Kiezen

Terwijl de Frankrijk in brand staat en rouwt, realiseer ik me dat leven in een ander werelddeel ook betekent dat mensen híer veel minder bezig zijn met wat er in Frankrijk is gebeurd. Eigenlijk helemaal niet weten wat er gebeurd is, omdat er hier voldoende brandhaarden om Oeganda heen zijn (waar wij weer zo ontzettend weinig van horen).

En ik... ik ben met nóg andere zaken bezig: gronden, wortels kweken in een land waar het heerlijk warm is, stoffig en af en toe benauwd. Nieuwe mensen leren kennen en ook de omgeving: wat koop je in welke supermarkt en waar op de markt zijn de groenten en het fruit van écht goeie kwaliteit. Een hele grote kam bananen of een kilo tomaten kosten nog geen 60 eurocent, aardappels ongeveer 30 cent per kilo en een ananas kost je gauw 50 cent. Brood is ruwweg 1,10€ en een halve liter yoghurt €1,30. Kaas durf ik niet over te praten. Een stukje van een kwart kilo is al gauw €5,00. Dus dat is écht een luxe product geworden. Om niet te praten over muesli, al gauw € 8,00 voor een zak van 1 kg, of een pakje Lipton thee, wat al gauw €7,00 moet opbrengen. Nu ben ik blij met een doos met 100 zakjes thee voor iets meer dan een euro.

Het is dus de kunst om het eten goed te plannen. Elke middag kan ik, als ik op kantoor van Jenga ben, met de staflunch meeëten. Dat doe ik twee keer per week. Op dinsdag ontbijt ik op Endiro, als ik met een groepje vrouwen meedoe aan bijbelstudie en gebed. Die dag begin ik om half zeven, zodat ik ook inzicht krijg in de opstart van Endiro. Zo vang ik twee vliegen in één klap. Op woensdag werk ik sowieso van 18.00 tot 22.30 uur in Endiro en maak ik de sluiting van een dag mee.
Sinds afgelopen vrijdag heb ik twee huisgenoten: Rhonda uit Noord-Ierland en Grace uit Manchester. Volgende week komt Jessica uit Amerika er bij en in maart hopen we Olivia te ontmoeten. Dan is het huis vol. En moet ik leren om met veel meer mensen rekening te houden dan ooit tevoren. Best wel spannend hoor. Gelukkig heb ik mijn eigen badkamer en een hele ruime woon/slaapkamer dus kan ik me terugtrekken als ik even in de stilte wil.


Bij Endiro gaan we deze week een aantal soepen maken en proeven, omdat Gloria heel graag soep op het menu wil zetten, maar soep binnen de Oegandese cultuur eigenlijk geen plaats heeft. Vandaag stond "mijn" tomatensoep op het menu en dinsdag testen we onion soup. Woensdag proberen we groentesoep en vrijdagmiddag hoop ik de pittige linzensoep met veel rode pepertjes te kunnen maken.

Maandag- en vrijdagochtend zijn "verplichte" Jenga ochtenden. Op maandag deelt iedereen de gebeurtenissen van de afgelopen week en de plannen voor de komende week. Op vrijdag is het "praise, worship and prayer". Een prachtige ochtend met getuigenissen over wat God door Jenga in mensenlevens kan bewerkstelligen. Soms adembenemende verhalen.

Donderdagmiddag hoop ik voor het eerst met Pastor Sam naar de vrouwengevangenis te gaan om daar te luisteren naar de verhalen van de vrouwen en misschien,als ze dat willen, met hen te bidden en hen te zegenen.
WOW, wat een práchtige week heb ik voor de boeg.

Ik gun jullie ook zo'n week.

Met heel veel liefs,
Yvonne van Meeuwen
UtB1

SKYPEEEEE

Dag lieve allemaal,

Ook in Oeganda staat de techniek voor niets. Skypen, facetime, het is allemaal mogelijk en 20 seconden geleden is de aansluiting van mijn laptop op het Orange netwerk een feit geworden, dus heb ik heerlijk ook thuis in het vrijwilligershuis van Jenga een eigen internetaansluiting.
En kan ik skypen met thuis... oh nee... dit is thuis... kan ik skypen met dáár. Waar dáár dan ook maar mag zijn. Zelfs met de USofA.
Heerlijk!

