Lang zal ze leven

Er is er een jarig, hoera hoera! En dat ben IKKE! Vandaag ben ik 50 geworden. Gisteravond heb ik mijn 49ste levensjaar de revue laten passeren. Wat is er veel gebeurd in dat jaar. Daarover ga ik een ander keertje schrijven. Voor nu even wat foto's en een kort verslagje van de dag

Vanmorgen vroeg heb ik eerst de Friese vlaggetjes en de grote Friese vlag opgehangen als versiering. Lekkere blauwe druiven, yoghurt met muesli en een glas heerlijke rode grapefruit vormde mijn ontbijt.

Rond half twaalf kwam Winette me halen. We zijn naar Black Lantern geweest. Een heerlijk plekje aan de Nijl met een restaurant en zwembad met een prachtig uitzicht op de stroomversnellingen van de Nijl.

Hier hebben we de hele middag gezeten en gezwommen, gepraat, ideeën gedeeld voor mogelijke projecten op het gebied van scholing van de staf van Mto Moyoni. Muziek geluisterd en heerlijk even niets gedaan. Vurrukkullukke manier om 50 te worden.


Rond vijf uur zijn we naar de garage gereden, want daar stond... ja hoor, mijn verjaardagscadeau. Na een maand trouw achterop een bodaboda gezeten te hebben, met uren wachttijd, gehobbel en gebobbel, stof happen en wat dies meer zij... had ik dat afhankelijke een beetje gehad.

Ooit gehoord van een Toyota Corrolla Spacio? 4WD, ABS, automaat, links het stuur... ja ja, pas maar op Jinja, vanaf morgen, dinsdag 1 september, maak ik de wegen daar onveilig. Joepdiedoe. Wie had dat ooit gedacht? Terug in Bukaya hebben Winette en ik de dag gepast afgesloten met een lekker toastje met camenbert en een glaasje vruchtensap.

Terugkijkend naar afgelopen jaar past alleen maar dankbaarheid voor zoveel zegeningen, voor zoveel enorm lieve mensen om me heen, voor Zijn hand die niet loslaat.
Vooruitkijkend naar het komende jaar ben ik vol verwachting wat ik hier zijn, leren en doen mag in afhankelijkheid aan Hem, mijn liefdevolle Vader.

Bedankt voor een digitale brievenbus vol met lieve boodschappen, digitale kaarten en berichtjes op hyves.

Ik houd van jullie! Jullie zijn in mijn gedachten en gebeden.
Mei golle groetnis,
Yvonne
50

Matoke, posho, chapati, cassave

Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb een nieuwe bijnaam. "Peel". Niet van Emma Peel van de Wrekers (30 jaar geleden op tv of zo), maar van het Engelse to peel: schillen, pellen. Of het nu matoke is, of irish of een ui. Als je het geschild wilt hebben, kom ik om de hoek kijken. Matoke is het lokale favoriete eten. Het is een groene banaan, die geschild, gekookt en gestampt moet worden. Je eet het met een soort vlees/groentesaus en het staat als favoriet op de lijst van de staflunch. Per persoon heb je ongeveer 6-7 bananen nodig, dus met 10 stafleden... ja, dan zit je wel een half uurtje te schillen

Posho komt als goede tweede. Het is een soort maismeelpap en 'groeit' als het ware in de pan. Het is wit en oogt als aardappelpuree. Bruine bonen met kleingesneden wortel, ui en groene paprika wordt erbij geserveerd. Dit 'mag' ik nog niet doen, want ik roer nog niet goed genoeg.

Mijn favoriet is chapati. Pannenkoekje van bloem, boter, water en een beetje olie. Daarna in een koekenpan en lekker bruin laten worden. Vurrukkulluk.

Irish is 'onze' aardappel. Een biltstar, kookt lekker kruimelig. Vorige week hebben we al hachee gekookt en zaterdag gaan we hutspot proberen. Onze eters zijn 16 jongeren uit Kampala met twee begeleiders. Ze zijn gek op hun lokale eten, maar hutspot, wees nou eerlijk, is toch een heerlijke belevenis!

Als je dus nog een appeltje te schillen hebt??? Kom vooral langs, ik schil met liefde.

