Niet bij te houden

Tjonge jonge, wat kan er toch ontzettend veel gebeuren in een maand. Nadat ik Anna en Rixt had uitgezwaaid ben ik verhuisd van de banda van Winette naar een schitterend nieuw plekje: NileSmile 2.

Dit was een garage en is nu een allerliefst huisje, precies goed voor mij. Alles erop en eraan en helemaal eigen baas. Zo heerlijk.

Maar ik blijf er niet lang, want na een paar dagen vertrek ik naar een vriendin in Mbarara. Ze heet Lou(ise) Talbot en ik heb haar in Nottingham (UK) ontmoet toen ik mijn kennismakingscursus van Africa Inland Mission volgde in juli 2009. We hebben altijd contact gehouden. Lou was al een paar keer naar Mto Moyoni gekomen en nu was het dus echt mijn beurt om de in totaal 7 uur durende bustocht te ondernemen naar Mbarara.

Allereerst de bodaboda naar het taxipark in Jinja. Daarna de coaster (kleine bus) naar Kampala. Oh wat bofte ik, want ik zat helemaal voorin en had prima uitzicht op de weg, de omgeving en het aanstormende verkeer. Lou en ik hadden afgesproken dat we elkaar zouden ontmoeten in Garden City, een shopping mall met een koffieshop met zalige cappucino. Tot  mijn grote verbazing en nog groter plezier liep ik een andere vriendin, Heidi Walhberg uit Amerika tegen het lijf. Ik stond helemaal paf, hoe groot is de kans dat dit gebeurt. Geweldig om elkaar terug te zien na zeker 18 maanden. We gingen terug naar de koffieshop om nog een bakkie te doen en toen kwam ook Lou met haar vriend. Het werd een blije hereniging, want ook Lou en Heidi kennen elkaar en hadden elkaar al maanden niet gezien.

Ondertussen werd het later en later en buiten werd het steeds donkerder. Grote onweerswolken dwongen ons zo snel mogelijk de bus naar Mbarara op te zoeken. Het duurde niet lang of de eerste dikke druppen kliefden door de lucht. Gelukkig zaten we net in de bus, dus laat maar vallen!

Ruim 5 uur later reden we in het donker Mbarara binnen. Daar wachtte een pick-up die ons naar Lou's huis heeft gebracht. Toch wel ietjewatje verreisd zochten we ons bed op.

Hierna volgden vier heerlijke dagen met Lou. Zij deed haar vaste dingen en ik volgde. Naar de kerk, uit eten na afloop, vrienden ontmoeten, de bouw-site van haar vriend bewonderen, te veel om op te noemen. Naar de markt, bijbelstudie, oh, het was zo leuk.

Ik heb een aantal projecten bezocht waar de mensen die er werken druk bezig zijn om fondsen te werven door handvaardigheids-dingen te verkopen. Varierend van kerstboomengeltjes, onderzetters, manden, laptoptassen tot schitterende wandkleden, kortom te veel om op te noemen, vandaar maar even een plaatje.

Met zoveel liefde en geduld gemaakt.

Wat denken jullie, als ik een klein Mto Moyoni giftshopje zou beginnen, zou ik enige klandizie krijgen? Ik wacht op reacties.

Ik heb nog lang niet alles verteld, maar voor nu is het even voldoende. Ik hoop dat het goed gaat bij jullie. Hier is het een wereld vol tegenstellingen. In een volgende blog zal ik schrijven over het graven van de waterput, mijn "meisjes" en mijn ontmoetingen met Herbert.

 

Met zoveel liefde!

Yvonne

There may be flies on some of you guys....

