Tuurlijk zal menig "Hollandse" lezer denken. Het loopt toch anders. In mijn geval ook. Natuurlijk ga ik maandag lekker op reis, maar onherroepelijk afscheid nemen van mijn collega's loopt anders. Want na terugkomst en een weekje aanpassen kan ik "gewoon" terug naar de PS-weg. En zo natuurlijk is dat helemaal niet. Wat ben ik er blij mee.
Genoeg over het werk. Dat staat voorlopig even stil. Heerlijk genieten van opgebouwde vakantie- rechten en -geld.
Zojuist heb ik mijn koffers gepakt. Er doet zich een luxe probleem voor: na kilo's kaas, sopdoeken, dweilen, nootjes, nog meer kaas, kleren, schoenen, etc. heb ik ruimte en kilo's over. Pardon!!!! Nog een keertje wegen... klopt dit wel? Heb ik genoeg bij me? (hoeveel heb je nodig voor zes weken als je iedere dag je kleren wassen kan???) Vergeet ik iets? Shampoo? Doucheschuim?... Al gauw begint het te dagen. Nee... het scheelt in de boeken!
Sinds anderhalf jaar bezit ik een e-reader. Lieve mensen, wat een super cadeau was dat. Natuurlijk is het even wennen dat je geen boek vasthoudt, niet even vooruit bladeren kan om te kijken "whodunit", maar oh oh, wat scheelt het in gewicht!? Ik ga op reis met 14 boeken in m'n rugzak, duizenden pagina's en het zit allemaal in één boek. SUPER!!!
Het luxe-probleem blijft... wat ga ik doen met de overgebleven ruimte?
Nog maar even een whatsappje naar Oeganda. Misschien is er nog meer nodig.
Voor nu weer even genoeg. Er wacht nog een hele keuken die gesopt moet worden en daarna de kamer. En dan nog even wat vrienden en familie bellen. Oh lieve lezers, wat heb ik hier naar uitgekeken. Wat een zegen dat het gelukt is. Wat een voorrecht dat ik weer ertoe mag gaan. Wat ben ik een gelukkig mens.
En wat ga ik de eerste paar dagen lekker uitrusten! Kopje koffie aan de rand van het zwembad. Duikje, paar baantjes zwemmen, eruit, opdrogen, kobootje op schoot, nog een kopje koffie... zien jullie het voor je?
Ik wel!
Met heel veel liefs!
Yvonne
UtB1
zaterdag 18 januari 2014
zaterdag 11 januari 2014
Voorpret
Oh, wat is voorpret toch leuk. Vanmiddag ga ik met een vriendin de stad in om T-shirts zonder mouw te kopen, want... mouwen heb je niet nodig in Oeganda.
De boodschappenlijst is leuk: sopdoeken voor het centrum, internationaal rijbewijs voor mezelf (je weet maar nooit of zich nog een gelegenheid voordoet om weer 's even lekker aan de verkeerde kant van de weg te rijden) en de voornoemde shirts. Misschien valt er iets in de uitverkoop te scoren.
De komende, laatste week zit helemaal vol met werken, werken (kola kola all the time), met natuurlijk en onherroepelijk afscheid nemen van al mijn collega's van FC. Wat een bijzondere tijd heb ik er gehad. Met heel veel hoogtepunten.
De avonden zijn gevuld met o.a. huis poetsen, admin bijwerken, fitness, wat laatste vrienden bezoeken en lekker uit eten als start van weer een bijzondere tijd (hoop ik) in Oeganda.
Alles moet zaterdagavond klaar zijn, zodat ik zondag ná de kerkdienst naar Leusden vertrek, om mijn familie daar dag te zeggen en dan naar een hotelletje bij Schiphol gebracht wordt om de volgende ochtend vroeg naar Schiphol te vertrekken, m'n koffers in te checken en dan uitgebreid te gaan ontbijten. Hoe mega joepie!
Zo blij ben ik dat ik weer terugga.
Met heel veel liefs,
Yvonne
UtB1
De boodschappenlijst is leuk: sopdoeken voor het centrum, internationaal rijbewijs voor mezelf (je weet maar nooit of zich nog een gelegenheid voordoet om weer 's even lekker aan de verkeerde kant van de weg te rijden) en de voornoemde shirts. Misschien valt er iets in de uitverkoop te scoren.
