Wolken pakken samen...

Wolken pakken samen
Niemand meer op straat
Mensen sluiten vlug de ramen
Omdat de bui op barsten staat

Niemand meer op straat
Er is niemand meer op straat
Mensen sluiten vlug de ramen
Omdat de bui op barsten staat....

Daar valt de eerste druppel neer
De eerste flits verlicht de lucht...


Dit is mijn bijna laatste stukje dirt road op weg naar Bukaya. Hier zijn geen potholes meer. Het gaat me vandaag niet om de weg, maar om de lucht. Is 'tie niet schitterend?!


Het was ongeveer half zes toen ik naar huis reed. De lucht was adembenemend dreigend, klammig aanvoelend.
Toen ik thuis kwam vielen de eerste druppels neer. Midden op het grasveld heb ik bovenstaand liedje van Rob de Nijs gezongen, totdat de bui echt losbarstte en ik naar binnen ben gevlucht.
Het is nu tien voor acht en het regent nog steeds.

Morgen weer lekker soppen onderweg. Splashen... mmmmm...
Lang leve de "diff"-knop.

Mei golle groetnis,
Dikke tût út Bukaya,
Yvonne
3

Dubbel - spel

Dag lieve allemaal,

He he, het is half tien geweest, dus half acht in Nederland. Ik zit nog na te genieten van mijn eerste officiële dubbelspel-'wedstrijd' tennis. Winette speelde met haar trainer Ronny en ik speelde met Ibra, de mijne. Het was zo ontzettend leuk om nu zelf 's echt te serveren en de bal in het juiste vak te laten landen, om de 'ontvanger' te zijn of de 'voorin-se'. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er nog niet zoveel van bak, vooral de backhand vind ik best moeilijk. Maar het is een hele goeie motivatie om er heerlijk tegenaan te gaan.
Ik ben zo blij dat ik weer fit ben. De afgelopen weken toch wel wat gekwakkeld en oh, wat ben ik dan dankbaar dat alles weer doet'.


Iedere dag rijd ik van Bukaya naar Mto Moyoni met de auto. Nu het regenseizoen vordert en het soms zo ontzettend hard regent en waait dat ik mijn bed uit moet om de ramen dicht te doen, wordt de kwaliteit van de wegen ook steeds slechter. Voor de mensen die afgelopen winter van Leeuwarden naar Meppel reden, en zich die afwezige stukken asfalt in de weg nog herinneren: dat gebeurt hier ook. Ziehier een klein stukje van de weg met de potholes. Het zijn grote en kleine ronde, diepe gaten in de weg. En de kunst is om er zo min mogelijk te raken. Maar... aangezien iedere brommer, fietser, auto en vrachtwagen datzelfde plan heeft, lijkt het soms op een soort dans, waarbij iedereen z'n eigen stappen en eigen ritme heeft.
Vooral de grote vrachtwagens denderen werkelijk zonder op of om te kijken recht vooruit. Nietsontziend splashen ze iedere andere weggebruiker druipend nat of rücktsichsloss de berm in. Ik ben ook al vol in de remmen de berm ingedoken nadat zo'n tientonner iets te snel zich richting mijn prachtig mooie auto bewoog.
Afgezien hiervan en van de glibberigheid vermaak ik me uitstekend in de auto. Ik ben nog steeds iedere dag blij en dankbaar dat ik Koets II (Koets I staat in Stiens) kon aanschaffen.



Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Hoe kan ik mijn 30+ jaar in de zuivel vergeten. Gisteren stond ik geparkeerd bij Jalja, onze preferred supplier vwb supermarkt-goederen. Voor de deur stond de leverancier van melk. Verse melk wel te verstaan.
Als je nagaat dat het buiten ongeveer 30C is en dit vrachtwagentje zeker een half uur buiten heeft gestaan... HACCP? Best practice????... Wouter!!!!!

De langhoudbare melk die uit Kenia komt is heerlijk om te drinken. Ook de yoghurt is prima van kwaliteit. Daarvan staat er een hele serie bij Winette in de koelkast. Helaas heb ik nog ietsje te vaak stroomstoring, waardoor de koeling niet permanent gegarandeerd is.

