Een twee weken geleden sliep ik op Mto Moyoni. Toen ik 's morgens wakker werd zag het er buiten zo uit.
Het was een serene rust met de eeuwig stromende Nijl als achtergrondmuziek. Het was zo vredig.
Ik heb heerlijk genoten van een lekker ontbijtje en daarna was het weer tijd voor "kolah kolah" wat Luganda is voor "werk werk". Het tegenovergestelde is "tulah", wat rust betekent.
"Kolah kolah all the time" is een standaard kreet geworden.
Omdat mijn huis aan het meer ligt, was ik reuze benieuwd of ik vanaf het water mijn huis op palen ook kon zien liggen. Helaas was dat niet het geval.
We hebben prachtige Kingfishers gezien. Dit zijn vogels die vooraan gestaan hebben bij het uitdelen van een prachtig verendek. Helder blauw zijn de kleinsten en zwartwit zijn de grootsten. En een herrie...
Maar nu de muis. Er woont al sinds geruime tijd een muis in mijn huis. Hij (of zij) blijft boven en ik blijf beneden. Maar nadat hij een paar keer naar beneden gevallen was (bij voorkeur 's nachts)en erg veel herrie veroorzaakte, werd het helaas toch tijd voor een diervriendelijke oplossing. Maar lieve mensen, die is er niet... Het diertje is zo slim dat het niet in een reguliere muizenval tuint, dus zit'ie nu in een langwerpig kokertje met sterk plaksel van binnen. Hij probeert er uit te komen, maar dat lukt niet, omdat z'n pootjes hartstikke vast zitten. Het is dus een herrie van jawelste boven op zolder... Ik bedenk me nu: wat is er erger: het middel of de kwaal???
Leven en laten leven? Wat zouden jullie doen? Mag een muis een eigen plekje hebben in een huis? Laat wat van je horen?
Verder gaat het goed. Ik vlieg op 9 december as voor een bliksembezoek terug naar Nederland. Vier dagen bij mijn familie in't midden des lands, vier dagen in Stiens en dan weer gauw naar de warmte. Want ik lees op facebook over kou en storm en vreselijk slecht weer. Zorg svp voor een beetje warmte als ik kom...
Lieve allemaal, pas goed op jezelf en op elkaar.
Bid voor, duim voor of denk aan mij!
Doe wat het beste bij je past.
Mei sa'n protte golle groetnis ut Bukaya!
Yvonne
Seine en soenens!
348