Da's een uitdrukking die ik meegenomen heb uit Oeganda. En die blijkt ook nu weer z'n waarheid te bewijzen, want slowly by slowly word ik elke dag een beetje sterker en heb ik meer energie voor dingen. En dingen zijn uiteenlopende, kort- of wat langer lopende projecten als: met mijn huisgenoot boodschappen doen, fietsen, revalideren bij de peut, koffiedrinken bij een vriend/in, bezoek ontvangen. Wat ik ook leer is eerlijk zijn: zeggen tegen bezoek "nu word ik moe. Mag ik je vragen om weg te gaan...?
Niet makkelijk hoor, maar wel zo belangrijk in deze fase. De bedrijfsarts heeft me op het hart gedrukt om niet te veel te snel te willen. En hoe gelijk heeft hij. Want als ik het nu niet slim aanpak, pluk ik daar op termijn de wrange vruchten van.
Dus blijf ik nog steeds gehoorzaam thuis en pas ik goed (bijna altijd...) op mijn grenzen.
Lieve lezer, als jij ook iemand bent die een kaartje gestuurd heeft? Hartstikke bedankt. Super medicijn om beter te worden.
Hoe kan ik anders dan af te sluiten met een Paaslied:
U zij de glorie, opgestane Heer!
Met heel veel liefs!
Yvonne
UtB1
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten