How time flies. Hoe vaak heb ik dat geschreven in mijn dagboek als ik het heb over Oeganda. Maar nu heb ik het over vorige week maandag. De operatie is alweer tien dagen geleden en ik heb er maar weinig over geschreven. Ik weet er ook niets meer van. De pré-operatieruimte kan ik me nog wel herinneren. Ik lag op bed 15 en daar was een bekend gezicht die me opwachtte. Hoe heerlijk om dat mee te maken. De ruggenprik waar ik zo tegenop zag viel reuze mee en toen de narcose ingespoten werd, zei iemand: "Yvonne, denk maar aan Oeganda". Dus denkend aan Oeganda ben ik ingedut en werd na verloop van tijd weer wakker. Zodra ik goed genoeg bij de tijd was, mocht ik terug naar de afdeling. Daar lag ik prinses-heerlijk op kamer 1 in bed 1. Tot mijn grote verbazing mocht ik 's avonds al appelmoes en vla en de volgende ochtend mijn eerste boterhammen.
Lang leve de ruggenprik, want ik had de eerste twee dagen nergens last van. Als ze vroegen: "Yvonne, op de schaal van één tot tien, hoeveel pijn heb je dan?", riep ik "nul, nul" als antwoord. Gelukkig viel het slapen op m'n rug reuze mee (alles was toch verdoofd).
Op woensdag ging de epiduraal (ruggenprik) eruit en toen kwam de realiteit. Ik voelde veeeeeeel meer dan de dagen daarvoor. Maar eigenwijs als ik kan zijn, ik moest en zou dié middag nieuwe pyjama's kopen én meedoen aan de gewone wereld, ben ik met vrienden naar beneden gegaan. In een rolstoel, met mijn heerlijk dikke witte badjas (ik leek wel op een ijsbeertje) heb ik met hen cappuccino gedronken en mijn grenzen veel te erg overschreden. De rest van de dag heb ik als een ... in mijn bed gelegen. Met maar twee injecties tegen de pijn...
Ook kwamen die dag de eerste kraamtranen; de eerste emoties, want wat kan er veel gebeuren in korte tijd.
Op donderdag, vrijdag en zaterdag heb ik veel gerust, maar ook mijn eerste stappen gezet op weg naar "beter worden".
Waar ik diep ontzag en heel veel respect voor heb zijn de mensen die me verzorgd hebben. Wat een enorm lieve, toegewijde, gepassioneerde mensen heb ik leren kennen op afdeling L. Elk op haar/zijn eigen wijze me helpend, bemoedigend, uitdagend, plagend. Altijd tijd makend, een arm om me heen leggen als ik het even moeilijk had... Lieve allemaal, zo bedankt! Afdeling L: the place to be (als het dan tóch moet)...
Waar ik van genoten heb en stil geworden ben zijn het bezoek, de bloemen, cadeautjes, digitale berichtjes en enorme hoeveelheid kaarten die ik daar gekregen heb. Het hield en houdt niet op.
Dank jullie wel! Dit koester ik en geeft me energie om te herstellen.
Met zoveel liefs,
Yvonne
UtB1
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten