Vanmiddag heb ik kennis gemaakt met één van de verpleegkundigen van afdeling L, de afdeling voor patiënten van afdeling Urologie en Obesitas, helemaal op de derde etage! Nu maar hopen op een plekje bij het raam.
Er zijn vier-, twee- en één persoonskamers en ik ben er nog niet uit of ik wel alleen zou willen liggen. Vooral 's nachts natuurlijk wel, want ik ben niet zoveel "bijgeluiden" gewend.
Het was een heel goed gesprek, waarin ik heel veel informatie over de gang van zaken rondom de opname en het verblijf heb gekregen.
Wel dringt het steeds meer door dat het écht over mij gaat en dat het een grote ingreep is. Oh boy, wat overkomt me toch...
Gerustgesteld na dit bezoek, ben ik samen met een vriendin naar de afdeling anesthesiologie gelopen. Daar werd de hele vragenlijst doorgelopen, bloeddruk gemeten (te hoog) en geconstateerd dat m'n hartritme ook wat aan de hoge kant was. Verbaast dat me? Welnee.
Gelukkig is bij iedereen begrip voor het onverwachte wat me overkomt. Dat er inderdaad ontkenning is. En ook hier geduld, een luisterend oor en reële antwoorden.
Medische toeters en bellen, waar ik vanuit het verleden een olifant van heb gemaakt, zitten in mijn rugzak en ze willen nu allemaal naar buiten. Het is zo belangrijk voor mij dat ik betrokken verpleegkundigen of artsen meld dát er een olifant zit en dat'ie eruit wil. Hoe meer open ik ben, des te beter kunnen zij inspelen op de situatie.
"Gelukkig" houdt men de vaart erin. Aanstaande zondagavond mag ik me om 20.00 uur melden en maandagmorgen om 08.00 uur gjit it oan! Dan neem ik afscheid van mijn rechternier. Nu ziek, maar jarenlang trouw zijn dienst gedaan. Ik stond (en sta) er eigenlijk nooit bij stil hoe groot het wonder is dat "alles het altijd maar doet". Nu, nu ik een nier missen moet, ben ik zo blij dat ik er twee heb. En ik zeg af en toe tegen mijn linkernier: "Je kúnt het!". Vreemd? Dan maar vreemd...
Van vrienden kreeg ik de volgende zin die in het Friesch Dagblad heeft gestaan:
"Als God ons over rotsachtige wegen laat gaan, zorgt Hij ook voor stevige schoenen."
Die zin spreekt me erg aan. In een volgende bijdrage zal ik uitleggen waarom.
Oh ja, en voor dat ik afsluit: dank jullie wel voor de kaarten, mailtjes, whatsappjes en zo. Dat voelt zo ontzettend goed. Ik voel me gedragen op jullie lieve woorden en bemoedigingen. Dank jullie wel!
Met heel veel liefs,
Yvonne
UtB1
Geen opmerkingen:
Een reactie posten