Dikke knuffel!
Yvonne
UtB1

Te plak

Zie je dat trapvormige muurtje aan de linkerkant van de foto? Daarachter zit ik nu te werken. Leuk he? Alweer vijf dagen in Oeganda en vreselijk veel beleefd. Ik ben heel erg hartelijk onthaald overal en lieve woorden over welkom zijn klinken regelmatig.
Oh wat mooi als mensen zeggen: we hebben naar je uitgekeken. Zo vlak voor Kerstmis waarin we uitkijken naar de Redder van de wereld, zo kostbaar. Wat zijn we blij dat je er bent. En zo voelt het ook. Wat ben ik blij dat ik hier ben. En wat mis ik jullie daar, maar wel op een goeie manier. Ik heb jullie allemaal in de handen van de Ene gelegd. En Hij weet. Hij ziet.
Dus...
komt allen tezamen
jubelend van vreugde.
Kom naar Bethlehem, waar dat op dit moment ook voor jou ligt.
Komt laten wij aanbidden! Die éne Koning!
Amen!

Dag lieverds.
Ik houd van  jullie

Vaya  con Dios!
Yvonne van Meeuwen
UtB1

Zoek de verschillen

Dag lieve allemaal,
Zo op de valreep een kleine quiz. Hieronder twee foto's.
Zoek de verschillen...

Er zijn er wel een paar he? Waar is welke foto genomen?

Hoe dan ook, er zijn meer verschillen in mijn leven. Morgen vertrekt het vliegtuig om 10.05 uur. Ruim 10 uur vliegen en Kigali later stap ik in Entebbe uit. Na de visumafgifte rijd ik met een taxi naar het Sunset guesthouse en dan ga ik slapen. Dan volgen twee dagen Kampala en op zaterdag ga ik op reis. Van Kampala, via Jinja (bezoekje aan Mto Moyoni) naar Mbale. En dan... en dan... oh ja, dan gaat het écht beginnen.
Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen. Eerst vanavond nog een gezellige avond bij mijn familie. Lekker onderuit op de bank, gezellig kletsend.
Tot in Oeganda!!!

Met heel veel liefs,
Yvonne
UtB1

Echt aftellen

Kwaak

Toen ik in april 2011 in Engeland op het huis van een vriendin paste, zag ik in een dorpje een duck-race; veel meer (dan mijn toch al respectabele 263 eendjes) gele eendjes dreven daar door een kanaal een veel langer traject dan hier in de zijtak van de Stienser Vaart. Maar zó vertederend! Ik had meteen mijn hart verpand aan de eendjes en de vorm van fondsenwerving. Want toen al hoopte en droomde ik van een nieuwe uitdaging in Oeganda.

Ruim drie jaar later heb ik gemerkt dat ik niet de enige ben die vertederd raakt van kleine blauwe en gele eendjes… Jullie ook! Want na twee zondagen waren alle beschikbare eendjes al verhuurd en mocht ik op zoek naar een “kudde” nieuwe eendjes. Ook dat is gelukt! En dat jullie ze een warm hart toedragen, merkte ik op zondag 9 november: Wat een support voor die kleine plastic beestjes.

Ze hebben zich dapper op de stroming mee laten drijven. De een met wat meer geluk dan de ander. Het eendje van Lisenka Bomas kwam als eerste met ruime voorsprong over de finish. En het eendje van mevrouw Cuperus werd tweede. Beide dames hebben een origineel Oegandees cadeautje gekregen als herinnering aan deze eerste Stienser Duckrace.

Nog vier dagen

Tot het moment van vertrek besteed ik mijn tijd aan het opruimen en inpakken van de laatste dozen en het verkopen van mijn huisraad die ik niet op kan slaan. Ik mag maar twee koffers met elk 23 kg meenemen, dus is het af en toe moeilijk kiezen. Gelukkig kan ik bij een aantal gemeenteleden en vrienden terecht met een fors aantal dozen met boeken en huisraad. Bedankt!