Met een smakelijke groet uit Bukaya!

Yvonne

204

Waar zal ik beginnen

Ojotsja, goedendag!

Ja, waar zal ik beginnen. Er is zoveel te vertellen. Ik heb afscheid genomen van Nigel en Rowena van Metoke Inn, van Phyl en Laura en Jessica, allemaal mensen van AIM Kampala die geprobeerd hebben me zoveel mogelijk info over de cultuur van Oeganda te geven, om de overgang van de westerse naar de Oegandese samenleving soepeler te laten verlopen. En reken maar dat er verschil is. Daarover een andere keer meer.


Godfrey stond al voor 09.00 uur klaar om me afgelopen zaterdag naar Mto Moyoni te brengen. Na een bezoek aan een enorm shopping centre in Lugogo en twee enorme boodschappenkarren vol eerste benodigdheden (van WC papier tot bouillonblokjes en van kaas tot bleekmiddel) reden we dan toch echt eindelijk naar Jinja. Onderweg nog een enorme hoosbui gehad, maar boven Mto Moyoni scheen een stralende zon. Het was zo goed om de staff weer te zien. Omhelzingen en blije gezichten, helemaal super.


Nadat Ingrid en Winette de transformatie cursus afgesloten hadden, hebben we met de hele groep cursisten gegeten en na afloop hebben ze me naar mijn huisje in Bukaya gebracht. Nou... woorden schieten eigenlijk een beetje tekort om te vertellen hoe helemaal mooi mijn huisje is. Het staat op palen; niet vanwege de slangen, niet vanwege een hoge waterstand in de Nijl, maar vanwege het uitzicht... adembenemend mooi uitzicht op Lake Victoria.


Voor de liefhebbers alvast twee foto's van mijn huisje:

Een trapje met zeven treden leidt naar de veranda waar een zitje is. Er is een soort overkapping die meteen de zolder van het huisje is. Als je binnenkomt zit links het keukenblok en rechtdoor douche en toilet.
























Dit is het zitgedeelte en ik sta nu met mijn rug naar de klerenkast en het bed.















Uitrusten mag ik nu, een hele week lang. Dus heb ik zondag mijn eerste tennisles al gehad en heb ik gisteren het zwembad van KingFisher uitgeprobeerd. Heerlijk water, lekker de ruimte en na afloop een prima kopje koffie.


Ik hoop dat alles goed gaat bij jullie in Nederland, dat Piet Paulusma lekker weer voorspelt en dat iedereen kan genieten van een prachtige zomer, zich lekker laat opwarmen door de zon en geniet van het goede.

Lieve allemaal, ontvang een hele stevige knuffel vanuit Mto Moyoni.

Bid voor, denk aan of duim voor me.
Doe wat het beste bij je past.

Seine en soenens
Yvonne
99

The seagull has landed

Dag lieve lieve allemaal,

Na mijn familie nog eenmaal een hele dikke knuffel gegeven te hebben, was het echt zover: door de douane, langs de bank voor dollars en naar de gate voor de onvermijdelijke tassencontrole. Het verliep allemaal vlekkeloos, de vlucht, de visum-procedure en de taxichauffeur die op me stond te wachten om me naar guesthouse Metoke Inn van AIM te brengen. En na een prachtige tocht van 45 minuten door prachtig onverlicht Oeganda, was de reis ten einde.
Na een koppie thee lekker slapen... nou... de waakhonden blaften, de sms-jes (steeds dezelfde) bleven binnenkomen.
Vanmorgen heb ik heerlijk ontbeten en de rest van de ochtend geluierd. In de middag heb ik kennis gemaakt met de staf van AIM Central Region Uganda en mijn Oegandese telefoon gekocht.
Nu ben ik net thuis van een afscheidsetentje in Kampala voor zes mensen die vrijdag terug gaan naar Canada.
Morgen ga ik naar de Nederlandse Ambassade en samen met Jessica ga ik kennis maken met Kampala en wat toeristische dingen doen. Vrijdag ga ik samen met Phyll door een map met cultuur- veiligheids en andere info.
Het is geweldig om te merken hoe welkom ik hier ben. En natuurlijk is het geweldig om mensen te ontmoeten die een jaar of achttien maanden ' in het veld' gezeten hebben en vol goeie tips zitten, die deel ik een volgende blog met jullie.
Eentje alvast als warming up: heb altijd een plastic bakje van blue band bij je. Je kan het gebruiken om je brood in mee te nemen, je fruit of, als de nood aan de vrouw komt... als gij in hoge nood gezeten...
Wordt dus vervolgd.