Goed, lieve luitjes, het zit er weer op voor vandaag. De volgende keer weer wat meer info over het verloop van de training CARE: Commitment, Awareness, Responsibility & ENJOY!!!!!, want dat is zo belangrijk. Dat je vreugde put uit en energie krijgt van dat wat je doet, dat je hart sneller gaat kloppen bij de uitdagingen die op je liggen te wachten.

Mei golle groetnis ut Bukaya!
Een hele dikke tût voor iedereen
Ga met God!
Liefs,
Yvonne
9

n Beetje dubbel

Jullie willen het niet geloven: ik heb al een UUR stroom in Bukaya. Heerlijk, morgen weer een warme douche.
Wat een beetje mis is gegaan, is het dubbele bericht van vandaag en gisteren. Er was zo ontzettend veel storing met de internetaansluiting en daarnaast het gebrek aan stroom... Ik dacht dat ik het verhaal van gisteren kwijt was, vandaar dat ik vanmorgen alles zo snel mogelijk opnieuw heb geschreven en dus staat het verhaal dubbel op mijn weblog.
Even niets meer te wensen. Even genieten van een spaarlampje.

Met liefs,
Yvonne
5

Glad strijken

Vanuit een ietwat klam en duister huisje een hartelijke groet!

Vandaag viert Oeganda Onafhankelijkheidsdag. En samen met Lydia, een van de stafleden, mocht ik vanmorgen het genoegen smaken toegewuifd te worden door de burgemeester van Jinja.

Hij stond achter in de laadbak van een grote SUV, omgeven door potige bodyguards en nog meer grote Prado's en soortgelijke vehikels. Impressive!!!

In mijn vorige bericht had ik net een kaarsje aangestoken, omdat in Bukaya geen stroom meer te vinden was. De reden was onduidelijk en is dat nog steeds.

Nu al 11 dagen zonder stroom en ik kan jullie eerlijk zeggen: het begint toch vervelend te worden. Ik had het geluk dat ik afgelopen weekend op Mto Moyoni sliep, omdat zowel Winette als Ingrid niet aanwezig waren.

Aangezien de twee meisjes die mijn huisje schoonhouden en mijn was doen, alleen een wasmachine en strijkijzer op electriciteit gebruiken, had ik een was liggen van meer dan 11 dagen.

De was heeft vannacht de wasmachine van Mto gezien en vanmiddag heb ik onder leiding van Jacenta voor het eerst van mijn leven met een houtskoolstrijkijzer mijn weer droge was gestreken.

Misschien vragen jullie je af: "Why bother", waarom zou je je druk maken met het strijken van je kleren. Laat me het met één woord uitleggen: mangomug.

Dit mugje legt zijn eitjes in vochtige kleding. Als deze kleren niet goed gestreken worden, blijven deze diertjes levend en boren zich in je lichaam. Hier ontpoppen ze zich tot een wormpje. (wil je nog verder lezen of scroll je naar beneden)

Het lichaam bestrijdt dit wormpje door een forse ontsteking rondom het diertje en dan is het afwachten wie wint. In mijn geval is het 2-1 voor mij. Mijn lichaam heeft er twee zelf bestreden, maar in het derde geval was er toch medisch ingrijpen door een alleraardigste arts van de Internationale Kliniek nodig. Ik zal verdere details besparen, maar wees ervan verzekerd dat ik een beetje vervelende week achter de rug heb...

Nadat mijn was droog was, heb ik vol overgave pijnlijk nauwkeurig mijn kleding gestreken. Zelfs mijn sokken.

Een andere optie is: geen was buiten drogen maar binnen. Dan zijn er geen problemen te verwachten.

Doordat de regentijd nu echt losgebarsten lijkt en de temperatuur een paar graadjes gezakt is (zalig!!!), is het wat klammig binnen en droogt de was niet écht lekker snel.

Anyway, zie mij hier in actie. Het gaat bijna net zo makkelijk als een gewoon strijkijzer, alleen moet je af en toe even wat nieuw houtskool toevoegen en wachten totdat het gloeit. Ook moet je voorzichtig bewegen, want de as verzamelt zich vlak boven de zool van het apparaat. Maar och wat ben ik blij dat dit apparaat bestaat, want stel je voor... nog een keertje naar de kliniek.

Da's niets voor mij. Maar... de accu van mijn laptop is leeg, dus gauw op het net.