Wat vond ik het leuk dat er twee jonge vrienden, Anna en Rixt, uit Leeuwarden een paar dagen op Mto Moyoni te gast waren. Een dag voor me zijn ze naar Oeganda gereisd en hebben eerst de toerist uitgehangen in Murchinson Falls. Daarna begint "het echte werk": het bezoeken van een aantal organisaties die met straatkinderen of ex-kindsoldaten werken. Het komt erg goed uit dat een tweetal van deze organisaties in Jinja zijn, dus is Mto Moyoni Retreat Centre de meest logische keus om het moede hoofd neder te vlijen.
Vanaf afgelopen zaterdag tot vanmorgen zijn de twee dames te gast geweest en wat hebben we het goed gehad samen. Zondag zijn we naar de kerk geweest en aansluitend hebben ze bij Flavours het allerlekkerste kopje cappucino ter wereld gedronken. Op maandag zijn we naar het jeugdcentrum (in aanbouw) van Mto Moyoni geweest en hebben we een bezoek gebracht aan St Moses, een weeshuis in Bukaya. Daar zijn we rondgeleid door Immanuel.
De hele dinsdag zijn we naar Child Restoration Outreach geweest. Deze organisatie werkt met straatkinderen. We zijn de ochtend begonnen in het klaslokaal en hebben daar alle drie iets over onszelf en onze achtergrond verteld. Drie van de aanwezige 30 kinderen hebben iets verteld over hun "gang naar de straat". Hartverscheurende verhalen over afwijzing en achterlating, gedwongen worden tot het stelen van eten of de kans om geslagen te worden door andere straatkinderen.
Vervolgens hebben we met Dorothy en Simon, twee social workers, een stadswandeling gemaakt naar de hangplekken van deze straatkinderen. Het viel me op dat zowel Dorothy als Simon alle kinderen kennen en proberen een relatie met deze kinderen op te bouwen en hun vertrouwen te winnen. Als er een band begint te ontstaan, proberen de social workers het kind verder te volgen om een beeld te krijgen van het gezin, familie en woonplaats waar het kind vandaan komt. Nadat het kind gekozen heeft om van de straat te gaan, wordt volgens bepaalde protocollen hulp aangeboden aan het kind, maar ook aan de ouders en/of naaste familie. Heel veel kinderen hebben in de afgelopen jaren ervoor gekozen de straat te verlaten.
Terwijl de kinderen wachten op het eten, heeft Rixt, die drama docente is, hen liedjes geleerd waarin emoties uitgebeeld konden worden. Nadat ze eerst de kat uit de boom wilden kijken en het aantal toeschouwers groter was dan het aantal deelnemers, kwamen de meesten toch van hun bank en deden vrolijk (of boos, blij, verdrietig, verliefd) mee.

Nadat we geholpen hadden met het uitdelen van de lunch aan de kinderen, hebben we afscheid genomen en zijn zelf ook gaan eten. Een enorm indrukwekkende dag.
Vandaag zijn Rixt en Anna verder gereisd naar Mbale, waar ze nog een project gaan bezoeken. Ik ontmoet de dames volgende week dinsdag in Soroti, waar we met z'n drietjes een project met oa. ex-kindsoldaten gaan bezoeken.

Morgen ga ik met de dames van de huishoudelijke dienst "op herhaling" met verschillende schoonmaakproducten die ik meegenomen heb uit Nederland. Ook ben ik weer bezig met een blokje "bewustwording" over de netheid van het centrum. Da's altijd een hele gezellige bijeenkomst, waarin m'n collega's gewapend met pen en papier het centrum gaan bekijken met de ogen van een gast. Wat kan wel en wat kan niet? Een gat in een tafelkleedje? De dop van een flesje frisdrank, mag die overal zomaar liggen? Wie ruimt wat op? Wanneer? En waarom zouden we het niet gewoon laten liggen? Het heeft allemaal te maken met zorg. Zorg voor jezelf, elkaar, de gast, de omgeving.
Ik ben benieuwd...

Met zoveel liefs!
Blessings!
Yvonne

Voorspoedige reis en geweldige aankomst

Nadat ik door mijn familie uitgebreid afgezet (half zeven) en uitgezwaaid (half negen) was op Schiphol, heb ik nog wat dollars opgehaald en mezelf gesetteld met een kopje cappucino en een muffin totdat het tijd was om naar de gate te gaan. Het was de allerachterste gate op de D-pier, goed voor een stief ketierke wandelen. Eigenlijk best wel lekker, want de vlucht naar Kigali-Entebbe neemt toch gauw zo'n slordige 9 uur in beslag. Alles verliep prima, het eten aan boord was lekker en ik had een spannend boek gekocht, dus vielen die uren in de stoel wel weer mee.
Alle formaliteiten op Entebbe Airport verliepen goed; de computer herkende mijn vingerafdrukken en na achterlating van 50 USD mocht ik Uganda in. Nadat ik mijn koffers opgehaald had en gelukkig (!) niet gestopt was door de douane wachtte Lawrence op me. Hij heeft me naar Matooke Inn gebracht. Dat is het guesthouse van Africa Inland Mission, de organisatie die me in 2009 uitgezonden heeft.
Om kwart over twaalf legde ik mijn moede hoofd te ruste, maar slapen ging niet. Naast me deden de lokale waakhonden een blaf-wedstrijd en ook andere geluiden hielden me uit de slaap. Om zeven uur ging de telefoon. Lydia, een van de stafleden van Mto belde om me welkom te heten.
Om kwart voor negen kwam Godfrey, de chauffeur van Mto en we zijn meteen van start gegaan, dwars door Kampala in de spits. Een enerverende ervaring!
Gauw boodschappen gedaan bij Garden City en Lugogo en een kopje koffie gedronken bij Good African Coffee. Daar kan geen kopje koffie in Nederland tegenop. Zo'n vreselijk lekker kopje cappucino heb ik in de afgelopen acht maanden niet gedronken. Echt niet!
De laatste 80 km konden niet snel genoeg voorbij gaan. Maar toch, ze moeten stuk voor stuk onder de banden doorzoeven voordat het eindelijk zover is. De laatste bocht... een nieuw aangelegde weg en dan... de poort.

