Verdriet

Op 24 januari jl is Ritah overleden. Een ernstige infectie werd haar te veel. Onpeilbaar verdriet voor haar kinderen, Mercy (14 jaar) en Ronald (12 jaar) en voor Ritah's familie, moeder, broer en zus die in Mbale wonen.
Het verdriet is ook groot op Mto Moyoni, voor Ingrid en Winette en de staf. Ritah was iemand die veel betekende voor ons allemaal. Ze was een van de cateraars en zat daarnaast in het nazorg/gebedsteam van Mto Moyoni. Haar Hemelse Vader heeft veel kunnen herstellen in haar leven. Nu is ze voor eeuwig bij Hem, waar ziekte, angst en alle andere dingen haar niets meer kunnen doen.

We hebben haar dinsdag 26 januari jl. in haar geboortedorp, bij haar clan, begraven. De tocht ernaar toe was magnifiek mooi. De omgeving waarin ze woonde ronduit schitterend. Alleen de weg ernaartoe werd steeds belabberder tot we bij een bruggetje kwamen waar we niet verder konden. We moesten lopen, ongeveer tien minuten tot een kwartier. En ieder van ons groepje, we waren met de hele staf en nog wat vrienden in een taxibusje, realiseerde zich dat zondagmiddag Ritah over hetzelfde pad naar haar laatste rustplaats is gedragen. In het dorpje aangekomen, werden we ontvangen door Lazarus, de man die Ritah in het ziekenhuis verzorgd heeft. Dag en nacht heeft hij aan haar bed gezeten.
In het huisje dat ze zelf had gebouwd, lag ze opgebaard. Toen we binnenkwamen en mijn collega's begonnen te huilen en te weeklagen, greep me dat erg aan. Het verdriet wordt 'uitbundig' geuit, dat is hier de gewoonte. Is het bij Nederlandse begrafenissen vaak een stille, ingetogen gebeurtenis, hier zijn trommels en koorzang te horen, afgewisseld door stilte, die af en toe doorbroken wordt door iemand die erg veel verdriet heeft. Nadat we onze tranen gedroogd hadden, zijn we bij elkaar op het dorps-grasveld gaan zitten wachten op Ingrid, Winette, Damalie en Dorothy.

Kan alles in Oeganda later beginnen, begrafenissen beginnen stipt op tijd. Dus om kwart voor twee nam Tom, de neef van Ritah het woord. Vele sprekers volgden. Ze spraken bijna allemaal over "the late" als ze het over Ritah hadden. Helemaal niet Ritah bij haar naam noemend. Een van de aanwezige pastors uit Ritahs geboortedorp benadrukte hoe de kinderen van Ritah, Ronald en Mercy nu wezen geworden waren, omdat de man van Ritah al lang geleden overleden is. Ook iemand van Mto mocht het woord voeren. Winette heeft dit namens ons allen gedaan. Ze heeft verteld hoe Ritah bij Mto een baan en een huisje heeft gevonden, wat een fijne vrouw, goede moeder en vooral ook goeie collega ze was, wijs en behulpzaam, bemoedigend. En dat de kinderen geen wezen waren, omdat ze de perfecte Vader hebben. Het was een heel aangrijpend moment toen Winette daarover sprak en het uitlegde aan de aanwezigen. Dit is waarom Mto Moyoni er is. Om in een enorm vaderloze samenleving God als "Father of the fatherless" bekend te maken. Na alle bijdragen (van zelfs afgevaardigden van de catering school die ze 6 jaar geleden gevolgd had) geweest waren, volgde een preek van ongeveer 30 minuten. Hierna werd Ritah's lichaam aan de aarde toevertrouwd. Het was hartverscheurend om te zien hoe Ronald hielp met het op de plek leggen van de grote kiezelstenen die het graf van zijn moeder bedekten. Mercy, een prachtig mooi meisje van 14 stond letterlijk moederziel alleen toe te kijken. Ingrid is bij haar gaan staan.
Woensdagmorgen tijdens het ochtendgebed hebben we allemaal goeie herinneringen aan Ritah gedeeld en hebben we gedankt voor het voorrecht dat we haar hebben gekend en voor de diepe indruk die ze in ons leven achterlaat.

Nu moeten we verder. Zonder Ritah. Zonder haar prachtige lach, haar bemoedigende woorden en zoveel meer.
Ik weet dat God's liefdevolle armen sterker zijn dan wij ons ooit kunnen voorstellen. Zijn genade is groter, zijn liefde dieper en in die liefde wil ik Ritah neerleggen. Dat zij ruste in vrede.

Bid en of denk aan ons allemaal hier op Mto!
Met zoveel liefs,
Yvonne