Liefs, zoveel liefs,

Yvonne

19

Goeie kaarsen gezocht

Vanuit Mto Moyoni met een dreigende onweersbui een hartelijke groet!!!

Gisteren vierde Oeganda haar onafhankelijkheidsdag. Toen ik samen met Lydia naar Jinja reed om boodschappen te doen, trof ons het grote geluk toegewuifd te worden door de burgemeester van Jinja, die in de laadbak van een hele grote SUV zijn onderdanen (waaronder wij beiden) toezwaaide. Hij was omgeven door enorme lijfwachten, erg indrukwekkend.

Op woensdag kwam Ingrid terug van verlof in Nederland en Israël. Nu is Mto Moyoni weer helemaal compleet en klaar voor de eerstvolgende transformatieweek die a.s. dinsdag gaat beginnen. Voor de staf weer goeie drukte en de kans om ook hun bijdrage te leveren aan herstel en genezing van innerlijke wonden.

Ik had de afgelopen week niet mijn lichamelijk meest sterke week.


Al 11 dagen zonder stroom. Gelukkig kon ik vijf dagen op Mto wonen, maar laat ik hier maar heel eerlijk in zijn. om ~in Bukaya iedere avond vanaf zeven uur in het donker te zitten, valt niet mee. Gelukkig heb ik een prachtige knijpkat van Roel, maar je krijgt na verloop van tijd wel een lamme arm. Natuurlijk kan ik ook een positief verhaal schrijven, maar nee, dan doe ik de waarheid een beetje geweld aan.

Omdat er nu al elf dagen geen stroom is en mijn kleren of niet gewassen en zeker niet gestreken worden, heb ik vorige week drie mangomug-infecties opgelopen. En de eindstand is 2-1 voor mij geworden. Twee ervan heb ik kunnen overwinnen, maar voor de derde was helaas toch medisch ingrijpen nodig.
Een alleraardigste arts van de International Clinic heeft de oorzaak van de infectie verwijderd.

Aangezien er nog steeds "no power in Bukaya" is, heb ik mijn was op Mto mogen doen en dank
zij de hulp van Jacenta, zelf gestreken met een houtskoolstrijkijzer.
Laat me jullie vertellen dat die hulp wel degelijk nodig is, want smeulend houtskool is "levend" materiaal en dus moet regelmatig gecontroleerd worden of bijv. de hoeveelheid warmte wel voldoende is om de eitjes die de mangomug in drogend wasgoed legt, te doden. Als dat niet het geval is, komen de eitjes uit en boren een klein gaatje in je huid en in je huid groeit dan een wurrumpie, waarvan ik er dus twee zelf bestreden heb en eentje... Zo, dat snappen jullie dan ook weer (leuke arts).

Vandaag zaterdag. Ik eet lekker op Mto, want Ritah maakt heerlijke aardappelcroquetjes met fish fingers en rauwkost. Dat scheelt me vanavond koken in het donker en ik ga een lekker eitje bakken.

Ik kijk uit naar de komende week, want twee lieve vrienden uit Leeuwarden, Hanneke en André, komen naar Mto Moyoni. Ik vind het leuk om mensen mijn huisje te laten zien en wat leuke dingen te doen. Koffie drinken bij Flavours, waar ze heerlijke koffie hebben en lekker uit eten gaan.

Schelden op de duisternis. Dat heb ik deze week wel een beetje gedaan. En, ik realiseer me nu, dat ik nog steeds geen kaarsen gekocht heb... Da's wel een beetje dom.

Het begint te onweren en er zijn twee foto's, van Jacenta en mijzelve in actie, weer verdwenen, maar er is geen solar-time meer om de foto's nog 's op te halen.

Volgende keer krijgen jullie de bijbehorende plaatjes te zien.

Met heel veel liefs,

Denk aan, bid en/of duim voor me.

Doe wat het beste bij je past.

Gods zegen!

Yvonne

B

Beter een kaars aansteken...

... dan schelden op de duisternis!

