Kwaak
Toen ik in april 2011 in Engeland op het huis van een vriendin
paste, zag ik in een dorpje een duck-race; veel meer (dan mijn toch al
respectabele 263 eendjes) gele eendjes dreven daar door een kanaal een veel
langer traject dan hier in de zijtak van de Stienser Vaart. Maar zó
vertederend! Ik had meteen mijn hart verpand aan de eendjes en de vorm van
fondsenwerving. Want toen al hoopte en droomde ik van een nieuwe uitdaging in
Oeganda.
Ruim drie jaar later heb ik gemerkt dat ik niet de enige ben
die vertederd raakt van kleine blauwe en gele eendjes… Jullie ook! Want na twee
zondagen waren alle beschikbare eendjes al verhuurd en mocht ik op zoek naar
een “kudde” nieuwe eendjes. Ook dat is gelukt! En dat jullie ze een warm hart
toedragen, merkte ik op zondag 9 november: Wat een support voor die kleine
plastic beestjes.
Ze hebben zich dapper op de stroming mee laten drijven. De
een met wat meer geluk dan de ander. Het eendje van Lisenka Bomas kwam als
eerste met ruime voorsprong over de finish. En het eendje van mevrouw Cuperus
werd tweede. Beide dames hebben een origineel Oegandees cadeautje gekregen als
herinnering aan deze eerste Stienser Duckrace.
Nog vier dagen
Tot het moment van vertrek besteed ik mijn tijd aan het
opruimen en inpakken van de laatste dozen en het verkopen van mijn huisraad die
ik niet op kan slaan. Ik mag maar twee koffers met elk 23 kg meenemen, dus is
het af en toe moeilijk kiezen. Gelukkig kan ik bij een aantal gemeenteleden en
vrienden terecht met een fors aantal dozen met boeken en huisraad. Bedankt!
Waar ik ook veel tijd aan wil besteden is het afscheid
nemen. Zoals al vermeld in de vorige Twaklank, zal er tijdens de dienst op 14
december stil gestaan worden bij mijn vertrek. Aansluitend aan de dienst is er
gelegenheid om dag te zeggen. Meer nieuws en details hierover volgen nog via
het infoblad, via de facebook pagina van de kerk of via een mailtje.
Die zondag is ook de laatste dag dat ik in Stiens ben. ’s
Middags rijd ik met mijn zus naar Leusden om daar met mijn familie nog een paar
dagen te hebben, voordat ik op 17 december vertrek, uitgezwaaid door mijn
familie.
De eerste dagen in
Oeganda
Op 17 december stijgt om 10.05 uur het vliegtuig op om via
Kigali in Ruanda ’s avonds om 22.00 uur te landen in Entebbe. Daar wacht een
taxi die me naar een guesthouse brengt waar ik die nacht slaap. De volgende
ochtend word ik naar Kampala gebracht en daar ga ik kennis maken met de
medewerkers en leiding van de twee vestigingen van ENDIRO COFFEE. Zij
informeren me over alle details van de coffeeshops in Kampala en Mbale. Hier
blijf ik op donderdag en vrijdag. Zaterdagmorgen komt Godfrey, de vaste
chauffeur van Mto Moyoni me ophalen. Hij brengt me via Mto Moyoni, waar we gaan
eten en dagzeggen, naar Mbale waar we rond een uur of vijf hopen aan te komen.
En dan… dan ben ik in mijn nieuwe thuis: het vrijwilligershuis, waar ik een
eigen kamer heb. Dan begint mijn avontuur écht.
Geld
Het leven in Oeganda is een stuk goedkoper dan hier in
Nederland. Ik schat dat ik per maand ongeveer € 450-500 nodig ga hebben om van
te leven. Na kosten voor huur, gas, water en elektrisch, vervoer, bel- en
internetkosten, kerkelijke bijdrage en een beetje zakgeld, blijft er ongeveer €
150 voor eten, drinken en kleding over. In de maanden dat er vrijwilligers in
het huis verblijven, hoef ik geen huur te betalen. Het geld wat ik daardoor
overhoud, gaat in de pot “diversen”. Mocht u in dit lijstje de ziektekosten- en
reisverzekeringen missen, dan ziet u dat goed. Die blijf ik zelf betalen.
Het zou niet verstandig zijn om het maandelijkse bedrag van €450-500 bij elkaar te moeten organiseren
door middel van het houden van acties. Vandaar dat ik binnen mijn familie-,
vrienden-, werk- en kerkgenoten-kring
bezig ben 100 mensen te vinden. die lid willen worden van “n fyfke foar it wyfke”. Deze groep mensen geeft iedere maand
€5,= om mij zo een stabiele maandelijkse toelage te schenken om van te leven.
Een aantal mensen heeft al mondeling toegezegd dat ze me
gaan steunen en daar ben ik geweldig dankbaar voor. Maar de penningmeester van
mijn thuisfrontcomité heeft deze mondelinge toezegging heel graag zwart op wit.
Bij iedere nieuwsbrief die ik verstuur zit een formuliertje
wat hiervoor gebruikt kan worden. Bedankt!
Wil je m'n nieuwsbrief ontvangen, stuur dan een mailtje naar: yvonnegoesuganda@outlook.com.
Warm gevoel van
binnen
Dat krijg ik van alle lieve woorden van zoveel mensen. En
het voelt zo goed. Dat jullie meeleven en meebidden. Dat mijn gaan naar dáár
hier ook bij zoveel mensen leeft. Ik merk dat ik eigenlijk helemaal niet
“alleen” weg ga, maar dat jullie door jullie belangstelling als het ware
meereizen. Ik ga proberen jullie zo goed mogelijk op de hoogte te houden van
mijn wel en wee. Deels zal dat gebeuren via de vrienden die in mijn
thuisfrontcomité zitten. En deels doe ik dat zelf door artikeltjes in de
Twaklank, m’n nieuwsbrief, weblog en facebook-pagina.
10.000 redenen om
dankbaar te zijn
Dit lied, ook al verwoord door Ds Desirée in een gebed,
raakt me diep. Ik hoop het nog een keer samen te zingen voordat ik wegga. Maar
er is nog een lied (Opwekking 710) waarvan ik graag een couplet met jullie
deel:
Zegen ons waar we in geloof voor leven
Zegen ons waar we hoop en liefde geven
Zegen om de ander tot zegen te zijn
O God, zegen ons tot in eeuwigheid.
Wees gezegend en wees een zegen!
Yvonne van Meeuwen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten