Dag lieve allemaal,
Over vier weken en één dag vertrekt het (“mijn”) vliegtuig naar Entebbe. Dan is er aan zeven maanden voorbereiding een eind gekomen en begint een nieuw avontuur.
Tijd voor een terugblik: mijn verjaardagsfeest. Wat enorm gezellig. Wat heb ik genoten van alle liefde en aandacht (heerlijk!!!!). Daar kan een mens nooooooit genoeg van krijgen. Zoveel lieve woorden, kaarten, cadeautjes. Ik heb voor iedere week in Oeganda een rol Mentos Air.... (grijns), ik zit op de veranda voor mijn huisje met solar-lampjes, genietend van Hollandse stroopwafels en lekkere thee, met een knijpkat als het licht uitvalt en ik de lucifers niet kan vinden voor mijn Fryske waxinelichtjes. Ik kan de Nijl aquarelleren. Ik kan met “byld en lud” contact zoeken met Nederland en op Schiphol kan ik dag blijven zeggen met een heuse Friese vlag. Het is enorm. Ik ben er regelmatig helemaal stil van. En de Ipod komt er, mét docking station en zelfs misschien nog een camera. Lieve allemaal, zo erg hartelijk bedankt.
De komende anderhalve week staan in het teken van de afronding op mijn werk. Zowel in Leeuwarden als in Meppel ben ik druk bezig mijn werk over te dragen aan collega's. Laden leegruimen, archiefdozen vullen, DVD's laten branden van al de bestanden die bij mijn afdeling horen. En loslaten. Afscheid nemen. Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik dat moeilijk vind. Toch is het belangrijk ook een zichtbare PUNT te zetten. En dat doe ik op 8 juli 's middags in Meppel met een kopje koffie en sûkerbôle, de allerlekkerste van Nico en Aeltsje uit Stiens.
Op zondag 12 juli a.s. word ik tijdens een feestelijke dienst uitgezonden vanuit de Hege Stins. Om half tien begint de dienst en iedereen is van harte welkom om dit mee te beleven.
Van 14 tot 17 juli zit ik in Nottingham (Engeland) voor een cross cultural training. Geweldig! Nooit gedacht dat ik ooit nog in de stad van Robin Hood zou belanden. Als de cursus afgelopen is op donderdag, gaat er geen vlucht meer terug naar Nederland, dus heb ik lekker een dag extra en in die dag hoop ik een tour door Sherwood Forrest te maken, op zoek naar...
Van 17 tot 28 juli heb ik tijd om de laatste zaken te regelen, tijd te nemen om uit te rusten, bij mijn familie te zijn in het midden des lands en hier en daar nog dag te zeggen.
Maar zover is het nog lang niet.
Van Brian Doerksen komt de volgende tekst, die mijn lievelingspsalm verwoordt:
“You were there when life began
Spoken words became a man
Formed in love my every part
You caused the beating of my heart
You're beside, behind, before: You surround me,
You're everywhere
...
Knowing that I'm never alone
Even if Your hand takes my home
To the other side of the sea
Your love will find me.”
(Psalm 139 – van de CD Holy God)
En wetende van die beschermende liefde ga ik verder. Ain't it great!
Dank voor alle lieve berichten en goeie woorden.
Bid, duim voor en/of denk aan me. Doe wat het beste bij je past.
Liefs,
Yvonne
356
zondag 28 juni 2009
zondag 24 mei 2009
Spinsels
Dag lieve allemaal,
Het moment van vertrek komt dichterbij. Hoog tijd om jullie op de hoogte te houden van wat er allemaal speelt.
Tijdens mijn vakantie ontving ik van FrieslandCampina een brief met daarin het contract ter beëindiging van het dienstverband. Dertig jaar en bijna elf maanden heb ik er gewerkt en wat heb ik er veel bijzondere mensen meegemaakt, fusies en reorganisaties 'overleefd', conferenties georganiseerd en duizenden telefoontjes beantwoord. Tijdens een van de bijeenkomsten van de loopbaantraining kreeg ik een gedicht dat me roert en wat ik aan jullie wil doorgeven.