Hoe wáár dat is heb ik de afgelopen viereneenhalve dag gemerkt. Sinds dinsdagmiddag geen electriciteit in Bukaya. Het had niets met de regen te maken, want die bleef tot vanmorgen weg, ondanks het regenseizoen. De reden weet ik nog steeds niet. Ik kan ondertussen wel koken en afwassen bij 5watt, een liter vruchtensap omgooien, opruimen en dweilen, douchen in het donker en me realiseren hoe enorm anders het hier is. Want hier is leven bij daglicht en slapen als het donker wordt om zeven uur 's avonds voor velen heel gewoon.

Waar ik maar niet aan kan wennen is het enorme verschil tussen arm en rijk (en misschien moet dat ook niet). Als ik van de grote weg af over de dirt road naar Mto Moyoni rijd, dan kom ik langs zulke arme zielige huisjes met vaak alleen een moeder met vele kinderen (en die kinderen spelen net zo lekker en blij als 'ónze' kinderen).

Muren van leem die in het regenseizoen langzaam verdwijnen door het stromende water, daken van gras, maar soms ook van vodden met hier en daar een opengesneden plastic zak. In het regenseizoen zou ik iedereen wel in huis willen nemen, maar zo werkt het niet en er is ook geen plek... Wat dan wel weer prachtig is, is dat ik van een bijbelstudiegroep uit Stiens geld krijg om in die gemeenschap een concreet probleem op te lossen. Super toch?

Ik ben zo ontzettend blij en dankbaar dat ik van het geld van 'kantoor' een auto heb kunnen kopen en dat ik niet afhankelijk ben van zo'n griezelig brommertje of de fiets. Maar als ik dan langs die ellende en armoe rijd... genant. Snappen jullie wat ik bedoel?

Dus doe ik mijn best om mijn tijd hier zo goed mogelijk te besteden en evenwicht te vinden tussen mijn werk op Mto Moyoni, vrije tijd op de tennisbaan en in het zwembad en mijn tijd in de Bijbel en met God.
Ik noem Hem het laatst maar Hij is de meest belangrijke en essentieel voor mijn zijn hier.

***

Afgelopen dinsdagmorgen hebben we weer bakles van Emily gehad en 's middags heb ik de derde trainingsmiddag van CARE (Commitment, Awareness, Responsibility en Enjoyment) gegeven. Dit is een in-house training voor de stafleden die in wisselende samenstelling getraind worden. Iedere week maak ik een training over een onderwerp die met Mto Moyoni te maken heeft. Telefoon- en receptietraining, zorg voor milieu en veiligheid, hoe ga je om met je werkgereedschap, wat is planning waren de onderwerpen van de vorige twee dinsdagmiddagen. Nu was de route van het voedsel van menu tot vuilnisbelt aan de beurt. Voor a.s. dinsdagmiddag staat een praktijkles gepland. Plannen vinden ze erg moeilijk, met als gevolg dat eten soms veel te lang op het vuur staat of dat er veel te laat begonnen wordt aan de bereiding van bijvoorbeeld patat.

Dinsdag mogen twee groepen eerst uitschrijven welke taken uitgevoerd moeten worden voor een ontbijt voor zes personen, hoelang ze denken met de voorbereiding bezig zijn en daarna gaan ze het ook echt in de praktijk uitvoeren. Dan hoop ik dat ze ontdekken dat tijd niet rekbaar is, maar wel degelijk planbaar.

Nog even terugkomen op het aansteken van een kaars. Door de stroomstoring ben ik erachter gekomen hoe ik aan mijn gemakken 'hang'. Hoe 'vervelend' het is als je je mobiele telefoon of laptop niet kan gebruiken omdat de batterij leeg is. Maar ook hoe één klein lampje van 5Watt toch nog genoeg licht verspreid om in te leven.

Waar ik me meer en meer bewust van word is de enorme hoeveelheid zegeningen die ik tellen mag. Mijn lieve familie en vrienden, mijn grandioze woon- en werkplek, de mensen die me steunen om hier op Mto Moyoni te werken, mijn gezondheid en ach, het is teveel om op te noemen.

Ik scheld niet meer op de duisternis; ik ga heel goed kijken waar ik in dit jaar hier op Mto, in Njeru en Bukaya kaarsen mag gaan aansteken.

Bid voor, duim voor en/of denk aan me (doe wat het beste bij je past).

Ik doe hetzelfde voor jullie.

Heel veel liefs,

Yvonne

36