Home is where the heart is

Dag lieve allemaal,

Voor het laatst gepubliceerd op 24 februari, tjonge, dat is bijna zes weken geleden. Niet te geloven hoe snel de tijd gaat. Daarom vanavond even vlug een korte terugblik en één zin over de toekomst.

Een van de hoogtepunten was een bezoek aan familie en vrienden in Nederland. Wat heerlijk dat iemand dat mogelijk maakte. High tea in Leeuwarden met lieve vriendinnen, met andere vrienden gezellig koffie gedronken en gegeten, zalig in het zonnetje oranje koek gegeten. Vooral in Stiens was het soms een met afspraken volgepropte dag en wat heb ik van alle ontmoetingen genoten. De mogelijkheid om na de kerkdienst in de Hege Stins te kunnen vertellen over het Mto Moyoni Jeugdcentrum, geweldig. De tweede week van mijn verblijf zat ik bij mijn familie. Intense, goeie dagen gehad. Gezellig met elkaar gegeten, zo belangrijk, zo dierbaar en zo goed om op terug te kijken.

Terug in Oeganda ben ik zelf (ja ja!) dwars door Kampala teruggereden naar huis. De dag erna ben ik meteen weer aan de slag gegaan, want er kwamen 36 gasten uit Ruanda, Tanzania, Kenia en Oeganda voor een Vaderhart A-school. Meer hierover in mijn volgende blog. Vijf van de gasten hebben in het nieuwe Jeugdcentrum geslapen! Dit is een kijkje in een van de dorms, de slaapzalen voor 8 mensen. Het ziet er zo warm en welkom uit. Ik hoop dat hier heel veel jongeren zich hier thuis zullen voelen.

Thuis... waar ben ik thuis? Dat is een vraag die ik in Nederland wel gehoord heb. Is thuis daar of hier? En waar is hier als ik daar ben? Ha ha ha. Ik heb twee thuizen in Oeganda. Natuurlijk het huis waar ik woon, in Bukaya. Want ondanks mijn klein levend vee, heb ik het allermooiste plekje op aarde om 's avonds naar terug te gaan. En zodra Ingrid en Winette op reis zijn, is Mto Moyoni mijn thuis, een stuk paradijs op aarde. Zo ongelofelijk mooi, temidden van een best ingewikkelde cultuur en natuur vol spannende dieren zoals bijtmieren, harige duizendpoten, springspinnen, etc.).

Maar thuis is natuurlijk ook Stiens. Een mooie Engelse uitspraak is: home is where the heart is. In de afgelopen week hebben de 36 cursisten op Mto Moyoni gehoord over het Vaderhart van God. Zonder al te veel hierop vooruit te lopen, zou ik ook kunnen zeggen dat mijn home overal op de wereld kan zijn, zolang ik maar weet dat ik in Zijn Hart ben, dat mijn naam in Zijn handpalm geschreven staat, dat ik Zijn geliefde dochter ben!

Van 18 tot 24 april wordt de Vaderhart B-school in Nairobi gehouden en guess what: ik ga naar Nairobi, naar Thika om precies te zijn en ik ga meedoen aan deze school. Zoals beloofd, meer hierover in mijn eerstvolgende blog.

Met zoveel liefs!

Bid voor, denk aan of duim voor me.

Doe wat het beste bij je past.

Ga met God!

Liefs,

Yvonne

75

Voor nu

Help is on the way!

