En eindelijk daar was't ie dan: DE ZON

Het is zaterdagmiddag, bijna half zes en ik heb vanmiddag heerlijk in het zonnetje gezeten. In de luwte, met m'n winterjas en een dekentje over... ja ja, want zonder jas en deken is het net een klein beetje te koud.
25 februari is gevoelsmatig alweer maaaaanden geleden, maar da's toch écht niet waar. Ik voel me gelukkig steeds beter, alleen kan ik er maar niet goed aan wennen dat nog steeds die batterij onverwacht uitvalt. Het duurt wel wat langer en ik heb steeds meer actieve energie, maar het gaat langzamer dan ik dacht.
Er is gelukkig wel weer zicht op de terugkeer naar kantoor. In overleg met de bedrijfsarts begint het heel voorzichtig. Ik heb van hem begrepen dat de start beter "rustig aan" kan zijn, want als je halverwege tot de ontdekking komt dat je teveel hooi op je vork hebt genomen, dan is de weg naar herstel nog langer. Nou, ik ga er vanuit dat hij daarvoor geleerd heeft, dus heb ik zijn advies serieus genomen. Maar goed, eind volgende week gaat het toch écht beginnen. Joepie!!!!!
Waar ik voor iedereen op hoop is dat de zon lekker blijft schijnen en dat het warm gaat worden.

Zo warm als in Oeganda... dat zal niet direct, daarom maar even een plaatje van de zon van dáár.

Met zoveel liefs!
Yvonne
UtB1

Slowly by slowly

Da's een  uitdrukking die ik meegenomen heb uit Oeganda. En die blijkt ook nu weer z'n waarheid te bewijzen, want slowly by slowly word ik elke dag een beetje sterker en heb ik meer energie voor dingen. En dingen zijn uiteenlopende, kort- of wat langer lopende projecten als: met mijn huisgenoot boodschappen doen, fietsen, revalideren bij de peut, koffiedrinken bij een vriend/in, bezoek ontvangen. Wat ik ook leer is eerlijk zijn: zeggen tegen bezoek "nu word ik moe. Mag ik je vragen om weg te gaan...?
Niet makkelijk hoor, maar wel zo belangrijk in deze fase. De bedrijfsarts heeft me op het hart gedrukt om niet te veel te snel te willen. En hoe gelijk heeft hij. Want als ik het nu niet slim aanpak, pluk ik daar op termijn de wrange vruchten van.
Dus blijf ik nog steeds gehoorzaam thuis en pas ik goed (bijna altijd...) op mijn grenzen.

Lieve lezer, als jij ook iemand bent die een kaartje gestuurd heeft? Hartstikke bedankt. Super medicijn om beter te worden.

Hoe kan ik anders dan af te sluiten met een Paaslied:
U zij de glorie, opgestane Heer!

Met heel veel liefs!
Yvonne
UtB1

Geduld

Eventjes iets doen is er nog niet bij. Ik herinner me dat ik in Oeganda een blog heb geschreven over éventjes naar Jinja om boodschappen te doen. Hoe dat absoluut niet kon, omdat éventjes niet bestaat in een land als Oeganda.
Nou, éventjes wil mijn lijf ook nog niet van alles achter elkaar doen. Maar het gaat wel steeds beter-"der".
Had ik vorige week nog geen puf om "douchen-aankleden-ontbijten" in één ruk achter elkaar uit te voeren, nu lukt dat al wel weer. Dus gaandeweg de tijd krijg ik steeds meer kracht en puf. Maar oh oh, wat kan ik me erop verkijken. En wat kan ik balen van een lichaam wat nog niet doet wat ik wil.
Gelukkig heb ik vrienden die me af en toe "luchten". Eventjes lekker weg om ergens anders een kopje thee te drinken. Heerlijk is dat. Op de terugweg merk ik dan wel dat het nog steeds energie kost, maar dat wordt de komende tijd ook anders.

Voor nu blijft het nog steeds heel bewust en spaarzaam omgaan met de energie van de dag. Het blijft nog steeds kiezen en vijf bezoekjes van vrienden op één dag is erg gezellig, maar nog wel te veel.