Misschien neem ik juist hierom wel deze stap. Deze enorme mooie (en ook ingewikkelde hoor) kans om ergens anders in Zijn Koninkrijk te werken, te leven, te zijn, te dienen en te genieten van al Zijn goedheid. Ik realiseer me echt dat het niet altijd gemakkelijk zal zijn, maar ook dan weet ik me geborgen in de schaduw van Zijn vleugels.
Vorige week woensdagavond heb ik kennis gemaakt met Bert-Martijn en Monique Dijkstra van Africa Inland Mission. Het was een goed gesprek waarin ik verteld heb over hoe ik in contact ben gekomen met Ingrid en Winette en over de drie bezoeken aan Mto Moyoni. Het is zo bijzonder om te vertellen over alle gebeurtenissen sinds 1 januari jl., het moment dat Winette belde. De assistentie van AIM en de cursus in Engeland kwamen kort aan bod en we hebben de zakelijke aspecten uitvoerig besproken. Aan het eind van de avond heeft Bert-Martijn gebeden voor een goed verder verloop van mijn voorbereiding en zegen en bescherming voor Mto Moyoni en haar staf, haar gasten en uiteraard ook voor alle mensen die namens AIM in Afrika bezig zijn.
Voor de mensen die overwegen een gift te geven: aftrekbaar zijn giften die via de website van AIM International (ovv YvMeeuwen) gedaan worden: www.aimeurope.nl. Het gironummer is 5330890.
Als laatste bericht: 12 juli a.s. om 09.30 uur in de Hege Stins in Stiens is mijn uitzendingsdienst. Je bent van harte welkom!
Bid voor, denk aan en/of duim voor me. Doe wat het beste bij je past.
Met heel veel liefs,
seine en soenens!
Yvonne
35
Het moment van vertrek komt dichterbij. Hoog tijd om jullie op de hoogte te houden van wat er allemaal speelt.
Tijdens mijn vakantie ontving ik van FrieslandCampina een brief met daarin het contract ter beëindiging van het dienstverband. Dertig jaar en bijna elf maanden heb ik er gewerkt en wat heb ik er veel bijzondere mensen meegemaakt, fusies en reorganisaties 'overleefd', conferenties georganiseerd en duizenden telefoontjes beantwoord. Tijdens een van de bijeenkomsten van de loopbaantraining kreeg ik een gedicht dat me roert en wat ik aan jullie wil doorgeven.
Als ik blijf kijken
Zoals ik altijd heb gekeken
Zal ik denken
Wat ik altijd heb gedacht
Als ik blijf denken
Wat ik altijd heb gedacht
Zal ik geloven
Wat ik altijd heb geloofd
Als ik blijf geloven
Wat ik altijd heb geloofd
Zal ik doen
Wat ik altijd heb gedaan
Als ik blijf doen
Wat ik altijd heb gedaan
Zal mij overkomen
Wat mij steeds weer overkomt
Vorige week woensdagavond heb ik kennis gemaakt met Bert-Martijn en Monique Dijkstra van Africa Inland Mission. Het was een goed gesprek waarin ik verteld heb over hoe ik in contact ben gekomen met Ingrid en Winette en over de drie bezoeken aan Mto Moyoni. Het is zo bijzonder om te vertellen over alle gebeurtenissen sinds 1 januari jl., het moment dat Winette belde. De assistentie van AIM en de cursus in Engeland kwamen kort aan bod en we hebben de zakelijke aspecten uitvoerig besproken. Aan het eind van de avond heeft Bert-Martijn gebeden voor een goed verder verloop van mijn voorbereiding en zegen en bescherming voor Mto Moyoni en haar staf, haar gasten en uiteraard ook voor alle mensen die namens AIM in Afrika bezig zijn.
Voor de mensen die overwegen een gift te geven: aftrekbaar zijn giften die via de website van AIM International (ovv YvMeeuwen) gedaan worden: www.aimeurope.nl. Het gironummer is 5330890.
Als laatste bericht: 12 juli a.s. om 09.30 uur in de Hege Stins in Stiens is mijn uitzendingsdienst. Je bent van harte welkom!
Bid voor, denk aan en/of duim voor me. Doe wat het beste bij je past.
Met heel veel liefs,
seine en soenens!