De komende, laatste week zit helemaal vol met werken, werken (kola kola all the time), met natuurlijk en onherroepelijk afscheid nemen van al mijn collega's van FC. Wat een bijzondere tijd heb ik er gehad. Met heel veel hoogtepunten.
De avonden zijn gevuld met o.a. huis poetsen, admin bijwerken, fitness, wat laatste vrienden bezoeken en lekker uit eten als start van weer een bijzondere tijd (hoop ik) in Oeganda.
Alles moet zaterdagavond klaar zijn, zodat ik zondag ná de kerkdienst naar Leusden vertrek, om mijn familie daar dag te zeggen en dan naar een hotelletje bij Schiphol gebracht wordt om de volgende ochtend vroeg naar Schiphol te vertrekken, m'n koffers in te checken en dan uitgebreid te gaan ontbijten. Hoe mega joepie!
Zo blij ben ik dat ik weer terugga.
Met heel veel liefs,
Yvonne
UtB1
zaterdag 28 december 2013
Oh joepie
Wat heb ik een bijzonder jaar achter de rug. Over ziek zijn en beter worden heb ik uitgebreid geschreven en dat proces gaat nog steeds door. Waar ik weinig over geschreven heb is mijn werk. Uitzendkracht bij FrieslandCampina. Ik ben een van de velen in Leeuwarden én ik had het voorrecht in het team te zitten wat alle festiviteiten rondom het 100-jarig bestaan mocht organiseren.
We "denderden" van feest naar feest en wat hebben we een lol gehad, hard gewerkt, geleerd van experts en van elkaar. De Harmonie in Leeuwarden heeft bol gestaan op 21 september van reünisten en feestvierders. Wat een plezier en saamhorigheid. Om nou te zeggen dat het één grote familie is gaat wat ver, maar we komen een heel eind met elkaar.
De dag nadat we de Harmonie ontdaan hadden van onze FrieslandCampina-spullen zaten we alweer rond de tafel voor de volgende happening: het inrichten van een expositieruimte op de Leeuwarder locatie. Geen van allen hadden we ooit zoiets "bij de poot" gehad, dus zijn er vele uren gebrainstormt, gegoogled en overlegd om een zo mooi mogelijk resultaat te krijgen. Een klein voorbeeld. Een van de muren bevat 83 vertalingen van het woord "melk". Op prachtige manier vorm gegeven, met ruimte voor misschien ooit nog meer. Want in de zoektocht naar vertalingen kwam ik erachter dat in de wereld meer dan 6900 talen/dialecten gesproken worden. Zoals gezegd: er is ruimte voor meer, want we staan nog maar aan het begin...
Gelukkig hadden we bij het ontwikkelen en opbouwen van de expositieruimte assistentie van geweldige experts. Ook hier te merken dat samenwerken in een team lijkt op de tandjes van een rits. Iedereen moet op het juiste moment op de juiste plaats zitten als de rits dichtgetrokken wordt. Onze rits ging dicht op 15 november jl. Een keiharde deadline met in die week 55 gewerkte uren en een supermooi resultaat. Wat een teamwork!
17 November zaten we als groepje nog even bijelkaar. Misschien ken je het gevoel wel: "the morning after the night before"... Er moest nog veel afgerond en weggewerkt worden, maar het resultaat was zo bijzonder mooi en de reacties van de bezoekers vol lof. Geweldig.
Nog steeds loop ik door de gangen en ondersteun ik collega's van FrieslandCampina. Maar er komt een eind aan.
Ieder eind heeft hoe dan ook daarna een nieuw begin. Het gaat altijd door, altijd verder. Voor mij betekent dat ik mijn koffers weer mag gaan pakken, omdat ik de naam van mijn weblog "Yvonne goes Uganda" eer ga aandoen. Hoe joepie! Ik zeg het nog een keertje: HOE JOEPIE!!!
Want wat heb ik hiernaar uitgekeken: YVONNE GOES UGANDA!!!