Waar ik ook veel tijd aan wil besteden is het afscheid nemen. Zoals al vermeld in de vorige Twaklank, zal er tijdens de dienst op 14 december stil gestaan worden bij mijn vertrek. Aansluitend aan de dienst is er gelegenheid om dag te zeggen. Meer nieuws en details hierover volgen nog via het infoblad, via de facebook pagina van de kerk of via een mailtje.

Die zondag is ook de laatste dag dat ik in Stiens ben. ’s Middags rijd ik met mijn zus naar Leusden om daar met mijn familie nog een paar dagen te hebben, voordat ik op 17 december vertrek, uitgezwaaid door mijn familie.

De eerste dagen in Oeganda

Op 17 december stijgt om 10.05 uur het vliegtuig op om via Kigali in Ruanda ’s avonds om 22.00 uur te landen in Entebbe. Daar wacht een taxi die me naar een guesthouse brengt waar ik die nacht slaap. De volgende ochtend word ik naar Kampala gebracht en daar ga ik kennis maken met de medewerkers en leiding van de twee vestigingen van ENDIRO COFFEE. Zij informeren me over alle details van de coffeeshops in Kampala en Mbale. Hier blijf ik op donderdag en vrijdag. Zaterdagmorgen komt Godfrey, de vaste chauffeur van Mto Moyoni me ophalen. Hij brengt me via Mto Moyoni, waar we gaan eten en dagzeggen, naar Mbale waar we rond een uur of vijf hopen aan te komen. En dan… dan ben ik in mijn nieuwe thuis: het vrijwilligershuis, waar ik een eigen kamer heb. Dan begint mijn avontuur écht.

Geld

Het leven in Oeganda is een stuk goedkoper dan hier in Nederland. Ik schat dat ik per maand ongeveer € 450-500 nodig ga hebben om van te leven. Na kosten voor huur, gas, water en elektrisch, vervoer, bel- en internetkosten, kerkelijke bijdrage en een beetje zakgeld, blijft er ongeveer € 150 voor eten, drinken en kleding over. In de maanden dat er vrijwilligers in het huis verblijven, hoef ik geen huur te betalen. Het geld wat ik daardoor overhoud, gaat in de pot “diversen”. Mocht u in dit lijstje de ziektekosten- en reisverzekeringen missen, dan ziet u dat goed. Die blijf ik zelf betalen.

Het zou niet verstandig zijn om het maandelijkse bedrag van  €450-500 bij elkaar te moeten organiseren door middel van het houden van acties. Vandaar dat ik binnen mijn familie-, vrienden-,  werk- en kerkgenoten-kring bezig ben 100 mensen te vinden. die lid willen worden van “n fyfke foar it wyfke”. Deze groep mensen geeft iedere maand €5,= om mij zo een stabiele maandelijkse toelage te schenken om van te leven.

Een aantal mensen heeft al mondeling toegezegd dat ze me gaan steunen en daar ben ik geweldig dankbaar voor. Maar de penningmeester van mijn thuisfrontcomité heeft deze mondelinge toezegging heel graag zwart op wit.

Bij iedere nieuwsbrief die ik verstuur zit een formuliertje wat hiervoor gebruikt kan worden. Bedankt!

Wil je m'n nieuwsbrief ontvangen, stuur dan een mailtje naar: yvonnegoesuganda@outlook.com.

Warm gevoel van binnen

Dat krijg ik van alle lieve woorden van zoveel mensen. En het voelt zo goed. Dat jullie meeleven en meebidden. Dat mijn gaan naar dáár hier ook bij zoveel mensen leeft. Ik merk dat ik eigenlijk helemaal niet “alleen” weg ga, maar dat jullie door jullie belangstelling als het ware meereizen. Ik ga proberen jullie zo goed mogelijk op de hoogte te houden van mijn wel en wee. Deels zal dat gebeuren via de vrienden die in mijn thuisfrontcomité zitten. En deels doe ik dat zelf door artikeltjes in de Twaklank, m’n nieuwsbrief, weblog en facebook-pagina.