Plannen, keuzes maken en nog steeds iedere middag een uurtje plat. Heerlijk is dat én nodig. Maar stap voor stap ben ik bezig uit het dal te klimmen en weer zicht te krijgen op de bergtop.

You raise me up so I can stand on mountains
You raise me up to walk on stormy seas
And I am strong when I am on your shoulders
You raise me up to more than I can be.

Met heel veel liefs,
Yvonne van Meeuwen
UtB1

Een week thuis

Zeven dagen en drie uur ben ik alweer thuis. Tjonge, iedere dag staat me nog helder op m'n netvlies, of beter gezegd, iedere nácht staat me nog helder voor ogen: want wat kunnen hechtingen trekken en spieren pijn doen.
Afgelopen dinsdag ben ik samen met zus en zwager teruggegaan naar het ziekenhuis om de uitslag op te halen. Oh lieve mensen, wat heb ik beschermengelen om me heen gehad. Als mijn huisarts me niet had doorgestuurd naar de cardioloog, dan had dit heel anders af kunnen lopen. De tumor was kwaadaardig, kleiner dan 4 cm, in z'n geheel verwijderd, met schone snijvlakken. Maar als de radiologen dit niet ontdekt hadden, dan waren ze er veel later achter gekomen. Misschien wel op een moment dat er niets meer aan te doen zou zijn geweest.
Maar....
Dat is niet het geval. Ze zijn er wél op tijd bij geweest. De nier met tumor ís verwijderd en verder leven met één nier gaat zovele mensen goed af, dat ik daar een voorbeeld aan neem.
Donderdag heb ik een fijn gesprek met mijn huisarts gehad en ze heeft de laatste twee hechtingen verwijderd. Vrijdag ben ik bij mijn fysiotherapeut geweest om een onwillige spier die erg belangrijk is bij het ademhalen wat soepeler te maken. Oh, wat helpt dat, vooral nu ik snipverkouden ben  geworden en me af en toe helemaal ... hoest.

Wat is het moeilijk voor me om te wennen aan een lichaam wat op dit moment maar energie heeft voor anderhalf uur inspanning. Daarna is het op, alsof iemand de batterijen eruit haalt. Dit wordt natuurlijk iedere dag "beterder", maar wat is écht wennen voor me.
Daarnaast begint ook de verwerking van wat me allemaal is overkomen. Natuurlijk gaat dat met de nodige emoties gepaard.

Blij ben ik met mijn Hemelse Vader die me draagt door deze tijd.

You hold my every moment
You calm my raging sea
You walk with me through fire
and heal all my disease
and I trust in You
Cause I believe that You're my Healer
I believe You are all I need
I believe You're my portion
I believe You're more than enough for me
Jesus You're all I need.

Blij ben ik met vrienden met schouders waar ik op kan leunen als het even teveel wordt: jullie zijn goud waard. Dikke knuffels!