Vanmiddag reed ik terug naar Bukaya. Ik had de ergste potholes gehad (er zijn gaten van meer dan twee meter breed en (gevoelsmatig) een halve meter diep) en was, na de spoorwegovergang, aan het laatste stukje van anderhalve kilometer bezig... ineens een grote klap en vreemd gebobbel aan de linkervoorkant van de auto. Ik laat de auto voorzichtig uitrijden en stap uit: 'n u-vormige scheur van ongeveer vijf centimeter, dus zo plat als 'n dubbeltje. Oh boy, wat nu. Ik open de kofferbak en bedenk dat ik ongeveer 33 jaar geleden les gehad heb in het verwisselen van banden. Ik zoek m'n krik, maar kan 'm niet vinden. Gevarendriehoek... hahaha... Alleen een reserveband en een dopsleutel, maar zover ben ik nog niet, eerst de krik...
In de verte komt een auto aanrijden met drie jonge jongens. Als ze dichterbij komen, minderen ze gelukkig vaart en vragen wat het probleem is. Ik wijs op de voorband en zeg: as plet as plet can be".
Ze stappen uit, openen hun kofferbak en beginnen prompt de auto op te krikken, de wieldop te verwijderen en werken zich daarbij in het zweet... Eentje loopt nog terug om wat ontbrekende andere onderdelen te halen, maar helaas, de dopsleutels die we hebben passen niet om de moeren van de band. Na twintig minuten assistentie nemen de mannen afscheid. Ze kunnen me niet verder helpen, maar wat hartstikke aardig! We nemen afscheid van elkaar.
Ondertussen heb ik mijn vaste automonteur gebeld en die belooft met spoed te komen. Nog meer hulp meldt zich in de vorm van Paddy, Peace en Julius, drie mannen die bij mijn huisbazin over de vloer komen. Zij komen met een krik, de juiste dopsleutel en genoeg spierkracht. Na tien minuten rijd ik de laatste kilometer naar huis. Uiteraard heb ik mijn monteur afgebeld...

Wat een hartverwarmende hulp. En zo zijn al mijn ervaringen met de mensen hier. Hartelijk, vriendelijk, hulpvaardig.
Om een voorbeeld aan te nemen!

Met zoveel liefs!
Yvonne

Verdriet

Op 24 januari jl is Ritah overleden. Een ernstige infectie werd haar te veel. Onpeilbaar verdriet voor haar kinderen, Mercy (14 jaar) en Ronald (12 jaar) en voor Ritah's familie, moeder, broer en zus die in Mbale wonen.
Het verdriet is ook groot op Mto Moyoni, voor Ingrid en Winette en de staf. Ritah was iemand die veel betekende voor ons allemaal. Ze was een van de cateraars en zat daarnaast in het nazorg/gebedsteam van Mto Moyoni. Haar Hemelse Vader heeft veel kunnen herstellen in haar leven. Nu is ze voor eeuwig bij Hem, waar ziekte, angst en alle andere dingen haar niets meer kunnen doen.

We hebben haar dinsdag 26 januari jl. in haar geboortedorp, bij haar clan, begraven. De tocht ernaar toe was magnifiek mooi. De omgeving waarin ze woonde ronduit schitterend. Alleen de weg ernaartoe werd steeds belabberder tot we bij een bruggetje kwamen waar we niet verder konden. We moesten lopen, ongeveer tien minuten tot een kwartier. En ieder van ons groepje, we waren met de hele staf en nog wat vrienden in een taxibusje, realiseerde zich dat zondagmiddag Ritah over hetzelfde pad naar haar laatste rustplaats is gedragen. In het dorpje aangekomen, werden we ontvangen door Lazarus, de man die Ritah in het ziekenhuis verzorgd heeft. Dag en nacht heeft hij aan haar bed gezeten.
In het huisje dat ze zelf had gebouwd, lag ze opgebaard. Toen we binnenkwamen en mijn collega's begonnen te huilen en te weeklagen, greep me dat erg aan. Het verdriet wordt 'uitbundig' geuit, dat is hier de gewoonte. Is het bij Nederlandse begrafenissen vaak een stille, ingetogen gebeurtenis, hier zijn trommels en koorzang te horen, afgewisseld door stilte, die af en toe doorbroken wordt door iemand die erg veel verdriet heeft. Nadat we onze tranen gedroogd hadden, zijn we bij elkaar op het dorps-grasveld gaan zitten wachten op Ingrid, Winette, Damalie en Dorothy.