Yvonne
35
dinsdag 12 mei 2009
tik tak tik tak tik tak
Het aftellen is begonnen. Over tien weken vertrek ik voor een jaar naar Oeganda. De komende weken zijn gevuld met: familie en vrienden bezoeken, lekker uit eten gaan, afscheid nemen, veeeeeel papierwerk regelen, opruimen en inpakken. Dit alles doe ik samen met Hem.
En gek... nu ik dit blog weer activeer en mezelf voorgenomen had om vanalles met jullie te delen, weet ik even niet wat ik nu al moet vertellen. Tien weken is nog 'zo lang'. In de afgelopen anderhalve week heb ik samen met vriendinnen mijn huis opgeruimd en mijn huis ontdaan van minimaal 13 jaar overtolligheid. Ik daag je uit 's door je huis te lopen en te kijken met de gedachte in je achterhoofd dat er misschien een half jaar lang iemand anders in je huis zou kunnen wonen. Krijg je kriebels? Of denk je: okee, laat maar komen. Ik behoor dus tot de eerste categorie, met alle gevolgen van dien.
Goed, mijn blog is "up and running". Hopelijk is het nu makkelijker om reacties achter te laten dan vorig jaar. En mocht het niet werken yvonnevanmeeuwen@hotmail.com is mijn mailadres.
Met heel veel liefs,
Yvonne
8
En gek... nu ik dit blog weer activeer en mezelf voorgenomen had om vanalles met jullie te delen, weet ik even niet wat ik nu al moet vertellen. Tien weken is nog 'zo lang'. In de afgelopen anderhalve week heb ik samen met vriendinnen mijn huis opgeruimd en mijn huis ontdaan van minimaal 13 jaar overtolligheid. Ik daag je uit 's door je huis te lopen en te kijken met de gedachte in je achterhoofd dat er misschien een half jaar lang iemand anders in je huis zou kunnen wonen. Krijg je kriebels? Of denk je: okee, laat maar komen. Ik behoor dus tot de eerste categorie, met alle gevolgen van dien.
Goed, mijn blog is "up and running". Hopelijk is het nu makkelijker om reacties achter te laten dan vorig jaar. En mocht het niet werken yvonnevanmeeuwen@hotmail.com is mijn mailadres.
Met heel veel liefs,
Yvonne
8
zaterdag 5 juli 2008
't Zit erop
Dag lieve mensen,
Time flies when you're having fun. Nou, deze maand is omgevlogen. Echt, zo ontzettend snel gegaan. En wat heb ik geboft, wat heb ik het goed gehad op Mto Moyoni. 't Is drommels mooi geweest.
Uiteraard hebben we afgelopen woensdag Ingrid opnieuw verwelkomd op het centrum. Heerlijk om ook haar nog even terug te zien. Ze had heel veel te vertellen over het Fatherheart Forum waar zij, Winette en Hanneke naar toe geweest zijn. Ongetwijfeld komt daarover meer nieuws in de MM nieuwsbrief.
Donderdag en vrijdag stonden in het teken van afscheid nemen. En wie mij een beetje kent, weet dat dat gepaard gaat met af en toe een traantje. En... zelfs af en toe een wolkbreuk, want de laatste restjes van het regenseizoen werden op ons losgelaten.
In de stromende regen heb ik afscheid genomen van Damalie, Peter, Emma, Robert, Jacintha, Lydia, Moses, Jackson, Joyce, Lucy, John en Ritah. En uiteraard van Ingrid en Sniffie en Droppie, mijn twee pleeghondjes. En ik mis ze nu al.
Ook in de stromende regel, slip-slidend naar de geasfalteerde weg, met Godfrey naar Entebbe airport gereden. En ruim op tijd (voordeel, dan kan Godfrey ook nog terug naar Jinja) was ik ter plekke. Ik kon meteen mijn bagage incheken en daarna op weg naar de giftshops. Nog wat dollars kwijtgeraakt aan leuke boeken en een portie lekkere patat. Maar niet zo lekker als de patat van Ritah...
Gewacht, gelezen, geluisterd naar Ruth Fazal (schitterend!) en op tijd de lucht in, op tijd geland en dank zij Peter en Anita heerlijk vlot naar Stiens.