Toen in februari bleek dat ik nierkanker had, was een van mijn vragen aan de specialist: Mag/kan ik terug naar Oeganda? Geen enkel probleem!!! Hoe blij was ik daarmee. En nu, halverwege januari ga ik toch écht weer terug. Ik weet niet hoe vaak ik in gedachten van Kampala naar Jinja gereden ben, en nu gaat de tocht verder. Want na een weekje uitrusten van een bewogen jaar ga ik naar een vriendin in Tororo en ook hoop ik een andere kennis op te zoeken in Mbarara. Tussendoor ben ik natuurlijk ook op Mto Moyoni te vinden. Oh de voorpret om al mijn vrienden en ex-collega's weer te zien, met Gabi, mijn huisbazin cappucino bij Flavours te gaan drinken en de jongens van de parkeerkaartjes te begroeten.
Alleen zal ik het zonder de begroeting van Snif moeten doen: Snif, een hele bijzondere hond, die in oktober is overleden. Geen pootjes meer, geen orengekriebel, geen kop op m'n knie...
En nu? Het is zaterdagmorgen, 28 december, half elf. Het zonnetje schijnt en ik ga naar buiten! De tuin in en even lekker werken. Bamboe snijden, hortensia-koppen uitknippen en genieten van het goede. Ik heb tot mijn schande geen enkele kerstkaart geschreven. Ik ga nog wel iets doen voor nieuwjaar, want de postzegels heb ik wel gekocht. Maar nu niet. Nu eerst zon happen.
Wat een jaar is dit geweest. Wat heb ik het niet zonder jullie kunnen doen! Maar helemaal heb ik het niet zonder Hem kunnen doen.
Folle lok, seine en soenens foar 2014!
Upwards and onwards!
Dikke tut!
Yvonne
UtB1
We "denderden" van feest naar feest en wat hebben we een lol gehad, hard gewerkt, geleerd van experts en van elkaar. De Harmonie in Leeuwarden heeft bol gestaan op 21 september van reünisten en feestvierders. Wat een plezier en saamhorigheid. Om nou te zeggen dat het één grote familie is gaat wat ver, maar we komen een heel eind met elkaar.
De dag nadat we de Harmonie ontdaan hadden van onze FrieslandCampina-spullen zaten we alweer rond de tafel voor de volgende happening: het inrichten van een expositieruimte op de Leeuwarder locatie. Geen van allen hadden we ooit zoiets "bij de poot" gehad, dus zijn er vele uren gebrainstormt, gegoogled en overlegd om een zo mooi mogelijk resultaat te krijgen. Een klein voorbeeld. Een van de muren bevat 83 vertalingen van het woord "melk". Op prachtige manier vorm gegeven, met ruimte voor misschien ooit nog meer. Want in de zoektocht naar vertalingen kwam ik erachter dat in de wereld meer dan 6900 talen/dialecten gesproken worden. Zoals gezegd: er is ruimte voor meer, want we staan nog maar aan het begin...
Gelukkig hadden we bij het ontwikkelen en opbouwen van de expositieruimte assistentie van geweldige experts. Ook hier te merken dat samenwerken in een team lijkt op de tandjes van een rits. Iedereen moet op het juiste moment op de juiste plaats zitten als de rits dichtgetrokken wordt. Onze rits ging dicht op 15 november jl. Een keiharde deadline met in die week 55 gewerkte uren en een supermooi resultaat. Wat een teamwork!
17 November zaten we als groepje nog even bijelkaar. Misschien ken je het gevoel wel: "the morning after the night before"... Er moest nog veel afgerond en weggewerkt worden, maar het resultaat was zo bijzonder mooi en de reacties van de bezoekers vol lof. Geweldig.
Nog steeds loop ik door de gangen en ondersteun ik collega's van FrieslandCampina. Maar er komt een eind aan.
Ieder eind heeft hoe dan ook daarna een nieuw begin. Het gaat altijd door, altijd verder. Voor mij betekent dat ik mijn koffers weer mag gaan pakken, omdat ik de naam van mijn weblog "Yvonne goes Uganda" eer ga aandoen. Hoe joepie! Ik zeg het nog een keertje: HOE JOEPIE!!!
Want wat heb ik hiernaar uitgekeken: YVONNE GOES UGANDA!!!
