laten proeven. Het bouwen van een trouwe groep klanten die iedere keer nieuwe mensen mee gaat nemen. Oh, wat een uitdagingen liggen hier. En ja, ook valkuilen, door te veel in te korte tijd te willen oppakken en uitvoeren. Twee woorden zijn hier van belang: prioriteit en plannen, met nog een derde eraan toegevoegd: cultureel respect.

Wat ik erg leuk vind, is dat ik de tomatensoep die ik ooit van mijn oma heb geleerd te maken, nu hier ga aanleren aan twee koks. Klein sesambroodje en een salade erbij en smullen maar. Ook heb ik hier, dankzij een lieve vriendin, de beschikking gekregen over een poffertjespan. Vandaag heb ik poffertjes gebakken voor de mensen die in het vrijwilligershuis werken. Allemaal vonden ze het heerlijk. Dus ook dat gaan we proberen in Endiro. Hollandse invloeden op de menukaart.

Het is kwart voor acht op vrijdagavond. Het is alweer donker en ik heb alle horren goed dicht gedaan tegen de malariamuggen en andere prikbeesten. Ik zit heerlijk te luisteren naar een prachtig liedje van Matt Redman als ineens de disk jockey van de nachtclub 500 meter verderop bruut z’n geluidsschuiven openzet. Weg mooie muziek. Ik dein mee op de base-drum. Er is geen ontkomen aan: het is weekend, feest! Ook dat is Oeganda: erg luide muziek en dan bedoel ik ook ERG LUIDE MUZIEK.

Af en toe bekruipt me een gevoel van heimwee… alhoewel, nee, dat is niet het goede woord. Ik zou mijn familie en vrienden willen oppakken en meenemen, hiernaar toe. Om iedereen te kunnen laten zien hoe Oeganda “werkt” (of niet…). Hoe Endiro eruit ziet of mijn huis. Ook al hoor ik van mijn zus of vrienden uit Stiens dat ik gemist wordt, lieve lezers, er is zoveel nieuw hier, zoveel te ontdekken, te leren, dat ik geen tijd heb voor heimwee. En ik geloof dat dat goed is. Maar missen… dat wel.

Wees gezegend en wees een zegen!

Yvonne van Meeuwen

Kiezen

Terwijl de Frankrijk in brand staat en rouwt, realiseer ik me dat leven in een ander werelddeel ook betekent dat mensen híer veel minder bezig zijn met wat er in Frankrijk is gebeurd. Eigenlijk helemaal niet weten wat er gebeurd is, omdat er hier voldoende brandhaarden om Oeganda heen zijn (waar wij weer zo ontzettend weinig van horen).

En ik... ik ben met nóg andere zaken bezig: gronden, wortels kweken in een land waar het heerlijk warm is, stoffig en af en toe benauwd. Nieuwe mensen leren kennen en ook de omgeving: wat koop je in welke supermarkt en waar op de markt zijn de groenten en het fruit van écht goeie kwaliteit. Een hele grote kam bananen of een kilo tomaten kosten nog geen 60 eurocent, aardappels ongeveer 30 cent per kilo en een ananas kost je gauw 50 cent. Brood is ruwweg 1,10€ en een halve liter yoghurt €1,30. Kaas durf ik niet over te praten. Een stukje van een kwart kilo is al gauw €5,00. Dus dat is écht een luxe product geworden. Om niet te praten over muesli, al gauw € 8,00 voor een zak van 1 kg, of een pakje Lipton thee, wat al gauw €7,00 moet opbrengen. Nu ben ik blij met een doos met 100 zakjes thee voor iets meer dan een euro.

Het is dus de kunst om het eten goed te plannen. Elke middag kan ik, als ik op kantoor van Jenga ben, met de staflunch meeëten. Dat doe ik twee keer per week. Op dinsdag ontbijt ik op Endiro, als ik met een groepje vrouwen meedoe aan bijbelstudie en gebed. Die dag begin ik om half zeven, zodat ik ook inzicht krijg in de opstart van Endiro. Zo vang ik twee vliegen in één klap. Op woensdag werk ik sowieso van 18.00 tot 22.30 uur in Endiro en maak ik de sluiting van een dag mee.
Sinds afgelopen vrijdag heb ik twee huisgenoten: Rhonda uit Noord-Ierland en Grace uit Manchester. Volgende week komt Jessica uit Amerika er bij en in maart hopen we Olivia te ontmoeten. Dan is het huis vol. En moet ik leren om met veel meer mensen rekening te houden dan ooit tevoren. Best wel spannend hoor. Gelukkig heb ik mijn eigen badkamer en een hele ruime woon/slaapkamer dus kan ik me terugtrekken als ik even in de stilte wil.


Bij Endiro gaan we deze week een aantal soepen maken en proeven, omdat Gloria heel graag soep op het menu wil zetten, maar soep binnen de Oegandese cultuur eigenlijk geen plaats heeft. Vandaag stond "mijn" tomatensoep op het menu en dinsdag testen we onion soup. Woensdag proberen we groentesoep en vrijdagmiddag hoop ik de pittige linzensoep met veel rode pepertjes te kunnen maken.

Maandag- en vrijdagochtend zijn "verplichte" Jenga ochtenden. Op maandag deelt iedereen de gebeurtenissen van de afgelopen week en de plannen voor de komende week. Op vrijdag is het "praise, worship and prayer". Een prachtige ochtend met getuigenissen over wat God door Jenga in mensenlevens kan bewerkstelligen. Soms adembenemende verhalen.

Donderdagmiddag hoop ik voor het eerst met Pastor Sam naar de vrouwengevangenis te gaan om daar te luisteren naar de verhalen van de vrouwen en misschien,als ze dat willen, met hen te bidden en hen te zegenen.
WOW, wat een práchtige week heb ik voor de boeg.

Ik gun jullie ook zo'n week.

Met heel veel liefs,
Yvonne van Meeuwen
UtB1