Om nou te zeggen: zalig om thuis te zijn.... nee. Eerlijk is eerlijk, nog even niet. Een lieve vriendin met ervaring, zegt dat je lijf wel terug kan zijn in Nederland, maar je hart blijft nog even in Afrika achter. En daar heeft ze gelijk in.
Maar het zal beslist weer wennen. Het zal wel moeten :-)))).
Dank allemaal voor jullie meeleven, mailtjes, reacties, sms-jes. Het was heerlijk om af en toe wat van jullie te horen. Dank jullie wel.
Mei 'n protte seine en soenens!
Mazzel tov
Shalom!
Yvonne
91
Time flies when you're having fun. Nou, deze maand is omgevlogen. Echt, zo ontzettend snel gegaan. En wat heb ik geboft, wat heb ik het goed gehad op Mto Moyoni. 't Is drommels mooi geweest.
Uiteraard hebben we afgelopen woensdag Ingrid opnieuw verwelkomd op het centrum. Heerlijk om ook haar nog even terug te zien. Ze had heel veel te vertellen over het Fatherheart Forum waar zij, Winette en Hanneke naar toe geweest zijn. Ongetwijfeld komt daarover meer nieuws in de MM nieuwsbrief.
Donderdag en vrijdag stonden in het teken van afscheid nemen. En wie mij een beetje kent, weet dat dat gepaard gaat met af en toe een traantje. En... zelfs af en toe een wolkbreuk, want de laatste restjes van het regenseizoen werden op ons losgelaten.
In de stromende regen heb ik afscheid genomen van Damalie, Peter, Emma, Robert, Jacintha, Lydia, Moses, Jackson, Joyce, Lucy, John en Ritah. En uiteraard van Ingrid en Sniffie en Droppie, mijn twee pleeghondjes. En ik mis ze nu al.
Ook in de stromende regel, slip-slidend naar de geasfalteerde weg, met Godfrey naar Entebbe airport gereden. En ruim op tijd (voordeel, dan kan Godfrey ook nog terug naar Jinja) was ik ter plekke. Ik kon meteen mijn bagage incheken en daarna op weg naar de giftshops. Nog wat dollars kwijtgeraakt aan leuke boeken en een portie lekkere patat. Maar niet zo lekker als de patat van Ritah...
Gewacht, gelezen, geluisterd naar Ruth Fazal (schitterend!) en op tijd de lucht in, op tijd geland en dank zij Peter en Anita heerlijk vlot naar Stiens.
Om nou te zeggen: zalig om thuis te zijn.... nee. Eerlijk is eerlijk, nog even niet. Een lieve vriendin met ervaring, zegt dat je lijf wel terug kan zijn in Nederland, maar je hart blijft nog even in Afrika achter. En daar heeft ze gelijk in.
Maar het zal beslist weer wennen. Het zal wel moeten :-)))).
Dank allemaal voor jullie meeleven, mailtjes, reacties, sms-jes. Het was heerlijk om af en toe wat van jullie te horen. Dank jullie wel.
Mei 'n protte seine en soenens!
Mazzel tov
Shalom!
Yvonne
91
dinsdag 1 juli 2008
... er is een tijd van gaan
Wazoezodje! Oftewel goeiemorgen!
Onvermijdelijk, maar het moment van afscheid nadert. Nog ruim twee dagen en dan verruil ik het Oegandese weer voor het Nederlandse klimaat. En mensen, mensen wat heb ik genoten. Nog is de koek niet op. Vanmiddag gaan we nog appeltaart bakken, morgen ga ik Jinja in om mijn bieb-werk helemaal af te maken: kopietjes van alle lijsten en dat in alle infomappen in de banda's leggen.
Uit vorige berichten konden jullie lezen hoe vredig het hier is. En wat is dat zalig om te ondergaan. De laatste paar dagen ben ik regelmatig op de trampoline te vinden, zo tegen vijf uur 's middags als de zon wat minder fel is. Dan lig ik na te denken over mijn leven, mijn werk, mijn toekomst. Dromen over... (ja, dat blijven nog even puntjes).