Kan alles in Oeganda later beginnen, begrafenissen beginnen stipt op tijd. Dus om kwart voor twee nam Tom, de neef van Ritah het woord. Vele sprekers volgden. Ze spraken bijna allemaal over "the late" als ze het over Ritah hadden. Helemaal niet Ritah bij haar naam noemend. Een van de aanwezige pastors uit Ritahs geboortedorp benadrukte hoe de kinderen van Ritah, Ronald en Mercy nu wezen geworden waren, omdat de man van Ritah al lang geleden overleden is. Ook iemand van Mto mocht het woord voeren. Winette heeft dit namens ons allen gedaan. Ze heeft verteld hoe Ritah bij Mto een baan en een huisje heeft gevonden, wat een fijne vrouw, goede moeder en vooral ook goeie collega ze was, wijs en behulpzaam, bemoedigend. En dat de kinderen geen wezen waren, omdat ze de perfecte Vader hebben. Het was een heel aangrijpend moment toen Winette daarover sprak en het uitlegde aan de aanwezigen. Dit is waarom Mto Moyoni er is. Om in een enorm vaderloze samenleving God als "Father of the fatherless" bekend te maken. Na alle bijdragen (van zelfs afgevaardigden van de catering school die ze 6 jaar geleden gevolgd had) geweest waren, volgde een preek van ongeveer 30 minuten. Hierna werd Ritah's lichaam aan de aarde toevertrouwd. Het was hartverscheurend om te zien hoe Ronald hielp met het op de plek leggen van de grote kiezelstenen die het graf van zijn moeder bedekten. Mercy, een prachtig mooi meisje van 14 stond letterlijk moederziel alleen toe te kijken. Ingrid is bij haar gaan staan.
Woensdagmorgen tijdens het ochtendgebed hebben we allemaal goeie herinneringen aan Ritah gedeeld en hebben we gedankt voor het voorrecht dat we haar hebben gekend en voor de diepe indruk die ze in ons leven achterlaat.

Nu moeten we verder. Zonder Ritah. Zonder haar prachtige lach, haar bemoedigende woorden en zoveel meer.
Ik weet dat God's liefdevolle armen sterker zijn dan wij ons ooit kunnen voorstellen. Zijn genade is groter, zijn liefde dieper en in die liefde wil ik Ritah neerleggen. Dat zij ruste in vrede.

Bid en of denk aan ons allemaal hier op Mto!
Met zoveel liefs,
Yvonne

Ik zag een muis... rat... eekhoorn... vleermuis... sl..

Zegen voor het nieuwe jaar!!!!

Van 6 tot 10 januari heb ik meegedaan aan de jaarlijkse conferentie van AIM Central Region. Ik bofte erg, want de conferentie werd in mijn achtertuin gehouden. 98 long en short term missionairies uit de meest uiteenlopende landen, werkend in Central Africa Republic, Soedan, Tsjaad, Uganda en Ruanda deden aan deze conferentie mee. Natuurlijk heb ik niet met iedereen kunnen kennismaken, daar was geen tijd voor. Ik heb zwemles gegeven aan MK's Missionary Kids, de jongste was 15 maanden en de oudste ongeveer 12. Ik had van die leuke noodles (tubes) in Kampala gekocht en daar hebben we heel veel plezier mee gemaakt. Tijdens de voorbereiding voor dit jaar in Oeganda, heb ik in Nottingham (UK) een cross cultural training van AIM gevolgd. Twee mensen die ik daar heb leren kennen, waren nu ook bij deze conferentie. Zo leuk om even bij te praten en we hebben plannen gemaakt om elkaar later dit jaar op te zoeken. Op bovenstaande foto zijn we bezig marshmellows te roosteren tijdens het kampvuur. Lekker, kleverig en gezellig werkje.

In mijn nieuwsbrief zal ik wat meer over de inhoud van de conferentie vertellen. Op de bonte avond heb ik samen met nog een Nederlandse de groep "hoofd-schouders-knie-en-teen" aangeleerd. Daverend succes natuurlijk.

Zonsopgang in Bukaya. Gistermorgen (9 januari) zag het er zo uit. Het begon hartstikke mistig en vochtig. De zon moest echt haar best doen om van de grijze vochtigklamme grauwheid te winnen. Maar even later liep ik 'zongekust' naar mijn huisje.

Ik zou wel willen dat ik cartoon of strips kon tekenen. Mensen die mijn weblog volgen, weten dat ik regelmatig klein kruipende vertegenwoordigers van het dierenrijk voor kortere of langere tijd op bezoek heb.

Ik zou mijn kamer tekenen en plaatje na plaatje een nieuw dier toevoegen. Hangend in mijn klamboe of toekijkend vanuit mijn kast of stiekem in een hoekje zittend op mijn zoldertje. Sinds vrijdag kan ik er een nieuw dier bij tekenen. Lang, slang(k)..., zwart aan de bovenkant en zwart/oranjegelig aan de onderkant... Hoe hij binnenkwam? Ik weet het niet. Ik zag hem voor het eerst in de douche. Ik heb meteen de telefoon gepakt en mijn huisbazin gebeld met een beschrijving van de slang en de vraag of hij giftig was of niet.

Omdat zij geen antwoord had, vroeg ze of ik bij haar in "the main house" wilde komen slapen. Ja graag...

