Een menselijk gezicht

Onderstaand gedichtje is geschreven door Gerard van Midden. Bij het opruimen van een van de vele dozen vond ik het terug. Ik kreeg het van een van de mensen die mee geweest is naar Israël in 2006:

Een menselijk gezicht

We mogen geen beeld van God maken.

Dat hoeft ook niet.

God heeft al een beeld van zichzelf

gemaakt: jou, de mens.

God heeft handen: de jouwe.

Daarmee kan Hij bouwen aan de wereld.

God heeft voeten: de jouwe.

Daarmee kan Hij afstanden overbruggen.

God heeft ogen: de jouwe.

Daarmee kan Hij zien waar hulp nodig is.

God heeft een mond: de jouwe.

Daarmee kan Hij zeggen: ‘Ik laat het graag
aan je over.’

‘Je hebt aanleg,’ zegt God, ‘de mijne.’

En zo krijgt God een menselijk gezicht
in deze wereld.

Dit gedichtje spreekt me erg aan. Hier staat eigenlijk omschreven waarom ik wegga. Bouwen aan de wereld, Zijn handen en voeten zijn, mensen vertellen over Zijn hart vol liefde voor elk mensenkind. Levend en werkend als vrijwilliger in Mbale. Ik ben zó benieuwd naar de mensen waarmee ik ga samenwerken. Wat we van elkaar kunnen leren, wat ik mag delen en wat ik van hen mag ontvangen.

Wat een vooruitzicht.

Op 17 december gaat m'n vliegtuig de lucht in, op 14 december is er een feestelijke uitzendingsdienst vanuit de Hege Stins in Stiens.

Wees welkom!

Yvonne

UtB1