Alles is goed

Dat zei de specialist: "Alles is goed". Ook al was het zonnig buiten, het was alsof binnen in mijn hart de zon nog een beetje meer ging schijnen. ALLES IS GOED!!!!
Is het niet iets om zo ontzettend blij en dankbaar mee te zijn? Ik sta er bijna iedere dag bij stil hoeveel geluk ik gehad heb dat de tumor op tijd is ontdekt, ik zo snel geopereerd ben en dat ook het herstel zo goed is verlopen.
Ook heeft de specialist gezegd dat de kans dat dit terug komt, buitengewoon klein is.
Dus mag ik nu een grote komma zetten, een hele intense en onzekere periode van mijn leven achter me laten.
Wat heeft jullie steun me geholpen. Wat heb ik me gekoesterd in alle lieve woorden, uitgesproken of opgeschreven. Heel erg bedankt!

Met heel veel liefs,
Yvonne van Meeuwen
UtB1

Blissful ignorance

Zo noem ik deze week tussen tests en uitslag: blissful ignorance. Vanaf dinsdagmiddag 14.30 uur a.s. is hopen weten en vermoeden waar. Hoe dan ook heb ik zoveel 'geluk' gehad, als je van geluk kunt spreken als je kanker krijgt. Om te horen dat ik schoon ben, geen uitzaaiingen, geen complicaties, geen verdachte plekken. Tjonge jonge wat betekent dat veel.

Een half jaar later - twintig jaar later

Het is alweer een half jaar geleden dat ik onder het mes moest en dus tijd voor de eerste controle. Die vindt a.s. dinsdag plaats: bloed, longfoto en echo staan gepland. Een week later de uitslag. Ik ben erg benieuwd.

Het is ongeveer twintig jaar geleden dat ik voor het laatst naar Ameland ging. Wat heb ik gisteren een heerlijke dag gehad met Gabi, een vriendin uit Duitsland die ik in Toronto heb leren kennen. Drie weken lang hebben we een stapelbed gedeeld. Zij lag boven, ik beneden. En gisteren hebben we de vriendschapsbanden aangehaald. Helemaal prima. We hebben gewandeld op het strand, gefietst, gegeten, gelachen, geluisterd en gepraat. Je komt er de leukste borden tegen. Deze melding is te vinden op de veerboot.

We hebben een superdag en wat is Ameland mooi!!! Ik kan me voorstellen dat mensen hier regelmatig terugkeren om bij te tanken. Ik ga het ook wat vaker doen.

 

 

Gabi is vanmorgen nog meegegaan naar de St Vitus en ze rijdt, terwijl ik dit 'schrijf' terug naar Duitsland. Wat een zalig weekend!

 

Met liefs

Yvonne

UtB1

Full time

Tjonge jonge, wat gaat de tijd toch snel. M'n vorige log alweer van 3 mei, ruim twee maanden geleden en in die tijd ben ik gere-integreerd (of hoe je dat vandaag de dag ook maar spelt) en werk ik weer full-time als uitzendkracht bij FrieslandCampina Leeuwarden.
Oh, wat was het wennen in het begin. Mijn valkuil blijft om gewoon lekker bezig te zijn en door te gaan, maar regelmatig kwam ik vreselijk moe thuis. Maar gaandeweg merk ik dat mijn lijf steeds sterker wordt. Het voelt zo goed om weer iedere dag puf genoeg te hebben om aan het werk te zijn. Daar is wel alle energie op gericht. Eerst weer lekker aan het werk en daarna de activiteiten 's avonds uitbreiden.

Natuurlijk ben ik ook druk bezig met de geestelijke verwerking, maar dat is niet iets wat je sturen  kunt. Je kan niet gaan zitten en tegen jezelf zeggen: zo! Nu ga ik me even realiseren wat er gebeurd is, alsof je op je hometrainer stapt en een paar kilometer wegtrapt. Je kunt op zo'n fiets wel even lekker je emoties kwijt, maar toch. Af en toe valt het echt op me: de realisatie dat ik kanker heb (gehad!). En daar zit dan ook meteen de onzekerheid, die voor ieder mens geldt: heb je hét of niet. Ik kies ervoor om te zeggen dat ik kanker heb GEHAD. De eerste controle, strakjes in augustus, moet uitwijzen of inderdaad alles weg is. En geloof me, dat is toch spannend.

Twee maal per week ben ik bij de fysiotherapeut bezig om weer fit te worden en een betere conditie te krijgen. En ik merk dat dat steeds beter gaat. Er zijn ook spieren die helemaal verbaasd zijn dat ze zo regelmatig aan de slag moeten. Dat zijn ze niet (meer) gewend.
Begin juli mocht ik nog een nieuwe ervaring aan mijn lijstje toevoegen: lopen met krukken. Ik stapte wat onhandig van de fiets en daarbij verdraaide ik mijn knie. Niet slim, wel erg pijnlijk, vooral de eerste paar dagen. Dus krukken gehaald en daarmee naar kerk en kantoor. Wat heerlijk dat ze er zijn, die krukken en wat heerlijk dat je een beroep kunt doen op vrienden en collega's die je naar kantoor brengen en weer terughalen. Maar het allerheerlijkst is het als je ze weer in kunt leveren, omdat de knie gewoon z'n werk weer kan doen.