Gistermorgen hebben de tuinmannen hebben zich over het vangen en verwijderen van het dier gebogen.

Graag had ik een andere oplossing gezocht dan het dier dood te maken, maar die hebben de kenners me niet aan de hand kunnen doen.

Nog veel liever zou ik in het volgende plaatje van mijn cartoonreeks alle dieren die niet in een huis thuis horen, maar er wel zitten, willen toespreken dat ze naar hun éigen woonomgeving kunnen, omdat ze daar veilig kunnen leven. Dat het veilig genoeg voor een lammetje om naast een leeuw te liggen en dat een buizerd het muisje beneden in het gras rustig laat spelen. Maar zover is het nog niet. Nog niet.

Lieve allemaal, afgezien van mijn entrenoetje met snakey gaat het goed hier in Oeganda. Ik hoor van alle sneeuw, gladheid, verkeersalarm(en/s). Wees voorzichtig als je de weg opmoet. Rij met je verstand én met je hart, niet te hard.

Take care!

Met zoveel liefs uit Mto Moyoni!

Yvonne

27

Want een Kind is ons geboren!

Here we go again... ik ben weer 's even heel erg onder de indruk van de schoonheid van de natuur. Dit was dinsdagmorgen, 15 december jl, in Stiens bij de voordeur van een vriendin. Dit is rijp, bevroren dauw.

Stiens was zo prachtig, heel Friesland was een pláátje.

Van 10 tot 18 december was ik in Nederland en lieve mensen, wat heb ik genoten. De eerste paar dagen met mijn familie in het midden van Nederland, wat heerlijk om iedereen te zien, 'kwali-tijd' met elkaar te hebben en iedereen een knuffel te geven. Het bezoek kreeg een hartverwarmend vervolg in het Noorden. Het was zo goed om avondmaal in De Hege Stins mee te vieren, heel veel gemeenteleden te ontmoeten en te vertellen hoe mijn leven radicaal veranderd is.

Ook hier eigenlijk veel te weinig tijd om met iedereen te praten, maar alle bezoeken waren zo goed. (jullie zouden de grijns op m'n gezicht moeten kunnen zien...). Het was zo gezellig om even door de kantoren van FrieslandCampina in Leeuwarden en Meppel te lopen. Heerlijk om aan terug te denken.

Koning Winter deed van zich spreken. Het werd kouder, witter en gladder buiten, binnen bleef het meer dan gezellig!

Dit was het uitzicht op donderdagochtend. Ik ben op het juiste moment, toen de vliegtuigen nog op tijd vertrokken, teruggevlogen naar Oeganda. Nu (22 dec) hoor ik en lees ik over sneeuwduinen van anderhalve meter, pakken sneeuw op de wegen, geen openbaar vervoer. Als dit een jaar geleden gebeurd zou zijn, hoe zou ik dan naar Meppel gegaan zijn?

En de hamvraag: krijgen jullie een witte kerst? Hoe vaak heb ik niet op de gang van Leeuwarden of Meppel gezongen: I'm dreaming of a white Christmas. Nou, dat kan ik hier wel uit mijn hoofd zetten. Het is hier heerlijk warm. De zon schijnt uitbundig, het is iets beneden de 30 graden en ook hier maakt iedereen zich klaar voor de kerstdagen. Er komt een ware volksverhuizing op gang omdat het ook hier een écht familiefeest is, wat uitgebreid gevierd wordt met lekker eten, nieuwe kleren en kerkdiensten.

Wat betekent Kerst voor mij? voor jou? Gezelligheid, familie zien, lekker eten? Vieren dat de Redder geboren is? Stilstaan bij de vraag waarom Hij kwam? Voor mij is het schitterend verwoord in onderstaande liedjes:

You hold my every moment

You calm my raging sea

You walk with me through fire

Heal all my disease

And I trust in You

Cause I believe that You're my Healer

I believe You are all I need

And I believe You're my portion

I believe You're more than enough for me

Jesus You're all I need.

For nothing is impossible for You.

You hold my world in Your hands

The same power that conquered the grave. lives in me

Your love that rescued the earth, lives in me!

Gezegende Kerstdagen en voor 2010 Zijn vrede, Zijn rust, Zijn nabijheid om misschien wel dwars tegen alles in, Zijn weg te volgen. De tijd te nemen om te luisteren, Zijn stem te verstaan en daaraan gehoorzaam te zijn.

