Van Nijl naar Dokkumer Ee

Weggeven, weggooien, of meenemen. Dat waren de opties om de in 18 maanden verzamelde kleding, gebruiksvoorwerpen, boeken en dingsigheidjes te verdelen. Een nieuwe start in een andere huishouding, de vuilnisbelt of een plekje in mijn koffers terug naar Nederland.

Ik heb me voorgenomen om niet te vergelijken. Het is niet te doen. Alles is anders. Om het verdriet over het afscheid minder erg of de blijheid van de thuiskomst groter te maken, zou het goedkoop en makkelijk zijn het ene land op te hemelen of op het andere land af te geven. Dat wil ik niet doen, maar ik ontkom er toch niet aan, want soms zijn de contrasten zo ontzettend groot. En ik kan het toch niet laten.

Mag ik beginnen met het weer.

Op 27 januari verliet ik zonovergoten Mto Moyoni. Het was een graad of 30, om 24 uur later buiten op Schiphol een voor mij bitter koude lucht (-3) in te ademen. Van stofwolk naar ijsschots. Oh, wat had ik het koud die eerste dagen en nachten. Gelukkig lag ik onder een dubbel dekbed in een prachtige Snoopy-piama wat nog een cadeautje was voor dáár! Wat kwam die nu heerlijk van pas. En wat was ik blij met een in de magnetron opgewarmde pittenzak. Lekkere warme voeten...

De kou buiten stond in schril contrast met de liefde en warmte van familie en vrienden die ik in de afgelopen weken mocht ervaren. Ik ben gék op knuffels en mijn potje is in de afgelopen weken weer helemaal aangevuld. Het voelt zo goed om thuis te komen.

Jullie mogen weten dat het érg wennen is hier in Nederland. Een van mijn grootste "wenplekken" is de supermarkt. Ik loop door de diverse supers die Leusden, Huizen, Vathorst, Stiens, Leeuwarden, Drachten en Burgum rijk zijn. Het feest van de keus, de mogelijkheid om weer lekker brood en kaas te eten, de enorme, bijna extravagante hoeveelheid verschillende soorten en verpakkingen thee en zuivel. In één super telde ik 167 doosjes, zakjes, pakjes, blaadjes thee. Mag ik dat nog even een beetje overdreven vinden?

Nog één verschil. Ik kan het niet laten: het verkeer. Oh lieve mensen, wat is dat hier vurrukkullukkk gestructureerd. Iedereen z'n eigen plek op de weg. Dat wat het meest kwetsbaar is is het best beschermd. Niet langer het recht van de sterkste, maar oog voor de voetganger en fietser. Geloof me, dat is daar íetsje anders.
Ik heb ze ook hier gezien: de potholes. Door het vriezen zijn ook hier gaten in het wegdek ontstaan. Heerlijk om weer 's door een gaatje te rijden ;-)))).

Vandaag is het precies vier weken geleden dat ik aankwam in Nederland. De tijd is voorbij gevlogen. Ik heb alweer zoveel mensen ontmoet en uitgebreid bijgepraat over wat er in onze levens gebeurd is. Er is ook hier in Nederland zoveel gebeurd en ik ben blij dat ik nu de tijd heb om te luisteren en om weer deel te worden van deze samenleving.

Met heel veel liefs,

Yvonne