Toen in februari bleek dat ik nierkanker had, was een van mijn vragen aan de specialist: Mag/kan ik terug naar Oeganda? Geen enkel probleem!!! Hoe blij was ik daarmee. En nu, halverwege januari ga ik toch écht weer terug. Ik weet niet hoe vaak ik in gedachten van Kampala naar Jinja gereden ben, en nu gaat de tocht verder. Want na een weekje uitrusten van een bewogen jaar ga ik naar een vriendin in Tororo en ook hoop ik een andere kennis op te zoeken in Mbarara. Tussendoor ben ik natuurlijk ook op Mto Moyoni te vinden. Oh de voorpret om al mijn vrienden en ex-collega's weer te zien, met Gabi, mijn huisbazin cappucino bij Flavours te gaan drinken en de jongens van de parkeerkaartjes te begroeten.
Alleen zal ik het zonder de begroeting van Snif moeten doen: Snif, een hele bijzondere hond, die in oktober is overleden. Geen pootjes meer, geen orengekriebel, geen kop op m'n knie...
En nu? Het is zaterdagmorgen, 28 december, half elf. Het zonnetje schijnt en ik ga naar buiten! De tuin in en even lekker werken. Bamboe snijden, hortensia-koppen uitknippen en genieten van het goede. Ik heb tot mijn schande geen enkele kerstkaart geschreven. Ik ga nog wel iets doen voor nieuwjaar, want de postzegels heb ik wel gekocht. Maar nu niet. Nu eerst zon happen.
Wat een jaar is dit geweest. Wat heb ik het niet zonder jullie kunnen doen! Maar helemaal heb ik het niet zonder Hem kunnen doen.
Folle lok, seine en soenens foar 2014!
Upwards and onwards!
Dikke tut!
Yvonne
UtB1
woensdag 28 augustus 2013
Alles is goed
Dat zei de specialist: "Alles is goed". Ook al was het zonnig buiten, het was alsof binnen in mijn hart de zon nog een beetje meer ging schijnen. ALLES IS GOED!!!!
Is het niet iets om zo ontzettend blij en dankbaar mee te zijn? Ik sta er bijna iedere dag bij stil hoeveel geluk ik gehad heb dat de tumor op tijd is ontdekt, ik zo snel geopereerd ben en dat ook het herstel zo goed is verlopen.
Ook heeft de specialist gezegd dat de kans dat dit terug komt, buitengewoon klein is.
Dus mag ik nu een grote komma zetten, een hele intense en onzekere periode van mijn leven achter me laten.
Wat heeft jullie steun me geholpen. Wat heb ik me gekoesterd in alle lieve woorden, uitgesproken of opgeschreven. Heel erg bedankt!
Met heel veel liefs,
Yvonne van Meeuwen
UtB1
Is het niet iets om zo ontzettend blij en dankbaar mee te zijn? Ik sta er bijna iedere dag bij stil hoeveel geluk ik gehad heb dat de tumor op tijd is ontdekt, ik zo snel geopereerd ben en dat ook het herstel zo goed is verlopen.
Ook heeft de specialist gezegd dat de kans dat dit terug komt, buitengewoon klein is.
Dus mag ik nu een grote komma zetten, een hele intense en onzekere periode van mijn leven achter me laten.
Wat heeft jullie steun me geholpen. Wat heb ik me gekoesterd in alle lieve woorden, uitgesproken of opgeschreven. Heel erg bedankt!
Met heel veel liefs,
Yvonne van Meeuwen
UtB1
zondag 25 augustus 2013
Blissful ignorance
Zo noem ik deze week tussen tests en uitslag: blissful ignorance. Vanaf dinsdagmiddag 14.30 uur a.s. is hopen weten en vermoeden waar. Hoe dan ook heb ik zoveel 'geluk' gehad, als je van geluk kunt spreken als je kanker krijgt. Om te horen dat ik schoon ben, geen uitzaaiingen, geen complicaties, geen verdachte plekken. Tjonge jonge wat betekent dat veel.
zondag 18 augustus 2013
Een half jaar later - twintig jaar later
Het is alweer een half jaar geleden dat ik onder het mes moest en dus tijd voor de eerste controle. Die vindt a.s. dinsdag plaats: bloed, longfoto en echo staan gepland. Een week later de uitslag. Ik ben erg benieuwd.