Nu is het tijd (22.35 uur) om lekker naar bed te gaan. Het was prachtige dag.
Lieve allemaal, ik houd van jullie.

Denk aan, duim of bid voor me.
Doe wat het beste bij je past.

Mei golle groetnis,
Folle lok en seine,
Yvonne
2075

Heel veel plezier, geluk, zegen

Dat zijn de woorden die ik het meest hoor nu. Ik zit in een heel kaal huis. Alles wat me dierbaar is staat op zolder en reken maar dat die vol staat.
Na een paar enorm drukke weken, een geweldige cursus in Engeland en veel tijd bij mijn familie komt het moment van afscheid dichterbij. Van de allerliefsten neem ik vandaag en morgen afscheid. Er zijn zoveel hele lieve vrienden die ik nog zo graag bezocht of gesproken had, maar er waren doodeenvoudig veel te weinig minuten in een uur, uren in een dag en dagen in de week.
Sorry, het is me niet gelukt!

Vanmiddag rijd ik met Pieteke naar mijn zus en daar slaap ik vannacht. Morgen komt de hele familie samen op Schiphol en dan is daar nog tijd voor een lekker bakkie en het onvermijdelijke afscheid voor een jaar. 't Zal even niet makkelijk zijn, maar dan, lieve mensen, maar dan... dan gaat een droom in vervulling.
Na aankomst op Entebbe, ga ik meteen door naar Kampala. In het guesthouse van AIM krijg ik nog drie dagen een country specific training (heel benieuwd naar de inhoud) en op zaterdag 1 augustus vertrek ik naar Mto Moyoni, naar Ingrid en Winette en naar een jaar heel anders leven.

Waarom ik dit doe? Lees het interview in Sneinspetiele van het Friesch Dagblad van afgelopen zaterdag.

En voor nu: dag!

Bid voor, denk aan of duim voor me.
Doe wat het beste bij je past.

Vaya con Dios,
Liefs,
Yvonne
2075

Hi guys,

Even een korte boodschap uit Nottingham, waar ik een paar dagen ben voor een crosscultural training.
Dit muskietennet zal me het komende jaar beschermen tegen creepy crawlies.

Vanmiddag terug naar Nederland en morgen weer in Stiens, waar de laatste 11 dagen gaan beginnen.


Liefs,
Yvonne
87

Psalm 91: 14-16

"If you hold on to me for dear life", says GOD,
"I'll get you out of any trouble.
I'll give you the best of care
if you'll only get to know and trust me.
Call me and I'll answer, be at your side in bad times;
I'll rescue you, then throw you a party.
I'll give you a long life,
give you a long drink of salvation!"



Deze woorden mocht ik vanmorgen tijdens mijn uitzendingsdienst voorlezen aan mijn mede-gemeenteleden, vrienden en reisgenoten uit Oeganda. Woorden die heel belangrijk voor me zijn, omdat ze zo wáár zijn in mijn leven.
Na een prachtige dienst, waarin ik van Ds Wessels de zegen over mijn leven en reis ontving, werd ik bedolven onder hartverwarmende goede woorden, wensen, zegeningen en waarschuwingen. Dank voor zoveel liefs.



Afgelopen woensdag was mijn laatste werkdag in Meppel bij FrieslandCampina. Ook daar een enkele traan en veel gelach. Want wat heb ik het in Meppel toch ook goed gehad in die afgelopen jaren.
Lieve collega's van eigen en andere afdelingen hebben me enorm verwend met een prachtig zelfgemaakt boek met lieve afscheidswoorden en fijne cadeaus om te gebruiken in Oeganda. Ook jullie heel erg veel dank voor jullie goeie wensen en hartverwarmend lieve woorden. DANK!!!!


Voor nu wens ik jullie fijne vakantie, stay safe en kom weer veilig thuis.

Vaya con Dios
Yvonne
3