Vandaag heb ik alle kaarten die ik de afgelopen maanden heb ontvangen van de muur gehaald. Ik heb ze allemaal nogmaals gelezen en ben iedere schrijver/stuurder van die kaart zo dankbaar. Iedere kaart heeft me geholpen om beter te worden.

Lang niet alle kaarten zijn zichtbaar. Wat was (en ben ik nog steeds hoor) ik blij met mijn huisgenoot
Jantsje die ze allemaal heeft opgehangen.

Het weghalen van de kaarten is ook een beetje symbolisch. Het is goed om verder te gaan. Deze periode met vallen en opstaan achter me te laten en mijn oog te richten op de toekomst. Dat hoef ik niet alleen te doen. Ik geloof dat er Iemand met me meeloopt, elk moment van de dag.
Author of the world - walk with  me.
Ruler of the earth - walk with me.
Calmer of the storm - walk with me.
Healer of my heart - walk with  me.

Met heel veel liefs!
Yvonne
UtB1

Gewerkt!

Ja hoor, de eerste voetstappen liggen alweer op De Hemrik. Daar ben ik vandaag voor drie uurtjes begonnen. Er ligt genoeg werk en dat is mooi. Samen met een collega ga ik daar volgende week verder. Ook weer drie uurtjes. En dan wordt dat per week met een dag en vervolgens met meer uren per dag uitgebreid totdat ik hopelijk begin juli weer helemaal fulltime aan de slag ben.
Het zijn en blijven leerzame dagen. De ene dag heeft veel meer energie dan de ander en soms heb ik geen enkel idee wat ik "fout" doe, maar tot nu toe schijnen al mijn klachten "erbij" te horen, dus zorgen maak ik me niet.
Ik blijf blij en dankbaar dat het allemaal zo goed en voorspoedig is verlopen.
Ik blijf blij en dankbaar met alle lieve vrienden en kennissen die geïnteresseerd blijven in hoe het gaat. Want af en toe sta ik stil bij het feit hoe mijn leven even helemaal ondersteboven is geweest. Maar nu richt ik mij langzaam, voorzichtig en zeker weer op.

Lechajiem!
Op het leven!

Yvonne
UtB1

En eindelijk daar was't ie dan: DE ZON

Het is zaterdagmiddag, bijna half zes en ik heb vanmiddag heerlijk in het zonnetje gezeten. In de luwte, met m'n winterjas en een dekentje over... ja ja, want zonder jas en deken is het net een klein beetje te koud.
25 februari is gevoelsmatig alweer maaaaanden geleden, maar da's toch écht niet waar. Ik voel me gelukkig steeds beter, alleen kan ik er maar niet goed aan wennen dat nog steeds die batterij onverwacht uitvalt. Het duurt wel wat langer en ik heb steeds meer actieve energie, maar het gaat langzamer dan ik dacht.
Er is gelukkig wel weer zicht op de terugkeer naar kantoor. In overleg met de bedrijfsarts begint het heel voorzichtig. Ik heb van hem begrepen dat de start beter "rustig aan" kan zijn, want als je halverwege tot de ontdekking komt dat je teveel hooi op je vork hebt genomen, dan is de weg naar herstel nog langer. Nou, ik ga er vanuit dat hij daarvoor geleerd heeft, dus heb ik zijn advies serieus genomen. Maar goed, eind volgende week gaat het toch écht beginnen. Joepie!!!!!
Waar ik voor iedereen op hoop is dat de zon lekker blijft schijnen en dat het warm gaat worden.

Zo warm als in Oeganda... dat zal niet direct, daarom maar even een plaatje van de zon van dáár.

Met zoveel liefs!
Yvonne
UtB1

Slowly by slowly

Da's een  uitdrukking die ik meegenomen heb uit Oeganda. En die blijkt ook nu weer z'n waarheid te bewijzen, want slowly by slowly word ik elke dag een beetje sterker en heb ik meer energie voor dingen. En dingen zijn uiteenlopende, kort- of wat langer lopende projecten als: met mijn huisgenoot boodschappen doen, fietsen, revalideren bij de peut, koffiedrinken bij een vriend/in, bezoek ontvangen. Wat ik ook leer is eerlijk zijn: zeggen tegen bezoek "nu word ik moe. Mag ik je vragen om weg te gaan...?
Niet makkelijk hoor, maar wel zo belangrijk in deze fase. De bedrijfsarts heeft me op het hart gedrukt om niet te veel te snel te willen. En hoe gelijk heeft hij. Want als ik het nu niet slim aanpak, pluk ik daar op termijn de wrange vruchten van.
Dus blijf ik nog steeds gehoorzaam thuis en pas ik goed (bijna altijd...) op mijn grenzen.

Lieve lezer, als jij ook iemand bent die een kaartje gestuurd heeft? Hartstikke bedankt. Super medicijn om beter te worden.

Hoe kan ik anders dan af te sluiten met een Paaslied:
U zij de glorie, opgestane Heer!

Met heel veel liefs!
Yvonne
UtB1