Het is ongeveer twintig jaar geleden dat ik voor het laatst naar Ameland ging. Wat heb ik gisteren een heerlijke dag gehad met Gabi, een vriendin uit Duitsland die ik in Toronto heb leren kennen. Drie weken lang hebben we een stapelbed gedeeld. Zij lag boven, ik beneden. En gisteren hebben we de vriendschapsbanden aangehaald. Helemaal prima. We hebben gewandeld op het strand, gefietst, gegeten, gelachen, geluisterd en gepraat. Je komt er de leukste borden tegen. Deze melding is te vinden op de veerboot.
We hebben een superdag en wat is Ameland mooi!!! Ik kan me voorstellen dat mensen hier regelmatig terugkeren om bij te tanken. Ik ga het ook wat vaker doen.
Het is ongeveer twintig jaar geleden dat ik voor het laatst naar Ameland ging. Wat heb ik gisteren een heerlijke dag gehad met Gabi, een vriendin uit Duitsland die ik in Toronto heb leren kennen. Drie weken lang hebben we een stapelbed gedeeld. Zij lag boven, ik beneden. En gisteren hebben we de vriendschapsbanden aangehaald. Helemaal prima. We hebben gewandeld op het strand, gefietst, gegeten, gelachen, geluisterd en gepraat. Je komt er de leukste borden tegen. Deze melding is te vinden op de veerboot.
We hebben een superdag en wat is Ameland mooi!!! Ik kan me voorstellen dat mensen hier regelmatig terugkeren om bij te tanken. Ik ga het ook wat vaker doen.
Gabi is vanmorgen nog meegegaan naar de St Vitus en ze rijdt, terwijl ik dit 'schrijf' terug naar Duitsland. Wat een zalig weekend!
Met liefs
Yvonne
UtB1
zaterdag 20 juli 2013
Full time
Tjonge jonge, wat gaat de tijd toch snel. M'n vorige log alweer van 3 mei, ruim twee maanden geleden en in die tijd ben ik gere-integreerd (of hoe je dat vandaag de dag ook maar spelt) en werk ik weer full-time als uitzendkracht bij FrieslandCampina Leeuwarden.
Oh, wat was het wennen in het begin. Mijn valkuil blijft om gewoon lekker bezig te zijn en door te gaan, maar regelmatig kwam ik vreselijk moe thuis. Maar gaandeweg merk ik dat mijn lijf steeds sterker wordt. Het voelt zo goed om weer iedere dag puf genoeg te hebben om aan het werk te zijn. Daar is wel alle energie op gericht. Eerst weer lekker aan het werk en daarna de activiteiten 's avonds uitbreiden.
Natuurlijk ben ik ook druk bezig met de geestelijke verwerking, maar dat is niet iets wat je sturen kunt. Je kan niet gaan zitten en tegen jezelf zeggen: zo! Nu ga ik me even realiseren wat er gebeurd is, alsof je op je hometrainer stapt en een paar kilometer wegtrapt. Je kunt op zo'n fiets wel even lekker je emoties kwijt, maar toch. Af en toe valt het echt op me: de realisatie dat ik kanker heb (gehad!). En daar zit dan ook meteen de onzekerheid, die voor ieder mens geldt: heb je hét of niet. Ik kies ervoor om te zeggen dat ik kanker heb GEHAD. De eerste controle, strakjes in augustus, moet uitwijzen of inderdaad alles weg is. En geloof me, dat is toch spannend.
Twee maal per week ben ik bij de fysiotherapeut bezig om weer fit te worden en een betere conditie te krijgen. En ik merk dat dat steeds beter gaat. Er zijn ook spieren die helemaal verbaasd zijn dat ze zo regelmatig aan de slag moeten. Dat zijn ze niet (meer) gewend.
Begin juli mocht ik nog een nieuwe ervaring aan mijn lijstje toevoegen: lopen met krukken. Ik stapte wat onhandig van de fiets en daarbij verdraaide ik mijn knie. Niet slim, wel erg pijnlijk, vooral de eerste paar dagen. Dus krukken gehaald en daarmee naar kerk en kantoor. Wat heerlijk dat ze er zijn, die krukken en wat heerlijk dat je een beroep kunt doen op vrienden en collega's die je naar kantoor brengen en weer terughalen. Maar het allerheerlijkst is het als je ze weer in kunt leveren, omdat de knie gewoon z'n werk weer kan doen.