Morgen komt Ingrid terug uit Nederland. Dan zit haar verlof er weer op. We zijn allemaal hard aan het werk om het centrum tiptop te maken. En het is geweldig om te zien hoe toegewijd iedereen werkt. Peter en Robert zijn heel hard bezig om een prachtig wandelpad op het schiereiland aan te leggen. Regelmatig ga ik even kijken en het is een enorme klus om zand en cement van boven bij de ingang helemaal naar beneden te rijden met een kruiwagen. En met Nijlwater wordt cement gemaakt om het pad te metselen. Bovenop komt een geweldige plek om na te denken en uit te kijken over de Nijl.
Snif, de Niledog, komt druipend binnenlopen in het kantoor en wil even aandacht. Heerlijk alles weer nat en rood gekleurd.
Droppie is heel anders, heeft een hekel aan natte pootjes en ze ligt het liefst op het gras te slapen. Allebei houden ze van dogsticks en die krijgen ze 's avonds als ik ze naar John, de askari breng. Helaas is de zak bijna leeg, dus dan houdt dat feest ook op.
Een ding is zeker, ik zal die twee woeffies best gaan missen, en uiteraard niet alleen hen.
Nog veel meer ga ik de mensen hier missen. Wat hebben ze een goed hart en wat werken ze hard voor het centrum en wat hebben we een lol gehad. Gistermiddag gingen we met z'n allen een sapje drinken bij Gately on the Nile, een prachtige plek aan de oevers van de Nijl (maar haalt het niet bij MM) en onderweg hebben we zo gelachen.
Iedere morgen mocht ik bij het ochtendgebed van hun zijn en meedoen. Helemaal geweldig.
Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. En dat is goed. Terug naar Nederland en lekker aan de slag. Maar... zover is het nog niet. Ik ga eerst nog even heerlijk genieten van alle goeds en liefde van de mensen hier.
Ik wens jullie God's zegen!
Heel veel liefs,
Yvonne
313
Onvermijdelijk, maar het moment van afscheid nadert. Nog ruim twee dagen en dan verruil ik het Oegandese weer voor het Nederlandse klimaat. En mensen, mensen wat heb ik genoten. Nog is de koek niet op. Vanmiddag gaan we nog appeltaart bakken, morgen ga ik Jinja in om mijn bieb-werk helemaal af te maken: kopietjes van alle lijsten en dat in alle infomappen in de banda's leggen.
Uit vorige berichten konden jullie lezen hoe vredig het hier is. En wat is dat zalig om te ondergaan. De laatste paar dagen ben ik regelmatig op de trampoline te vinden, zo tegen vijf uur 's middags als de zon wat minder fel is. Dan lig ik na te denken over mijn leven, mijn werk, mijn toekomst. Dromen over... (ja, dat blijven nog even puntjes).
Morgen komt Ingrid terug uit Nederland. Dan zit haar verlof er weer op. We zijn allemaal hard aan het werk om het centrum tiptop te maken. En het is geweldig om te zien hoe toegewijd iedereen werkt. Peter en Robert zijn heel hard bezig om een prachtig wandelpad op het schiereiland aan te leggen. Regelmatig ga ik even kijken en het is een enorme klus om zand en cement van boven bij de ingang helemaal naar beneden te rijden met een kruiwagen. En met Nijlwater wordt cement gemaakt om het pad te metselen. Bovenop komt een geweldige plek om na te denken en uit te kijken over de Nijl.
Snif, de Niledog, komt druipend binnenlopen in het kantoor en wil even aandacht. Heerlijk alles weer nat en rood gekleurd.
Droppie is heel anders, heeft een hekel aan natte pootjes en ze ligt het liefst op het gras te slapen. Allebei houden ze van dogsticks en die krijgen ze 's avonds als ik ze naar John, de askari breng. Helaas is de zak bijna leeg, dus dan houdt dat feest ook op.
Een ding is zeker, ik zal die twee woeffies best gaan missen, en uiteraard niet alleen hen.
Nog veel meer ga ik de mensen hier missen. Wat hebben ze een goed hart en wat werken ze hard voor het centrum en wat hebben we een lol gehad. Gistermiddag gingen we met z'n allen een sapje drinken bij Gately on the Nile, een prachtige plek aan de oevers van de Nijl (maar haalt het niet bij MM) en onderweg hebben we zo gelachen.