Hele dikke tut!

Yvonne

50

Ik zag een muis

Een twee weken geleden sliep ik op Mto Moyoni. Toen ik 's morgens wakker werd zag het er buiten zo uit.


Het was een serene rust met de eeuwig stromende Nijl als achtergrondmuziek. Het was zo vredig.


Ik heb heerlijk genoten van een lekker ontbijtje en daarna was het weer tijd voor "kolah kolah" wat Luganda is voor "werk werk". Het tegenovergestelde is "tulah", wat rust betekent.


"Kolah kolah all the time" is een standaard kreet geworden.



Het is niet alleen leuk om naar de Nijl te kijken en te luisteren, het is nog veel leuker om erop te varen. Afgelopen zondag ben ik samen met onze trainee Edith een dagje de hort op geweest. Eerst om 8 uur naar de kerk! En daarna naar huis voor een bakkie met een kaneelbroodje. We zijn samen naar het zwembad gegaan en hebben met vrienden een boottocht op Lake Victoria en de Nijl gemaakt.
Omdat mijn huis aan het meer ligt, was ik reuze benieuwd of ik vanaf het water mijn huis op palen ook kon zien liggen. Helaas was dat niet het geval.


We hebben prachtige Kingfishers gezien. Dit zijn vogels die vooraan gestaan hebben bij het uitdelen van een prachtig verendek. Helder blauw zijn de kleinsten en zwartwit zijn de grootsten. En een herrie...



Maar nu de muis. Er woont al sinds geruime tijd een muis in mijn huis. Hij (of zij) blijft boven en ik blijf beneden. Maar nadat hij een paar keer naar beneden gevallen was (bij voorkeur 's nachts)en erg veel herrie veroorzaakte, werd het helaas toch tijd voor een diervriendelijke oplossing. Maar lieve mensen, die is er niet... Het diertje is zo slim dat het niet in een reguliere muizenval tuint, dus zit'ie nu in een langwerpig kokertje met sterk plaksel van binnen. Hij probeert er uit te komen, maar dat lukt niet, omdat z'n pootjes hartstikke vast zitten. Het is dus een herrie van jawelste boven op zolder... Ik bedenk me nu: wat is er erger: het middel of de kwaal???


Leven en laten leven? Wat zouden jullie doen? Mag een muis een eigen plekje hebben in een huis? Laat wat van je horen?



Verder gaat het goed. Ik vlieg op 9 december as voor een bliksembezoek terug naar Nederland. Vier dagen bij mijn familie in't midden des lands, vier dagen in Stiens en dan weer gauw naar de warmte. Want ik lees op facebook over kou en storm en vreselijk slecht weer. Zorg svp voor een beetje warmte als ik kom...


Lieve allemaal, pas goed op jezelf en op elkaar.
Bid voor, duim voor of denk aan mij!
Doe wat het beste bij je past.

Mei sa'n protte golle groetnis ut Bukaya!
Yvonne
Seine en soenens!
348

Wonderbaarlijk mooi

Dit is Droppie, een van de honden van Winette. Droppie is als heeel klein puppie van één dag oud gedropt door een roofvogel in de Nijl. Droppie is een hele bijzondere hond, die net als Snif aanvoelt wanneer het leven pijn doet. Ze komt dan bij je zitten, zodat je je niet alleen voelt.

(he Droppie!!!!)

Dit bijzondere beestje zat vorige week vlak naast de klink van mijn voordeur.

Hoe prachtig klein ze is, zien jullie op deze foto niet, maar ze is niet groter dan een centimeter of vijf.

Vanmorgen ontdekte ik eentje op het zijraam van mijn auto. Ik reed stapvoets maar ze is er toch afgevallen, of gesprongen, dat kan natuurlijk ook.

Waar ik helemaal van onder de indruk ben, is deze dame. Een sprinkhaan. Hoe ze binnen gekomen is? Geen idee.

Is ze niet prachtig? Kijk 's naar die mooie rug en die uitsteeksels aan haar ... tja, hoe zouden die dingen heten.

Voor nu: fijne avond. Slaap lekker. Ik ga morgen op afstand de verjaardag van een heel dierbaar iemand vieren.

Denk aan, duim voor of bid voor me.

Doe wat het beste bij je past.

Heel veel liefs uit Mto Moyoni

Yvonne

53!!!!!!!!!!!!!!