Maar... daar is een eind aan gekomen. Gisteravond tijdens het koken zat ze oververhit naast het gasfornuis uit te hijgen. Waar ze precies vandaan kwam? Geen idee. Ze klom heeeeeel voorzichtig langs de paraplu naar beneden om te vluchten, althans... toen heb ik ingegrepen en haar met plu en al op mijn balkon neergezet. Ik heb haar gevraagd te wachten met weglopen totdat ik haar gefotografeerd had. Ziehier het resultaat. Mijn eerst, "zelf" gevangen muisje, die nu lekker ergens buiten loopt. Want doodslaan... nee, dat kan ik niet.
Een volgende keer beter.
Wie van jullie had er ook 'n zwaar hoofd in? Nederland-Brazilië? Wie sprak net als ik loyale woorden, waar je diep in je hart misschien niet in geloofde? Ik durf niet te zeggen "WE" hebben gewonnen, want ik geloofde niet in winst; ik vreesde verlenging en strafschoppen. En als ik wat weblogjes lees, was ik niet de enige. Hoe zou dat zijn voor de leeuwen van Oranje? Zelf ergens hartstochtelijk in geloven, terwijl misschien een deel van je achterhoede thuis twijfels heeft? Wat doet dat met een team? Als de belangen zó groot zijn?
Wat doet het met een mens als er getwijfeld wordt aan z'n talent, inzet, inzicht, of wat dan ook?
Uruguay wordt de nieuwe tegenstander. Wat zijn "onze" kansen? Gaan "we" voor de finale? Voor 100% achter de Oranje leeuwen staand? Of met enige reserve?
Ik ga in ieder geval vanavond naar Kingfisher, een safari lodge met een Duitse eigenaar. Groot scherm, bratwurst und sauerkraut, en juichen voor??? Ja, voor wie? Voor de beste? Voor de meest sportieve? Voor het mooiste voetbal?
Stel je voor dat we zouden kunnen stemmen, net als bij het songfestival, niet alleen een vakjury, maar dat ook de stem van het volk gehoord zou kunnen worden. Wat zouden we dan lang op de uitslag moeten wachten. Nee, geen goed idee.
Heel veel plezier, genieten van het mooie weer, van het resultaat van "onze" leeuwen.
En met liefs uit Bukaya,
Yvonne
1 opmerking:
Nedeland in de finale...
Yes...
Maar meid wat maak je daar veel mee. We hoorden zondag jou verhaal tijdens de PIT dienst.
Vreslijk hè?
Aan de ene kant voel je je zo machteloos. Maar je weet dat God er ook voor deze kinderen is.
Lieve Yvonne, we denken aan je
Akke, Ide, Treja en Vanshita
Een reactie posten