Dag lieve allemaal,
Tijdens mijn verblijf in Oeganda schrijf ik weinig tot niet over mijn familie in Nederland. Zij blijven op de achtergrond en ik wil hun privacy respecteren. Maar... nu die éne uitzondering, omdat dat wat gebeurd is, zoveel impact heeft.
Met groot verdriet en diep gevoel van liefde, bewondering en respect heb ik mijn broer moedig afscheid zien nemen van alles wat in het leven zo belangrijk voor hem was.
Wat vond ik het fijn dat ik halverwege augustus nog samen met hem op zijn geliefde volkstuin heb gewerkt.
God zij dank zat ik niet in Oeganda maar in Engeland, toen het telefoontje kwam dat hij ernstig achteruit gegaan was. Binnen zes uur stond ik weer op Schiphol. Gelukkig was ik op tijd om hem nog één keer zijn karakteristieke “hééé” te horen zeggen. Hij keek me aan en we hadden even contact.
Tijdens een indrukwekkende plechtigheid hebben we afscheid van hem genomen. Ieder op zijn of haar eigen wijze sprak woorden van liefde, respect, eer en diepe bewondering voor de mens die hij geweest is.
Afgelopen donderdag ben ik weer teruggevlogen naar Oeganda, om daar net als mijn familie in Nederland, de draad weer op te pakken en aan het werk te gaan.
Denk aan, duim of bid voor ons,
doe wat het beste bij je past.
In liefde verbonden,
Yvonne