Iedere morgen mocht ik bij het ochtendgebed van hun zijn en meedoen. Helemaal geweldig.
Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. En dat is goed. Terug naar Nederland en lekker aan de slag. Maar... zover is het nog niet. Ik ga eerst nog even heerlijk genieten van alle goeds en liefde van de mensen hier.
Ik wens jullie God's zegen!
Heel veel liefs,
Yvonne
313
donderdag 26 juni 2008
Cinnamon rolls en hippo footprints....
Hi guys,
Weer even een brichtje uit Mto Moyoni, of liever gezegd, vanaf de Jinja Golf Club, voor al de golfers onder ons. Nou ken ik maar weinig regels die met golf te maken hebben, maar bij de golf club in Jinja hebben ze wel een hele leuke:
"On the green: if a hippo footmark interferes with the lie of the ball, or the line of put, the ball may be lifted and placed not near the hole, on the ground that avoids these conditions."
Grappig toch?
En dan nu de cinnamon rolls: men neme brooddeeg, rolle dat uit en strooie over de gehele lap een mengsel van suiker en kaneel. Vervolgens wordt de lap stevig opgerold en in de oven geplaatst voor de normale baktijd van het brood. Het resultaat... okee, we moeten nog zoeken naar de juiste hoeveelheid gist ten opzichte van de hoeveelheid bloem en zo, maar de eerste bakresultaten zijn veelbelovend.
Mocht iemand een goed recept voor basis brooddeeg hebben, dan houden we ons hier zeer aanbevolen (svp even naar yvonnevanmeeuwen@hotmail.com sturen). Dank!!!!
Vanmiddag krijg ik mijn zoveelste (ik ben de tel kwijt) tennisles alweer, ditmaal van Ronny, de leraar van Winette. Hij is een goeie die in het Davisteam van Oeganda heeft gespeeld. Hij geeft ook zwemles en golfles en hij kan aardig zingen. Een hele getalenteerde knul. En van hem heb ik les. Geinig toch?
Okidokie, dat is het voor nu. Vandaag weer vlijtig aan de slag met de bieb en vanmiddag wacht de trampoline op me!
Lieve allemaal,
Vaya con Dios,
Yvonne
239
Weer even een brichtje uit Mto Moyoni, of liever gezegd, vanaf de Jinja Golf Club, voor al de golfers onder ons. Nou ken ik maar weinig regels die met golf te maken hebben, maar bij de golf club in Jinja hebben ze wel een hele leuke:
"On the green: if a hippo footmark interferes with the lie of the ball, or the line of put, the ball may be lifted and placed not near the hole, on the ground that avoids these conditions."
Grappig toch?
En dan nu de cinnamon rolls: men neme brooddeeg, rolle dat uit en strooie over de gehele lap een mengsel van suiker en kaneel. Vervolgens wordt de lap stevig opgerold en in de oven geplaatst voor de normale baktijd van het brood. Het resultaat... okee, we moeten nog zoeken naar de juiste hoeveelheid gist ten opzichte van de hoeveelheid bloem en zo, maar de eerste bakresultaten zijn veelbelovend.
Mocht iemand een goed recept voor basis brooddeeg hebben, dan houden we ons hier zeer aanbevolen (svp even naar yvonnevanmeeuwen@hotmail.com sturen). Dank!!!!
Vanmiddag krijg ik mijn zoveelste (ik ben de tel kwijt) tennisles alweer, ditmaal van Ronny, de leraar van Winette. Hij is een goeie die in het Davisteam van Oeganda heeft gespeeld. Hij geeft ook zwemles en golfles en hij kan aardig zingen. Een hele getalenteerde knul. En van hem heb ik les. Geinig toch?
Okidokie, dat is het voor nu. Vandaag weer vlijtig aan de slag met de bieb en vanmiddag wacht de trampoline op me!