Vandaag heb ik alle kaarten die ik de afgelopen maanden heb ontvangen van de muur gehaald. Ik heb ze allemaal nogmaals gelezen en ben iedere schrijver/stuurder van die kaart zo dankbaar. Iedere kaart heeft me geholpen om beter te worden.
Lang niet alle kaarten zijn zichtbaar. Wat was (en ben ik nog steeds hoor) ik blij met mijn huisgenoot
Jantsje die ze allemaal heeft opgehangen.
Het weghalen van de kaarten is ook een beetje symbolisch. Het is goed om verder te gaan. Deze periode met vallen en opstaan achter me te laten en mijn oog te richten op de toekomst. Dat hoef ik niet alleen te doen. Ik geloof dat er Iemand met me meeloopt, elk moment van de dag.
Author of the world - walk with me.
Ruler of the earth - walk with me.
Calmer of the storm - walk with me.
Healer of my heart - walk with me.
Met heel veel liefs!
Yvonne
UtB1
Oh, wat was het wennen in het begin. Mijn valkuil blijft om gewoon lekker bezig te zijn en door te gaan, maar regelmatig kwam ik vreselijk moe thuis. Maar gaandeweg merk ik dat mijn lijf steeds sterker wordt. Het voelt zo goed om weer iedere dag puf genoeg te hebben om aan het werk te zijn. Daar is wel alle energie op gericht. Eerst weer lekker aan het werk en daarna de activiteiten 's avonds uitbreiden.
Natuurlijk ben ik ook druk bezig met de geestelijke verwerking, maar dat is niet iets wat je sturen kunt. Je kan niet gaan zitten en tegen jezelf zeggen: zo! Nu ga ik me even realiseren wat er gebeurd is, alsof je op je hometrainer stapt en een paar kilometer wegtrapt. Je kunt op zo'n fiets wel even lekker je emoties kwijt, maar toch. Af en toe valt het echt op me: de realisatie dat ik kanker heb (gehad!). En daar zit dan ook meteen de onzekerheid, die voor ieder mens geldt: heb je hét of niet. Ik kies ervoor om te zeggen dat ik kanker heb GEHAD. De eerste controle, strakjes in augustus, moet uitwijzen of inderdaad alles weg is. En geloof me, dat is toch spannend.
Twee maal per week ben ik bij de fysiotherapeut bezig om weer fit te worden en een betere conditie te krijgen. En ik merk dat dat steeds beter gaat. Er zijn ook spieren die helemaal verbaasd zijn dat ze zo regelmatig aan de slag moeten. Dat zijn ze niet (meer) gewend.
Begin juli mocht ik nog een nieuwe ervaring aan mijn lijstje toevoegen: lopen met krukken. Ik stapte wat onhandig van de fiets en daarbij verdraaide ik mijn knie. Niet slim, wel erg pijnlijk, vooral de eerste paar dagen. Dus krukken gehaald en daarmee naar kerk en kantoor. Wat heerlijk dat ze er zijn, die krukken en wat heerlijk dat je een beroep kunt doen op vrienden en collega's die je naar kantoor brengen en weer terughalen. Maar het allerheerlijkst is het als je ze weer in kunt leveren, omdat de knie gewoon z'n werk weer kan doen.
Vandaag heb ik alle kaarten die ik de afgelopen maanden heb ontvangen van de muur gehaald. Ik heb ze allemaal nogmaals gelezen en ben iedere schrijver/stuurder van die kaart zo dankbaar. Iedere kaart heeft me geholpen om beter te worden.
Lang niet alle kaarten zijn zichtbaar. Wat was (en ben ik nog steeds hoor) ik blij met mijn huisgenoot
Jantsje die ze allemaal heeft opgehangen.
Het weghalen van de kaarten is ook een beetje symbolisch. Het is goed om verder te gaan. Deze periode met vallen en opstaan achter me te laten en mijn oog te richten op de toekomst. Dat hoef ik niet alleen te doen. Ik geloof dat er Iemand met me meeloopt, elk moment van de dag.
Author of the world - walk with me.
Ruler of the earth - walk with me.
Calmer of the storm - walk with me.
Healer of my heart - walk with me.
Met heel veel liefs!
Yvonne
UtB1
Abonneren op:
Posts (Atom)