10.000 redenen om dankbaar te zijn

Dit lied, ook al verwoord door Ds Desirée in een gebed, raakt me diep. Ik hoop het nog een keer samen te zingen voordat ik wegga. Maar er is nog een lied (Opwekking 710) waarvan ik graag een couplet met jullie deel:

Zegen ons waar we in geloof voor leven

Zegen ons waar we hoop en liefde geven

Zegen om de ander tot zegen te zijn

O God, zegen ons tot in eeuwigheid.

Wees gezegend en wees een zegen!

Yvonne van Meeuwen

Van alles een beetje

Traan

Woensdag 17 december, de dag van vertrek, komt langzaam maar zeker dichterbij. Er is nog veel wat geregeld moet worden. Dankzij de hulp van een paar lieve vrienden is mijn huis in tip-top conditie en staat te koop. Nu maar wachten op de juiste mensen voor mijn heerlijke huis. U mag écht wel weten dat dit geen makkelijke stap is geweest. Ik woon met heel veel plezier in mijn huis en ben gezegend met hele lieve buren, maar het kan niet anders. Ik moet fondsen beschikbaar maken voor de benodigde verzekeringen in Oeganda. Dus is dit de enige oplossing. Maar geloof me, ik zal nog zeker een traantje wegpinken als het moment van afscheid daar is.

Thuisfrontcomité

Deze groep mensen behartigt mijn belangen terwijl ik weg ben. Zij vormen mijn ondersteuningsteam op een zestal gebieden: moreel, logistiek, financieel, gebed, communicatie, bij thuiskomst. In de komende tijd ga ik met deze groep mensen kijken wie welk onderdeel gaat ondersteunen. We komen bij elkaar om goede afspraken hierover te maken.

Gebed

Af en toe zal ik u/jullie uitnodigen om mee te doen aan een actie om mijn verblijf in Oeganda te financieren. Voor degenen die dat doen: bedankt, wat ben ik blij hiermee. Maar wat nog veel belangrijker is: wilt u voor me blijven bidden?

In de komende periode zal ik u via nieuwsbrief, infoblad of weblog deelgenoot maken van mijn gebedspunten.

Dank u wel!

Met heel veel liefs,

Yvonne van Meeuwen

Een menselijk gezicht

Onderstaand gedichtje is geschreven door Gerard van Midden. Bij het opruimen van een van de vele dozen vond ik het terug. Ik kreeg het van een van de mensen die mee geweest is naar Israël in 2006:

Een menselijk gezicht

We mogen geen beeld van God maken.

Dat hoeft ook niet.

God heeft al een beeld van zichzelf

gemaakt: jou, de mens.

God heeft handen: de jouwe.

Daarmee kan Hij bouwen aan de wereld.

God heeft voeten: de jouwe.

Daarmee kan Hij afstanden overbruggen.

God heeft ogen: de jouwe.

Daarmee kan Hij zien waar hulp nodig is.

God heeft een mond: de jouwe.

Daarmee kan Hij zeggen: ‘Ik laat het graag
aan je over.’

‘Je hebt aanleg,’ zegt God, ‘de mijne.’

En zo krijgt God een menselijk gezicht
in deze wereld.

Dit gedichtje spreekt me erg aan. Hier staat eigenlijk omschreven waarom ik wegga. Bouwen aan de wereld, Zijn handen en voeten zijn, mensen vertellen over Zijn hart vol liefde voor elk mensenkind. Levend en werkend als vrijwilliger in Mbale. Ik ben zó benieuwd naar de mensen waarmee ik ga samenwerken. Wat we van elkaar kunnen leren, wat ik mag delen en wat ik van hen mag ontvangen.

Wat een vooruitzicht.

Op 17 december gaat m'n vliegtuig de lucht in, op 14 december is er een feestelijke uitzendingsdienst vanuit de Hege Stins in Stiens.

Wees welkom!

Yvonne

UtB1