Met zoveel liefs,
Yvonne
UtB1

Alweer tien dagen geleden

How time flies. Hoe vaak heb ik dat geschreven in mijn dagboek als ik het heb over Oeganda. Maar nu heb ik het over vorige week maandag. De operatie is alweer tien dagen geleden en ik heb er maar weinig over geschreven. Ik weet er ook niets meer van. De pré-operatieruimte kan ik me nog wel herinneren. Ik lag op bed 15 en daar was een bekend gezicht die me opwachtte. Hoe heerlijk om dat mee te maken. De ruggenprik waar ik zo tegenop zag viel reuze mee en toen de narcose ingespoten werd, zei iemand: "Yvonne, denk maar aan Oeganda". Dus denkend aan Oeganda ben ik ingedut en werd na verloop van tijd weer wakker. Zodra ik goed genoeg bij de tijd was, mocht ik terug naar de afdeling. Daar lag ik prinses-heerlijk op kamer 1 in bed 1. Tot mijn grote verbazing mocht ik 's avonds al appelmoes en vla en de volgende ochtend mijn eerste boterhammen.
Lang leve de ruggenprik, want ik  had de eerste twee dagen nergens last van. Als ze vroegen: "Yvonne, op de schaal van één tot tien, hoeveel pijn heb je dan?", riep ik "nul, nul" als antwoord. Gelukkig viel het slapen op m'n rug reuze mee (alles was toch verdoofd).
Op woensdag ging de epiduraal (ruggenprik) eruit en toen kwam de realiteit. Ik voelde veeeeeeel meer dan de dagen daarvoor. Maar eigenwijs als ik kan zijn, ik moest en zou dié middag nieuwe pyjama's kopen én meedoen aan de gewone wereld, ben ik met vrienden naar beneden gegaan.  In een rolstoel, met mijn heerlijk dikke witte badjas (ik leek wel op een  ijsbeertje) heb ik met hen cappuccino gedronken en mijn grenzen veel te erg overschreden. De rest van de dag heb ik als een ... in mijn bed gelegen. Met maar twee injecties tegen de pijn...
Ook kwamen die dag de eerste kraamtranen; de eerste emoties, want wat kan er veel gebeuren in korte tijd. 
Op donderdag, vrijdag en zaterdag heb ik veel gerust, maar ook mijn eerste stappen gezet op weg naar "beter worden".
Waar ik diep ontzag en heel veel respect voor heb zijn de mensen die me verzorgd hebben. Wat een enorm lieve, toegewijde, gepassioneerde mensen heb ik leren kennen op afdeling L. Elk op haar/zijn eigen wijze me helpend, bemoedigend, uitdagend, plagend. Altijd tijd makend, een arm om me heen leggen als ik het even moeilijk had... Lieve allemaal, zo bedankt! Afdeling L: the place to be (als het dan tóch moet)...

Waar ik van genoten heb en stil geworden ben zijn het bezoek, de bloemen, cadeautjes, digitale berichtjes en enorme hoeveelheid kaarten die ik daar gekregen heb. Het hield en houdt niet op.
Dank jullie wel! Dit koester ik en geeft me energie om te herstellen.

Met zoveel liefs,
Yvonne
UtB1

No place like home

Gistermorgen om tien uur was ik weer heerlijk thuis. Opgehaald door een lieve vriend en ontvangen met ballonnen en zoveel kaarten. Geweldig bedankt.
Morgen volgen wat meer details en hersenspinsels over de afgelopen week. Nu ga ik weer even lekker nietsdoen... beter worden.
Tot morgen!
Yvonne
UtB1

De berg of het dal

Vorige week kreeg ik van vrienden deze uitspraak uit het Friesch Dagblad:

Als God ons over rotsachtige wegen laat gaan,
zorgt Hij voor stevige schoenen.

Twee jaar geleden kreeg ik van een jonge vrouw in Watford (UK) de volgende zinsnede mee: You have a very courageous spirit. You have seen many mountains over many years, but you have always climbed them with determination. I feel like God has actually made you with the fearlessness and dexterity to be a mountain climber.

Bergen en dalen. We kennen ze allemaal in ons leven. Soms is het dal diep en de weg omhoog pittig, maar hoe geweldig is het om boven op de berg te zitten en te genieten van het uitzicht. Van de knisperfrisse lucht en de wetenschap dat je de top gehaald hebt.
Ik ga op weg. Hoe de route precies zal zijn weet ik niet. Steil of glooiiend, bezaaid met rotsblokken of een prachtig geëffende baan. Ik weet wel dat ik deze route niet alleen hoef te lopen. De warmte en liefde van iedereen en van mijn hemelse Vader geven me alle moed voor de dagen die komen.

Ik wil heel dicht bij U zijn, als een kind bij de Vader op schoot
Ik wil heel dicht bij U zijn, dat is de plek waar ik hoor.
U tilt mij op en neemt mij in Uw armen
U tilt mij op, houdt mij dicht tegen U aan
U tilt mij op en laat mij niet meer gaan.
U draagt mij door het diepe water
Waar ik zelf niet meer kan staan
In Uw armen ben ik veilig,
wanneer U mij draagt als ik niet verder kan gaan.

Dit omschrijft precies hoe ik me nu voel. Mijn onbekende land ligt heel dicht bij. Stap voor stap loop ik voort.

Voorlopig is dit mijn laatste bijdrage. Vanaf morgen houdt een vriendin mijn blog bij, totdat ik weer genoeg bij de les ben om zelf te typen en te bedenken wat erop moet.

Met zoveel liefs,
Yvonne
UtB1