Beter een kaars aansteken...

... dan schelden op de duisternis!

Hoe wáár dat is heb ik de afgelopen viereneenhalve dag gemerkt. Sinds dinsdagmiddag geen electriciteit in Bukaya. Het had niets met de regen te maken, want die bleef tot vanmorgen weg, ondanks het regenseizoen. De reden weet ik nog steeds niet. Ik kan ondertussen wel koken en afwassen bij 5watt, een liter vruchtensap omgooien, opruimen en dweilen, douchen in het donker en me realiseren hoe enorm anders het hier is. Want hier is leven bij daglicht en slapen als het donker wordt om zeven uur 's avonds voor velen heel gewoon.

Waar ik maar niet aan kan wennen is het enorme verschil tussen arm en rijk (en misschien moet dat ook niet). Als ik van de grote weg af over de dirt road naar Mto Moyoni rijd, dan kom ik langs zulke arme zielige huisjes met vaak alleen een moeder met vele kinderen (en die kinderen spelen net zo lekker en blij als 'ónze' kinderen).

Muren van leem die in het regenseizoen langzaam verdwijnen door het stromende water, daken van gras, maar soms ook van vodden met hier en daar een opengesneden plastic zak. In het regenseizoen zou ik iedereen wel in huis willen nemen, maar zo werkt het niet en er is ook geen plek... Wat dan wel weer prachtig is, is dat ik van een bijbelstudiegroep uit Stiens geld krijg om in die gemeenschap een concreet probleem op te lossen. Super toch?

Ik ben zo ontzettend blij en dankbaar dat ik van het geld van 'kantoor' een auto heb kunnen kopen en dat ik niet afhankelijk ben van zo'n griezelig brommertje of de fiets. Maar als ik dan langs die ellende en armoe rijd... genant. Snappen jullie wat ik bedoel?

Dus doe ik mijn best om mijn tijd hier zo goed mogelijk te besteden en evenwicht te vinden tussen mijn werk op Mto Moyoni, vrije tijd op de tennisbaan en in het zwembad en mijn tijd in de Bijbel en met God.
Ik noem Hem het laatst maar Hij is de meest belangrijke en essentieel voor mijn zijn hier.

***

Afgelopen dinsdagmorgen hebben we weer bakles van Emily gehad en 's middags heb ik de derde trainingsmiddag van CARE (Commitment, Awareness, Responsibility en Enjoyment) gegeven. Dit is een in-house training voor de stafleden die in wisselende samenstelling getraind worden. Iedere week maak ik een training over een onderwerp die met Mto Moyoni te maken heeft. Telefoon- en receptietraining, zorg voor milieu en veiligheid, hoe ga je om met je werkgereedschap, wat is planning waren de onderwerpen van de vorige twee dinsdagmiddagen. Nu was de route van het voedsel van menu tot vuilnisbelt aan de beurt. Voor a.s. dinsdagmiddag staat een praktijkles gepland. Plannen vinden ze erg moeilijk, met als gevolg dat eten soms veel te lang op het vuur staat of dat er veel te laat begonnen wordt aan de bereiding van bijvoorbeeld patat.

Dinsdag mogen twee groepen eerst uitschrijven welke taken uitgevoerd moeten worden voor een ontbijt voor zes personen, hoelang ze denken met de voorbereiding bezig zijn en daarna gaan ze het ook echt in de praktijk uitvoeren. Dan hoop ik dat ze ontdekken dat tijd niet rekbaar is, maar wel degelijk planbaar.

Nog even terugkomen op het aansteken van een kaars. Door de stroomstoring ben ik erachter gekomen hoe ik aan mijn gemakken 'hang'. Hoe 'vervelend' het is als je je mobiele telefoon of laptop niet kan gebruiken omdat de batterij leeg is. Maar ook hoe één klein lampje van 5Watt toch nog genoeg licht verspreid om in te leven.

Waar ik me meer en meer bewust van word is de enorme hoeveelheid zegeningen die ik tellen mag. Mijn lieve familie en vrienden, mijn grandioze woon- en werkplek, de mensen die me steunen om hier op Mto Moyoni te werken, mijn gezondheid en ach, het is teveel om op te noemen.

Ik scheld niet meer op de duisternis; ik ga heel goed kijken waar ik in dit jaar hier op Mto, in Njeru en Bukaya kaarsen mag gaan aansteken.

Bid voor, duim voor en/of denk aan me (doe wat het beste bij je past).

Ik doe hetzelfde voor jullie.

Heel veel liefs,

Yvonne

36