Lieve allemaal,
Vaya con Dios,
Yvonne
239
dinsdag 24 juni 2008
Je hoort ze wel, maar je ziet ze niet
Vanaf de eerste avond dat ik hier naar bed ga ligt er in mijn kamer een snurkende man. Of het nu in Ingrid's of Winette's huis is, dat doet er niet toe. Ben ik er, dan is hij er ook. Met zo'n diepe tevreden ronk begeleid hij me naar dromenland. Ik heb zelfs al 's een keertje onder mijn bed gekeken om te kijken oftie, mijn snurker, daar lag, maar nee.
Toch maar 's aan Winette gevraagd. Nee, zei ze, dat is een dier. Oh... was mijn reactie.
Het volgende beest dat mijn aandacht trok was een "krabbende poot". Jullie kennen het vast wel, het geluid van een hond die niet alleen is. Ik dacht eerst dat Snif of Droppie voor mijn slaapkamerdeur zaten te krabben, maar ook hier was ik helemaal fout: ook een dier.
In een iets grotere kring is mijn 'pinpaspiet' al bekend. Deze vogel zingt alleen als de zon schijnt. Dus vandaag zwijgt ze, want er is erg veel bewolking.
Mijn nieuwste aanwinst is de aapvogel. Een geweldig dier om naar te kijken (ja, deze kan ik wel zien), maar z'n geluid is nog mooier: het schreeuwen van een aap. Verwarrend allemaal.
Gelukkig is een hond een hond en een aap een aap.
Over honden gesproken: Voor de oktober-MM-gangers welbekend: Tiger. De bruine hond van de buren. Een beetje een weeshondje, bedelend om liefde, maar dit lang niet altijd krijgend. Och och, arme Tiger was vanmorgen in een scherp voorwerp gestapt. Bloeden... ach, dat arme dier. Dus de dierenarts gebeld en samen met David, de eigenaar van Tiger, het dier beetgehouden terwijl hij verdoofd en gehecht werd. Nu ligt Tiger bij te komen en mag 10 dagen niet aan de hechtingen komen. En David mag zelf de hechtingen verwijderen...
Gisteren ben ik met Ritah inkopen gaan doen voor MM. Dat gaat als volgt: eerst met de bodda naar de Nijl. Dan opgepropt in een minibusje naar de markt. Alle inkopen doen en vervolgens Godfrey bellen om ons op te halen en weer bij MM af te zetten.
Ook de markt in Jinja is een belevenis. Kampala is veel drukker, benauwder, alles dicht op elkaar, terwijl er in Jinja wat meer lucht en leven is. Mensen zijn druk bezig om alle produkten zo voordelig mogelijk uit te stallen om toch maar een klant te winnen. En wij hadden het e.e.a. nodig. Want voor 10 mensen iedere dag een lunch koken... nou, dan gaat er nog wel 's een aardappeltje doorheen.
Als Nederlandse bijdrage heb ik hachee gekookt. Bij een kraampje op de markt rundvlees gehaald. Tjonge, dat ziet er toch iets anders uit dan bij de slager in Stiens... En daarna zo goed en zo kwaad als het ging rondom het vet gesneden om lekkere rundvleesreepjes te maken. En het is prima gelukt. Volgende week ga ik tomatensoep maken en appeltaart. (kan dat trouwens met Granny's? er zijn hier geen golden delicious of andere appels voor handen).
Morgen ga ik weer zwemles geven aan kinderen van de Internationale school. Afgelopen zondag was het de beurt aan lokale kinderen. En we hebben echt lol gehad. Ik herkende zo veel van 'mijn' eigen kinderen van de zwemclub. Dezelfde gretigheid om elkaar te verslaan. En lachen, pret hebben. Daar gaat het om.
En ik... ik geniet hier iedere dag van 's morgens vroeg (nou... niet als Snif om 05.00 uur onraad ruikt) tot 's avonds het licht uitgaat. Ik werk van 8 tot 4 aan de bieb en na vier uur zoek ik de trampoline op om daar na te denken over uiteenlopende zaken.
De rust, de vogels, de geur van versgemaaid gras, en... laat ik het vooral niet vergeten: het ruisen van de Nijl. Zo goed!
Echt proberen om in de rust te komen en stil te worden. En dat lukt me nog steeds niet zo goed.
Okee, over tot de orde van de dag. Op zoek naar de hondebrokken en nog even klussen aan de bieb.