En achter die poort... allemaal lieve mensen. En wat zijn we blij elkaar weer te zien. Lieve woorden over en weer, knuffels, stralende ogen, grote lachende gezichten. Super! En niet te vergeten Snif en De Drop, "mijn" twee honden away from home.
De lunch staat al klaar en tot mijn grote vreugde schuiven ook Trevor en Linda, mensen die ik ken uit Kenia aan. Heerlijk gevulde chapati en vruchtensalade. Ik eet mijn niet onaanzienlijke buikje rond. Ik vind chapati zo erg lekker. In de uurtjes erna pak ik uit en loop ik over het terrein. Wat ziet het er allemaal netjes uit!!! En wat ziet iedereen er goed uit. En wat is het heerlijk om terug te zijn. In de komende dagen ga ik met iedereen eventjes bijpraten, even horen hoe het gaat met henzelf en thuis. Wat hebben we elkaar veel te vertellen. Wat is het toch een geweldige plek! En wat ben ik een bevoorrecht mens dat ik hier alweer mag zijn.

Wordt vervolgd!
Met zoveel liefs,
Yvonne

Tussen hier en daar

Met nog 8 dagen Nederland voor de boeg begint het verwachtingsvol vooruitkijken naar dat ándere land waar ik me zo thuis voel. Twee landen, welgeteld 6363 km van luchthaven naar luchthaven, 8.5 uur vliegen, uit elkaar. Ik ben druk bezig met alle voorbereidingen, af en toe komt er weer een whatsappje uit Oeganda: heb je nog ruimte voor... en dan komt een lijst aan boodschappen: geweldig. Ook zijn er de nodige smsjes van Snif en Droppie, de waakhonden van Mto Moyoni. Ze hebben me verteld, dat ik niet door het hek kom, als er geen hondensnoepstokjes in de koffers zitten. En reken maar dat er een rondje gesnuffeld wordt. Hahaha. Nee, alle gekheid op een stokje. Ik ben wel erg blij dat ik binnenkort weer terug ga naar Mto Moyoni, want het was alweer bijna 10 maanden geleden dat ik daar was. Maar wat maakt "daar" nou zo bijzonder? Het klimaat? De mensen? De dieren? De schoonheid van de natuur? Ik denk daar de laatste tijd veel over na. Dit komt ook, omdat in mijn tijdelijke baan bij FrieslandCampina in Leeuwarden, collega's mij dit vragen. Het zijn de jongeren. Díe houden me bezig, die zitten in m'n hart. Kort geleden mocht ik tijdens een dienst op vaderdag iets over "vaders in Oeganda" vertellen. Later las ik mijn verhaaltje nog 's terug en het viel me op dat het niet ging over vaders, maar over de gevolgen van het ontbréken van vaders en goede voorbeeld-vaders. Ik denk, dat dat me heel erg roert. Als je nagaat dat in 2009 50% van de Oegandese bevolking jonger was dan 15 jaar. Hoeveel jongeren moeten het dan doen zonder vader? En wat gebeurt er als deze jongeren straks zelf vader (en natuurlijk moeder) worden. Wat zou ik daar nu aan kunnen doen? Ik kan geen vaders uit de grond stampen.
Ik kan wel mijn steentje bijdragen aan het vertellen over hoe belangrijk vaders zijn. En dan niet alleen in Oeganda, maar waar dan ook in de wereld, ook in Nederland, ook in Stiens.
---
Helaas snap ik nog niets van de nieuwe versie van blogger, dus kan ik geen aanpassingen in de layout van mijn blog doen. En ik snap nog niet hoe ik wat foto's kan uploaden. Maar die gaan nog komen!

Anyway. Ik ga maar s even kijken of alle boodschappen van Mto in de koffer passen. Voor iedereen die geïnteresseerd is in Mto Moyoni? Check de website: www.mto-moyoni.org.

Met zoveel liefs!
Yvonne

Oh joepie

Dit bericht is bijna een herhaling van het bericht van vorig jaar, want ook nu mag ik schrijven dat ik wéér geboekt heb voor Oeganda en dat het nu nog ruwweg acht weken wachten is totdat de KL535 de neus richting het zuiden laat wijzen en mij naar Entebbe vervoert. Wat een geweldig vooruitzicht weer. In de komende weken zal ik ietsje trouwer dan vorig jaar, jullie af en toe op de hoogte houden van de voorbereidingen van `yet another trip` naar Mto Moyoni, die hele speciale plek aan de oever van de Nijl in Oeganda. Wat een voorrecht om er weer naar toe te kunnen.