Zo eindigt een liedje van Michael Jackson. Met een brok in z'n keel bezingt hij een 'lost love'. Vandaag had ik ook zo'n korte ontmoeting die me even tot in m'n diepste roerde. Die me terug deed denken aan ongeveer drie jaar geleden, toen ik nog de allerliefste, grote, dikke, rooie jeweetwel kater van het noordelijk halfrond had, Macavity, mijn geweldige huisdier. En even, ongeveer anderhalf uur, had ik weer een poezebeest in armen. Nog naamloos, gered van de crafts market in Kampala, onderweg naar Soroti en voor de lunch stoppend op Mto Moyoni, was ze éven in mijn leven. Met het vertrek van de bus... she's out of my life. Ik heb serieus overwogen of het de moeite waard zou zijn om ook hier een poezebeest te nemen. Er zijn er genoeg, denk ik, maar momenteel woon ik zo weinig in Bukaya. Als Ingrid en Winette in Oeganda op reis zijn, of op verlof in Nederland, woon ik op Mto Moyoni. En ik weet zeker dat als ik mijn huisdier hier mee naar toe zou nemen, ze binnen de korste keren ... Om het diertje daar te laten is ook geen optie, want ook daar zijn veel loslopende waakhonden die allemaal veel te weinig te eten krijgen.
Dát is iets wat hier niet gebeurt. In de komende vier weken dat ik voor Snif en Droppie zorg krijgen ze heerlijk te eten: botjes, visjes, brokjes en van die heerlijke stokjes. Ook vier weken lang duurt het maar 45 seconden om op m'n werk te komen. Geen reiskosten, zwembad voor de deur, wat wil n mens nog meer.
Ik vind het reuzeleuk om nu verantwoordelijk te zijn voor de dagelijkse gang van zaken op Mto. Ik probeer de dagen voor mezelf én de stafleden zo efficient mogelijk te plannen, maar af en toe is het een beetje een rommeltje. Ik heb een hele lijst met klussen voor de huishoudelijke dienst, de keuken en de tuin-/onderhoudsmannen en mijn eigen lijst ligt ook iedere dag naar me te lachen. Me soms uit te lachen, want het lijkt net alsof de dagen nu maar vier uur werktijd hebben in plaats van acht. Maar ik mag wennen van mezelf.
Het weer is nog steeds briljant warm. Och, wat vind ik het sneu voor al die mensen in Nederland die weer met 16 graden, sokken en lange mouwen dragen. Gelukkig waren de Pinksterdagen mooi, goed voor de fietsers van de Elfstedentocht en de kampeerders bij Opwekking. Dát heb ik gemist. Mijn Pinksterweekend kamperen in Biddinghuizen. Met lieve vrienden kamperen in het Leeuwarder Straatje op het B-veld. Avondmaal vieren met 10.000, God loven en prijzen en danken voor het sturen van Zijn Trooster, de Heilige Geest.
Met het typen van B-veld moet ik terugdenken aan de B-school in Kenia. Dat is ook alweer ruim drie weken geleden. De benaming blijf ik krom vinden, en vele mensen met mij, maar het gaat om het ervaren van God's liefde en liefdevolle armen tijdens de eerste week, de A-school, die ik ruim twee jaar geleden in Helvoirt heb gevolgd en nu, wat een grandioze kans, de B-school, die gaat over het uitdelen van Zijn liefde. Het is een ware openbaring geweest, waar ik iedere dag nog blij mee ben. En waar ik nog veel meer van wil ervaren. Dit is heart-knowledge, geen head-knowledge. Het is moeilijk uit te leggen via een toetsenbord. Daarom hoop ik later dit jaar misschien "face-to-face" meer te kunnen vertellen hierover.
Krijg je 'm nog niet, maar vind je het leuk om ook mijn nieuwsbrief te lezen? Stuur een mailtje naar yvonnevanmeeuwen@hotmail.com. En vanaf het aanstaande mei-nummer kan je meegenieten van meer belevenissen in Oeganda.
Met de allerhartelijkste groeten uit een geweldig mooi land!
Een hele dikke knuffel!
Denk aan, bid of duim voor me. Doe wat het beste bij je past!
Yvonne
52