Lieve allemaal, ik houd van jullie. Pas goed op jezelf en op elkaar.
Zijn zegen toegewenst.
Yvonne
885
Toch maar 's aan Winette gevraagd. Nee, zei ze, dat is een dier. Oh... was mijn reactie.
Het volgende beest dat mijn aandacht trok was een "krabbende poot". Jullie kennen het vast wel, het geluid van een hond die niet alleen is. Ik dacht eerst dat Snif of Droppie voor mijn slaapkamerdeur zaten te krabben, maar ook hier was ik helemaal fout: ook een dier.
In een iets grotere kring is mijn 'pinpaspiet' al bekend. Deze vogel zingt alleen als de zon schijnt. Dus vandaag zwijgt ze, want er is erg veel bewolking.
Mijn nieuwste aanwinst is de aapvogel. Een geweldig dier om naar te kijken (ja, deze kan ik wel zien), maar z'n geluid is nog mooier: het schreeuwen van een aap. Verwarrend allemaal.
Gelukkig is een hond een hond en een aap een aap.
Over honden gesproken: Voor de oktober-MM-gangers welbekend: Tiger. De bruine hond van de buren. Een beetje een weeshondje, bedelend om liefde, maar dit lang niet altijd krijgend. Och och, arme Tiger was vanmorgen in een scherp voorwerp gestapt. Bloeden... ach, dat arme dier. Dus de dierenarts gebeld en samen met David, de eigenaar van Tiger, het dier beetgehouden terwijl hij verdoofd en gehecht werd. Nu ligt Tiger bij te komen en mag 10 dagen niet aan de hechtingen komen. En David mag zelf de hechtingen verwijderen...
Gisteren ben ik met Ritah inkopen gaan doen voor MM. Dat gaat als volgt: eerst met de bodda naar de Nijl. Dan opgepropt in een minibusje naar de markt. Alle inkopen doen en vervolgens Godfrey bellen om ons op te halen en weer bij MM af te zetten.
Ook de markt in Jinja is een belevenis. Kampala is veel drukker, benauwder, alles dicht op elkaar, terwijl er in Jinja wat meer lucht en leven is. Mensen zijn druk bezig om alle produkten zo voordelig mogelijk uit te stallen om toch maar een klant te winnen. En wij hadden het e.e.a. nodig. Want voor 10 mensen iedere dag een lunch koken... nou, dan gaat er nog wel 's een aardappeltje doorheen.
Als Nederlandse bijdrage heb ik hachee gekookt. Bij een kraampje op de markt rundvlees gehaald. Tjonge, dat ziet er toch iets anders uit dan bij de slager in Stiens... En daarna zo goed en zo kwaad als het ging rondom het vet gesneden om lekkere rundvleesreepjes te maken. En het is prima gelukt. Volgende week ga ik tomatensoep maken en appeltaart. (kan dat trouwens met Granny's? er zijn hier geen golden delicious of andere appels voor handen).
Morgen ga ik weer zwemles geven aan kinderen van de Internationale school. Afgelopen zondag was het de beurt aan lokale kinderen. En we hebben echt lol gehad. Ik herkende zo veel van 'mijn' eigen kinderen van de zwemclub. Dezelfde gretigheid om elkaar te verslaan. En lachen, pret hebben. Daar gaat het om.
En ik... ik geniet hier iedere dag van 's morgens vroeg (nou... niet als Snif om 05.00 uur onraad ruikt) tot 's avonds het licht uitgaat. Ik werk van 8 tot 4 aan de bieb en na vier uur zoek ik de trampoline op om daar na te denken over uiteenlopende zaken.
De rust, de vogels, de geur van versgemaaid gras, en... laat ik het vooral niet vergeten: het ruisen van de Nijl. Zo goed!
Echt proberen om in de rust te komen en stil te worden. En dat lukt me nog steeds niet zo goed.
Okee, over tot de orde van de dag. Op zoek naar de hondebrokken en nog even klussen aan de bieb.
Lieve allemaal, ik houd van jullie. Pas goed op jezelf en op elkaar.
Zijn zegen toegewenst.
Yvonne
885
Abonneren op:
Posts (Atom)